پاسدارِ امنیت و جهاد؛ روایتی از عروج در قلبِ شهر

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید غلامحسین خزایی در تاریخ 2 دی ماه 1337 در خانواده‌ای متدین و مذهبی در شهر اراک دیده به جهان گشود. والدینش به عشقِ اباعبدالله الحسین (ع)، نام «غلامحسین» را برای او برگزیدند؛ انتخابی که در تمام طول حیاتش، مسیر زندگی او را به سمت آموزه‌های حسینی هدایت کرد. او دوران تحصیل خود را تا مقطع دیپلم هنرستان (سال ۱۳۵۷) با موفقیت پشت سر گذاشت. در کنار تحصیل، او همواره به سلامت جسم و روح اهمیت می‌داد؛ ورزش کوهنوردی، انتخابی هوشمندانه برای او بود که علاوه بر تقویت جسم، او را به بلندایِ خلوت‌هایِ معنوی با معبودش نزدیک می‌کرد.

مجاهدِ میدان‌هایِ انقلاب و عرفان

با آغاز خیزشِ انقلابی مردم ایران در سال ۱۳۵۷، غلامحسین که از پیش، تعالیم عالیه اسلامی را در مساجد آموخته بود، به یکی از پیشتازانِ مبارزات در اراک تبدیل شد. پس از پیروزی انقلاب، او با پیوستن به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، فصل جدیدی از زندگی خود را آغاز کرد. او در سال ۱۳۶۰ ازدواج کرد و در سال ۱۳۶۱، توفیقِ تشرف به خانه خدا و انجام حجِ تمتع نصیبش شد؛ سفری که گویی پاداشِ صداقت و پاکیِ روحِ او پیش از عروج نهایی بود.

شهادت در جبهه‌یِ داخلی

با آغاز جنگ تحمیلی، غلامحسین بارها به جبهه‌های نبرد حق علیه باطل اعزام شد، اما او جهاد را محدود به مرزهای جغرافیایی نمی‌دانست. او که از بصیرتِ سیاسیِ بالایی برخوردار بود، همواره در پیِ خنثی‌سازی توطئه‌های داخلی و مبارزه با جریان نفاق بود. سرانجام، در یازدهم شهریورماه ۱۳۶۲، در حالی که برای پاکسازیِ یکی از خانه‌های تیمیِ منافقین در شهر اراک وارد عمل شده بود، بر اثر اصابت گلوله به ناحیه سر، به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به هم‌رزمان شهیدش پیوست.

میراثِ ماندگار

از این شهید بزرگوار، یادگاری ارزشمند به نام «زینب» باقی ماند؛ فرزندی که پس از شهادت پدر به دنیا آمد و به راستی «زینت‌بخش» یاد و نامِ پدر شد. پیکر مطهر شهید غلامحسین خزایی در گلزار شهدای شهر اراک به خاک سپرده شد تا مزار او، میعادگاهِ عاشقانِ امنیت و استقلالِ ایران باشد.

یادِ او، به عنوان پاسداری که هم در سنگرهای جنگ و هم در کوچه‌های شهر برای حفظِ کیانِ اسلام ایستادگی کرد، در حافظه‌یِ مردمِ اراک همواره جاویدان خواهد ماند.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی