پرواز در عصر عاشورا؛ روایتی از عروج عاشقانه شهید حمید مقرب

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید حمید مقرب در بیست و یکم شهریورماه ۱۳۴۷ در شهرستان جهرم و در خانواده‌ای مذهبی که ارادتی ویژه به روحانیت داشتند، دیده به جهان گشود. دوران ابتدایی را در مدرسه طالقانی سپری کرد. سال پنجم ابتدایی او با اوج‌گیری انقلاب اسلامی هم‌زمان شد. او نیز همگام با مردم غیور ایران در راهپیمایی‌ها و تظاهرات حضور یافت و پس از پیروزی انقلاب، فعالیت‌های خود را در نهاد‌های انقلابی متمرکز کرد.

او دوره راهنمایی را در مدرسه «محبوبی» گذراند. در همین دوران، مسئولیت واحد آموزش مدرسه را بر عهده گرفت و با برگزاری کلاس‌های عقیدتی و تربیتی، در راه هدایت و پرورش نوجوانان و آمادگی آنان برای آینده‌ای پربار، از هیچ تلاشی دریغ نکرد.

در تابستان سال ۱۳۶۱، حضور حمید و دوستانش در اردوی دانش‌آموزی، چنان شور و شعوری در اردوگاه ایجاد کرد که شایستگی او برای پذیرش مسئولیت‌های بزرگ‌تر نمایان شد. او پس از بازگشت از اردو، فعالیت‌های خود را در مدرسه پی گرفت تا اینکه در ۲۴ آبان ۱۳۶۱، همراه با دوستانش در قالب گردان‌های دانش‌آموزی راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد و به مدت شش ماه به دفاع از میهن اسلامی پرداخت.

گویی حمید از شهادت خود آگاه بود. در آخرین روز‌های حیات پربارش، با قلبی لبریز از عشق به وصال یار، چنین نوشت:

«خدایا! های‌وهوی بهشت را می‌بینم؛ چه غوغایی است! حسین (ع) به پیشواز یارانش آمده است. چه صحنه‌ای… فرشتگان ندا سر می‌دهند که همرزمان ابراهیم، همراهان موسی، هم‌کیشان محمد (ص)، هم‌سنگران علی (ع)، هم‌فکران حسین (ع) و همگامان خمینی از سنگر کربلا آمده‌اند؛ چه شکوهی…»

او در وصیت‌نامه‌اش نیز با نگاهی عمیق به فلسفه شهادت می‌نویسد:

«خداوندا! تو شاهد بودی که دنیا را، در عین بزرگی و فریبندگی‌اش، کوچک یافتم؛ چرا که اسلام تو مظلومانه مورد تعدی قرار گرفته بود و ننگ خود دانستم که شاهد باشم کافران از خدا بی‌خبر با مسلمینت این‌گونه رفتار می‌کنند. این بود که پا در راه حسین (ع)، آموزگار جبهه‌ها نهادم و این راه را برگزیدم؛ مگر نه این است که: الموت فی حیاتکم مقهورین، و الحیاة فی موتکم قاهرین (مرگ در زندگی ذلت‌بار است و زندگی در مرگ با عزت).»

سرانجام، شهید حمید مقرب پس از رشادت‌های بسیار در عصر روز عاشورا برابر با بیست و پنجم مهرماه ۱۳۶۲ (شمسی) در جاده میاندوآب، در حالی که فرماندهی گروهی را بر عهده داشت، به دست مزدوران منافقِ کومله، همچون مولایش حسین (ع) و یارانش به شهادت رسید و با تنی بی سر به دیدار یار رفت.

انتهای متن/