پرویز؛ شکوفه‌ی بهاری که در آتشِ جنگ، جاودانه شد

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید پرویز رجبی در اولین روز از بهار سال ۱۳۴۴ در روستای زیبای اکبرآباد از توابع شازند متولد شد. او فرزندِ آخر خانواده‌ای بود که با آمدنش، شور و شعف را به خانه برد؛ دردانه و نورچشمیِ پدر و مادری زحمت‌کش و مهربان. پرویز که در هفت سالگی دوران دبستان را آغاز کرد، به دلیل محدودیت‌های اقتصادی، تحصیل خود را در کلاس پنجم به پایان رساند. اما این پایانِ تحصیل، آغازِ یک مسیرِ جان‌فرسا و مردانه بود. او از همان دوران نوجوانی، با طلوع خورشید از پشت کوه‌های بلند، در صحراهای روستا مشغول کار بود تا هم بازوی توانمند پدر باشد و هم در تأمین مخارج خانواده سهمی داشته باشد. این غیرت و مسئولیت‌پذیری، ریشه در خاکِ عمیقِ آن روستا داشت.

جوانی که دل‌ها را به درد نمی‌آورد

پرویز تنها یک کشاورزِ زحمت‌کش نبود؛ او در میان اهل روستای خود، به جوانی خوش‌رو، متواضع و بسیار باایمان شهرت یافته بود. او ویژگی نادری داشت: تلاش می‌کرد تا در تمام طول زندگی، هرگز دل کسی را نشکند و با احترام با همه، از بزرگ و کوچک، رفتار کند. همین اخلاقِ بی‌نقص و روحیه همدل، او را به شخصیتی محبوب در میان خانواده و دوستان بدل کرده بود.

دلاوری در میان غرش توپخانه

با وقوع جنگ تحمیلی، آن مسئولیت‌پذیریِ نهفته در وجودِ پرویز، او را به سوی خدمت مقدس سربازی سوق داد. او به عنوان سرباز ارتش در «گروه ۳۳ توپخانه» خدمت خود را آغاز کرد و با اشتیاقی وصف‌ناپذیر، ۱۵ ماه را در خط مقدم نبرد سپری کرد. او که در مزارع به دنبال رشدِ گیاهان بود، اکنون در میدان جنگ، برای رشدِ عزتِ اسلام و وطن ایستاده بود.

عروج در آسمانِ پیرانشهر

سرانجام در یازدهم شهریورماه سال ۱۳۶۴، در جبهه‌های شمال غرب کشور و در منطقه پیرانشهر، هنگامی که آسمان بر فراز دشت‌ها شاهد نبرد بود، اصابت ترکش موشک هواپیما، مسیرِ زندگی این جوانِ مذهبی را به سوی ابدیت تغییر داد. پیکر مطهر شهید رجبی پس از طی مسیر شهادت، به زادگاهش، اکبرآباد، بازگشت و در کنار خاکِ همان سرزمینی که در آن به کار و عبادت مشغول بود، به خاک سپرده شد.

یاد او، همچون بهاری که در او متولد شد، همواره در دل‌های مومنان شازند و پیرانشهر، سبز خواهد ماند.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی