خدمت به زائر؛ رزقی که هر ساله نصیبم می‌شود

به گزارش نوید شاهد لرستان، در آستانه‌ی ایام اربعین حسینی، گفت‌وگویی داشتیم با یکی از خادمان باسابقه‌ی موکب صاحب‌الزمان(عج) کوهدشت؛ روحانی که سال‌هاست نذر خدمت به زائران را بر دوش می‌کشد و این مسیر را نه یک وظیفه، بلکه بخشی از هویت و زندگی خود می‌داند. او از نخستین ساعات آغاز پیاده‌روی، در موکب حضور دارد و تا آخرین لحظه، بی‌وقفه در کنار زائران می‌ماند.

 خدمت به زائر؛ رزقی که هر ساله نصیبم می‌شود

 این خادم با لبخندی آرام و صدایی که از عمق تجربه می‌آمد، گفت: برای من، خدمت به زائران فقط یک کار نیست؛ رزق سالانه‌ام است. هر سال که به اربعین نزدیک می‌شویم، انگار سفره‌ای از برکت برایم گسترده می‌شود. تا نفس دارم، می‌خواهم این نذر را ادا کنم. او توضیح می‌دهد که بسیاری از دوستانش در مسیر پیاده‌روی شرکت می‌کنند، اما خودش خدمت را برتر و بالاتر از رفتن می‌داند: وقتی زائر خسته‌ای وارد موکب می‌شود و من یک لیوان آب خنک دستش می‌دهم، وقتی لبخند می‌زند… همان لحظه احساس می‌کنم دنیا مال من است. آن لبخند، تمام خستگی‌ها را می‌شوید.

 نیابت شهدا؛ پیوند دل‌ها در مسیر مشایه

او از لحظاتی می‌گوید که زائران با نیت‌های خاص وارد موکب می‌شوند: گاهی زائری می‌گوید؛ به نیابت از شهدا در مسیر مشایه قدم می‌گذارم. همین جمله کافی است تا حس کنم دلم همراه او می‌شود. انگار بخشی از وجودم با قدم‌هایش حرکت می‌کند.» این خادم تأکید می‌کند که بسیاری از زائران، با نیت‌های پاک و متفاوت راهی می‌شوند؛ اما همه در یک نقطه مشترک‌اند، عشق به اباعبدالله. 

 پایان خدمت؛ لحظه‌ای که بغض گلو را می‌گیرد

وقتی از او درباره‌ی پایان این روزهای پرشور می‌پرسیم، مکثی می‌کند و بغضی در صدایش می‌نشیند: هر سال وقتی موکب جمع می‌شود و زائران کم‌کم برمی‌گردند، دلم می‌گیرد. انگار بخشی از وجودم جا می‌ماند. این خدمت برای من فقط چند روز کار نیست؛ یک زندگی کوتاه اما عمیق است که هر سال تکرار می‌شود. 

 وحدت زائران؛ خانواده‌ای بزرگ در مسیر عشق

او با افتخار از تنوع زائران سخن می‌گوید: زائرانی از گوشه‌گوشه‌ی ایران می‌آیند؛ با عقاید مختلف، فرهنگ‌های متفاوت، سن‌های گوناگون… اما وقتی پا در مسیر اربعین می‌گذارند، انگار همه اعضای یک خانواده‌اند. محور همه چیز، اباعبدالله است. همین وحدت، همین هم‌دلی، بزرگ‌ترین معجزه‌ی این راه است. 

 شب‌های موکب؛ لحظاتی که خستگی معنا ندارد

او از شب‌های موکب می‌گوید؛ شب‌هایی که خستگی جسمی وجود دارد اما روح آرام است: گاهی تا صبح بیدار می‌مانیم؛ چای می‌دهیم، غذا آماده می‌کنیم، پتو می‌رسانیم، سراغ زائر بیمار می‌رویم… اما هیچ‌وقت احساس نمی‌کنم خسته‌ام. انگار نیرویی از جنس محبت در وجودمان جاری می‌شود. 

 معنای واقعی خدمت

در پایان مصاحبه، او جمله‌ای گفت که شاید خلاصه‌ی تمام این تجربه باشد: خدمت به زائر، خدمت به عشق است. ما در موکب، فقط آب و غذا نمی‌دهیم؛ دل‌ها را آرام می‌کنیم، خستگی‌ها را کم می‌کنیم، و سهم کوچکی از این مسیر نورانی را ادا می‌کنیم.

گفتگو و تنظیم: فرحزاد جهانگیری

انتهای پیام/