وقتی موشها مزاحم نماز رزمندگان میشدند

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، رزمنده دفاع مقدس بهرام ایراندوست، متولد ۱۳۳۰ در احمدآباد دشتابی از توابع شهرستان بوئینزهرا به دنیا آمد. از سال ۱۳۵۳ در اداره تعاون مشغول به کار شده و پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با ادغام این اداره در جهاد کشاورزی مدال جهادگری را برسینه آویخت و تا سال ۱۳۸۱ در این نهاد مقدس منشاء خدمات و فعالیتهای ارزندهای بوده است.
ایشان سال ۱۳۵۴ ازدواج کرد و دو فرزند دختر و پسر از خود به یادگار گذاشته است، ایشان با آغاز جنگ تحمیلی حضورش را در جبههها ضروری دانست و براساس پیگیریهای مستمری که داشته در مناطق جنگی حضور یافته است. وی طی ۲۶ ماه به دفعات در جبهههای جنوب و غرب کشور در مسئولیتهای مختلف نظامی و تدارکاتی فعالیت داشته است.
رزمنده دفاع مقدس بهرام ایراندوست روایت میکند: مشکلی که هنگام دوره آموزش و در وقت اقامه نماز داشتیم، مسئله ازدیاد و آزار موشها و پشهها بود. موشها در حین نماز گاهی از پاچه شلوارمان بالا میرفتند و یا پشهها که خیلی درشت بودند و بدجوری نیش میزدند، تعادلمان را در سر نماز به هم میریختند.
این دو مشکل اصلی ما در سر نماز بودند. چون حرکت بیش از اندازه در شخص ایجاد میکردند و تعادل نمازگزار را به هم میزدند، یک روز که آیهالله موسویشالی، امام جمعه محترم تاکستان به جبهه آمده بود، پس از بازدید ایشان از رزمندگان و دیدهبوسی با آنان که من هم به جلو رفتم و برای اولین بار با این روحانی مبارز و ارزشمند دیدن کردم، این مشکل را با ایشان در میان گذاشتیم، ایشان هم با درایت و آگاهی خود به جزئیات شرعی و نظامی، گفتند که برای جلوگیری از مزاحمت موشها، پاچه شلوارمان را با کش، یا تکهای نخ و پارچه، ببندیم تا موشها نتوانند از شلوارمان بالا بروند. این نکتهای بود که به فکر هیچ کدام از ما و حتی فرماندهان نرسیده بود و در مورد پشهها هم گفتند که سعی کنیم تا مکان خودمان را به حداقل ممکن برسانیم تا حدی که در یک نماز به حرکت زیاد شبیه نباشد.
منبع: کتاب موج انفجار (دفاع مقدس در خاطرات رزمنده جهادگر بهرام ایراندوست)