جنگ تمام شد، اما شهید «غفار سعیدی» تا آخرین نفس اسیر زخمهایش ماند
شهید «غفار سعیدی»، در سنگرهای جنگ، تنش را سپر گلولهها کرد و با جراحتهای ماندگار، بازگشت، اما هیچگاه شکایت نکرد. وی سالها با ترکشهایی که در پیکر داشت، راه رفت، کار کرد، فرزندانش را بزرگ کرد و سرانجام در بیستودوم اردیبهشت سال ۱۳۸۰، وقتی دیگر طاقت تحمل یادگارهای سخت جبهه را نداشت، در آغوش خاک قزوین آرام گرفت؛ گویی جنگ برایش تا نفس آخرتمامنشدنی بود.
به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید غفار سعیدی، یکم شهریور ماه سال ۱۳۲۸ در شهر تاریخی قزوین دیده به جهان گشود. وی دوران تحصیل خود را تا پایان مقطع راهنمایی ادامه داد و سپس با پیوستن به صفوف سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، راهی جبهههای نبرد حق علیه باطل شد.
این رزمنده متعهد، در طول سالهای دفاع مقدس بارها در میدان نبرد حضور یافت و از ناحیه جسمی دچار جراحات و مصدومیتهای جدی شد. با وجود تحمل رنجهای فراوان ناشی از عوارض جنگی، همواره بر عهد و پیمان خود با آرمانهای انقلاب و امام(ره) استوار ماند.
شهید سعیدی در کنار مسئولیتهایش در سپاه، زندگی ساده و بیآلایشی داشت. وی ازدواج کرد و حاصل این پیوند مبارک، سه پسر و چهار دختر بود که با الگوگیری از سیرهی پدر، راه او را در خدمت به نظام و میهن ادامه دادند.
پدرش رجب، سال ۱۳۶۹ و مادرش «سلطان»، سال ۱۳۷۲ دار فانی را وداع گفتند و غفار سالها بعد، در بیستودوم اردیبهشت ماه ۱۳۸۰، در زادگاه خود قزوین، به دلیل عوارض شدید و دیررس ناشی از مجروحیتهای دوران جنگ، دعوت حق را لبیک گفت و به کاروان شهیدان پیوست.
مزار مطهر این شهید بزرگوار، در جوار امامزاده حسین(ع) شهر قزوین، زیارتگاه عاشقان و یادآور ایثار و فداکاریهای رزمندگان اسلام در هشت سال دفاع مقدس است.
