در حسرت قافله عشق

به گزارش نوید شاهد گیلان؛ شهدا، مردانی بودند که در لحظه انتخاب، ماندن را برای خود نخواستند. از آسایش و تعلقات دنیوی گذشتند و راهی را برگزیدند که پایانش، جاودانگی بود. آنان رفتند تا ارزش‌هایی که به آن ایمان داشتند، باقی بماند و نسلی پس از آنان، در امنیت و آرامش زندگی کند.

امروز، سال‌ها از آن روزهای پرحادثه گذشته است؛ اما نام شهدا همچنان زنده است. هنوز می‌توان ردّ قدم‌هایشان را در قاب عکس‌ها، وصیت‌نامه‌ها و خاطراتی جست‌وجو کرد که از آنان به یادگار مانده است. هر تصویر شهید، روایت یک زندگی ناتمام نیست؛ روایت انتخابی بزرگ و فداکاری انسانی است که حاضر شد از خویش بگذرد تا دیگران بمانند.

گاهی در برابر تصویرشان می‌ایستیم و با خود می‌اندیشیم؛
چه تفاوتی میان ما و آنان بود؟
آنان در همان روزهایی که ما امروز از آن به عنوان خاطره یاد می‌کنیم، تصمیم گرفتند آینده را به بهای جان خویش بسازند. آنان رفتند و مسئولیت سنگینی را بر دوش ما گذاشتند؛ مسئولیت حفظ یاد، آرمان و ارزش‌هایی که برای آن جانفشانی کردند.

یاران همه رفتند...
و افسوس که ما جامانده‌ایم؛
جامانده از کاروانی که مقصدش روشن بود و مسافرانش دل از دنیا بریده بودند.

اما شاید هنوز فرصت جبران این جاماندن وجود داشته باشد؛
نه با ادعای رسیدن به جایگاه آنان، بلکه با شناختن راهشان، خواندن وصیت‌هایشان، پاسداشت نامشان و تلاش برای آنکه زندگی امروزمان، بی‌ارتباط با آرمان‌هایی نباشد که آنان برایش از جان گذشتند.

شهدا از میان ما رفتند، اما رسالتشان پایان نیافت.
اکنون این ما هستیم که باید روایت آنان را زنده نگه داریم؛ روایت مردانی که از خود گذشتند تا حقیقتی بزرگ‌تر از خویش را پاس بدارند.

شاید «جامانده» بودن، پایان راه نباشد؛
شاید بتوان از همین‌جا آغاز کرد؛
از یک نگاه، یک یاد، یک تصمیم و یک قدم در مسیری که آنان با خون خود روشن کردند.

یاران همه رفتند...
و ما ماندیم؛
با دلی که هنوز در حسرت آن قافله است
و با عهدی که نباید فراموش شود.

یاد و نام شهیدان، جاودانه باد.