شعرم اما دلش شکسته شده

سروده ای از فاطمه احمدزاده

شعرم امشب سفید پوشیده

دوست دارد که تا منا برود

مثل صدها کبوتر عاشق

باز تا خانه‌ی خدا برود

□

دوست دارد کمی نفس بکشد

نرم و آرام در شب عرفات

سنگ‌های همیشه را بزند

به ستون گناه در جمرات

□

شعرم اما دلش شکسته شده

واژه‌هایش بهانه می‌گیرند

بیت‌ها خسته‌اند و می‌لرزند

لحظه‌ای بال و پر نمی‌گیرند

□

آسمان سرد، آسمان دلگیر

بغض‌هایش چقدر طولانی‌ست

کعبه با بهت می‌کند تکرار

این چه عیدی، چه عید قربانی‌ست

□

بوی امن یجیب می‌آید

از نفس‌های بی‌قرار زمین

شاپرک‌های خسته جان دادند

بر تن سرد و داغدار زمین

□

باورش نیست آسمان انگار

کشته‌های برابر خود را

توی تابوت می‌برد یک زن

جای سوغات همسر خود را

□

عطش و سوز و غربت و فریاد

کربلا در منا شده تکرار

فصل قربانی کبوترهاست

حجِ این بار می‌شود خونبار

□

داغ این ماجرا به غیر غزل

در دل واژه‌ها نمی‌گنجد

توی این چارپاره‌ها دیگر

غم تلخ منا نمی‌گنجد

□

عاقبت تکه‌پاره‌های دلم

غزلی روسپید خواهد شد

شبی از داغ حاجیان منا

شعر من هم شهید خواهد شد