غمی سترگ، سیه‌پوش کرده معبد جان را

غمی سترگ، سیه‌پوش کرده معبد جان را

غمی دوباره به هم ریخته زمین و زمان را

به هر طرف که نظر می‌کنم عزای عزیزی‌ست

بیا بیا که بگرییم داغ‌های گران را

دلم، تجلی مهر محمد(ص) است ولیکن

چگونه شرح دهم کینه‌ی ابولهبان را

رژیم آل سعود است این‌که موعد میقات

به بی‌کفایتی‌اش تلخ کرده کام جهان را

رژیم آل سعود است این‌که موسم قربان

در آستان منا، ذبح کرده پیر و جوان را

مگر به حرمت خون مهاجران الی الله

رها کند دگر این بارگاه خلدمکان را

مگر که اهل یقین را به حال خود بگذارد

که قرن‌هاست فروخورده بغض‌های نهان را

به حیرتم که چرا در حریم امن الهی

نفس بریده ز حجاج و برگرفته امان را؟

کجاست ساقی کوثر، که بشنود دم آخر

حکایت عطش زائران و تشنه‌لبان را؟

کلیدداری کعبه، سزای ناخلفان نیست