سروها ایستاده می‌‌میرند

کوچ یعنی، هزاربار خزان

در دل باغ‌ها قدم بزند

یا که تقدیر تلخ گل‌ها را

دست طوفان شبی رقم بزند

□

کوچ در دفتر پرستوها

مشق تکرارهای غمگین است

به امید دوباره برگشتن

کوچ امّا همیشه شیرین است

□

ابرهای حجاز باریدند

داغ در خنده‌های باران بود

سارها با بهار می‌‌رفتند

پشت لبخندشان زمستان بود

□

کوچ وقتی شروع غم باشد

کوچه از انتظار می‌میرد

بی قناری، درخت می‌‌خشکد

بی پرستو بهار می‌‌میرد

□

عابران در سکوت سرد خزان

برگ‌ریزان باغ را دیدند

باغ عریان شد و کبوترها

خنده‌های کلاغ را دیدند

□

لحظه‌ی بازگشت چلچله‌ها

لحظه‌ای باشکوه و شیرین بود

عادت سار برنگشتن نیست

فکرمان سال‌های سال این بود

□

در لباسی سپید و ساده و پاک

عاشقان بی‌اراده می‌‌میرند

سروها ایستاده روییدند

«سروها ایستاده می‌‌میرند»

سروده الهام عمومی

منبع: طواف عشق، مجموعه اشعار برگزیده‌ی کنگره ملی شعر منا، معاونت فرهنگی و امور اجتماعی بنیاد شهید و امور ایثارگران