صبوری در ذکر، اقتدار در حرکت

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید کاظم علیزاده فرزند علیجان در سال ۱۳۴۰ در شهرستان بابلسر دیده به جهان گشود. ایشان فرمانده گردان موسى بن جعفر لشگر ۲۵ کربلا بوده است که در تاریخ ۲۱ دی ما ۱۳۶۵ به درجه شهادت نائل آمد.

فرازی از وصیت‌نامه شهید «کاظم علیزاده»

حیف است که روزگار ما را بکشد / صیاد زمانه زار ما را بکشد

گفتا بکشم هر آن که شد عاشق من / آیا بود آنکه باز ما را بکشد

دگر بار زمان آن رسید که وداعى صورت گیرد به همان صورتى که بار‌ها رخ داده است و هر بار آماده و مهیا براى این موضوع بوده‌ام. اما نصیبمان نشد و به شرف آن نایل نیامدم. خواست خدا بر بقایمان بود و بر سالم ماندنمان و به هر حال هر کس را مرگ است و در این نوشتن انتخاب باقى است. آن مرگى پسندیده است و بجا که به انتخاب صورت گیرد؛ مرگى که باعث افتخار و سربلندى انسان در صحراى محشر گردد. مهم این است که انسان با نیت خالص و توکل بر حضرت دوست در این انتخاب حرکت کند؛ باقى به عهده خدا است. انسان مردانه باید در این عهد بماند و تعهد داشته باشد که خدا پسندانه عمل کند.

سر سخن با شما خانواده عزیز است اول با مادرم: تو که فراوان برایم زحمت کشیده اى و غم خورده اى و سختى کشیده اى و فراوان غصه خورده اى. مادرى که عشق فرزندش در نهادش مى باشد و با او عجین شده است تو باید همچون فاطمه زهرا پایدار بمانى؛ سرى بلند داشته باشى که هدیه اى به پیشگاه حضرت احدیت فرستاد ه اى که شاید با گذشتى که خداوند از گناهان مى نماید مقبول افتد.

تو پدرم! تویى که تمام مشقت و رنج پرورش و بزرگ کردن فرزندان به عهده شما بود. چه سختیهایى که تحمل کردى تا به پرورش و تربیت فرزندان همت گماشتى. صبور باش و صابر و قوى باش و قامت استوار، به این فکر کن که ا ن شاءاللَّه به برکت این محمل خداوند از گناهان من و تو بگذرد. اگر به شهادت رسیدم باید تعهد تو به اصلاح و حرکت در راه انقلاب و امام و روحانیت بیشتر گردد و باید بیشتر در حرکت باشى که این وصیت من و فریاد خون شهیدان است و باید که فریاد شاهدان هم باشد. و، اما شما خواهرانم! شما که مشوق من بودید که در این راه باشم. ثابت و مقاوم باشید و این را بدانید که با داشتن خواهرانى، چون شما افتخار مى کنم و شما خوب مى دانید که چگونه باید باشید و چگونه باید عمل کنید. فقط این را بدانید که رضایت خدا در زینب گونه بودن و ماندن است. و، اما شما برادرانم که با حرکت خود از اول تا به اکنون براى من مسیر حرکتى را مشخص نمودید که به امام مى رسد. شما که تعهد و تقلیدتان به انقلاب اسلام باعث شد که من هم به این حرکت معتقد گردم. شما همه باید سرتان بلند باشد که اگر خدا به شهادتم برساند و این رساندن را با همه آن وعده هایى که امر فرموده است قبول نماید یقیناً شما به سبب آن که شریک راهم بودید شریک اجرم هم خواهید بود لیکن تکلیف همچنان باقى است.

همسرم بر تو بیشتر از همه سفارش هست به این که صبورى کنى به این که آرام باشى. بدان که در هر حال باید ذکر خدا به لب داشته باشى. بدان که ذکر خدا دل‌ها را آرام مى گرداند. بدان که سایه حمایت خدا و سرپرستى خدا بر همه جا سیطره دارد که هیچ سرپرستى با این، نه این که مقابله نمى کند بلکه از براى او هماوردى و مقیاسى نیست. همسر عزیزم! باید به این فکر کنى حرکتى که ما آغاز نموده‌ایم همان ادامه حرکت امام حسین (ع) است که همان ادامه حرکت اسلام محمدى (ص) است که همان فریاد وحى خدایى است که بکشید سران کفر را، احتیاج به آن دارد که دست این حرکت پرباشد از نیرو. اگر قرار باشد که دشمنان خدا به دست پرتوان مؤمنین و مجاهدین و یاران خدا عذاب گردند این دست باید همیشه آماده و پرتوان باشد. باید این دست عذاب کننده همیشه گره کرده و شمشیرى بران دربر داشته باشد. این ید الهى باید همیشه آماده باشد.

آن یدى، ید است که در صحنه باشد. دستى که در سکون و خاموشى باشد بر این دست هیچ امر خدایى قرار نمى گیرد و رزمندگان در این زمان دستهاى خداوندى جهت عذاب دشمنان خداوند هستند. اگر اینان همواره نباشند و صحنه را پر نکنند اگر اینان دمى از اجراى مأموریت الهى غافل بمانند فیض و نعمت خداوند خواهد رفت و رخ برخواهد چید. سفره اى که الان به اسم جنگ پهن شده است این سفره اى است که خدا در آن خیر فراوان قرار داده، هر چند که بر ما تحمیل شده است. اما این همان مکرو و مکراللَّه واللَّه خیرالماکرین است.

این همان قدرت خداست که در همان جایى که فکرش را هم نمى کنیم برایمان خیر قرار مى دهد و این فقط از خدا برمى آید و بس. خدایى که آب شیرین و شور را در کنار هم چنان نگه مى دارد که در هم ادغام نمى گردند. همان خدایى که برگ درختى نمى افتد مگر به اذن او و هیچ جنبنده اى نمى جنبد مگر به خواست او؛ هیچ نیستى هست نمى گردد مگر که او اذن مى فرماید؛ و هیچ هستى نیست نمى گردد مگر به امر او. این را بدانید که کربلا که نه کربلا بلکه تمامى جهان زمانى فتح و به تسخیر مسلمین و مستضعفین در خواهد آمد که این وعده خدایى است.

اما این فتح به چه یدى باشد. اکمل قضیه به دست حضرت امام زمان مهدى موعد (ع) خواهد بود. ولى در این بین هستند امتهایى که به لحاظ قابلیتى که در امر خدایى پیدا مى کنند بر آنان بعضى مأموریت خدایى بار مى گیرد و بعضى پیروزی‌ها به دست آنها صورت مى گیرد؛ و این قابلیت در این زمان در این امت پیدا شده است و باید با دقت و هوشیارى حراست و پاسدارى کرد و از این فرصت به دست آمده نهایت سود را برد.