روایت همرزم شهید مرتضی حسینپور از فرماندهای که گمنام زیست و مخلصانه جنگید
یکی از همرزمان شهید مرتضی حسینپور با تشریح ابعاد شخصیتی، اخلاقی و فرماندهی این شهید مدافع حرم، او را فرماندهای مخلص، گمنام و مردمدار توصیف کرد که با وجود مسئولیتهای مهم در جبهه مقاومت، هیچگاه اجازه نداد خانواده و اطرافیانش از جایگاه واقعی او مطلع شوند.
به گزارش نوید شاهد گیلان؛ علی سجادی، از همرزمان شهید مرتضی حسینپور، در گفتوگویی به بیان خاطرات و ناگفتههایی از زندگی این شهید مدافع حرم پرداخت و اظهار کرد: شهید حسینپور اصالتاً اهل شلمان شهرستان لنگرود بود، اما به دلیل شغل پدرش در قم رشد کرد و پس از ازدواج نیز در تهران ساکن شد. با وجود آنکه بخش عمدهای از زندگی خود را در مأموریتهای جبهه مقاومت سپری میکرد، اخلاق نیکو و رفتار متواضعانه او باعث شده بود همسایهها و کسبه محل، علاقه و احترام ویژهای نسبت به وی داشته باشند.
وی با اشاره به زندگی خانوادگی شهید افزود: شهید حسینپور شش سال برای ازدواج صبر کرد و پس از تشکیل زندگی مشترک، هر زمان که به مرخصی میآمد، تمام وقت خود را به خانواده اختصاص میداد. او حتی در کوتاهترین مرخصیها نیز تلاش میکرد در کنار همسرش باشد و رسیدگی به امور خانه را وظیفه خود میدانست.
سجادی با بیان اینکه خانواده شهید از مسئولیتهای مهم او در جبهه مقاومت اطلاع نداشتند، گفت: حتی پدرش نیز نمیدانست که فرزندش فرمانده است. پس از شهادت و حضور فرماندهان عراقی در مراسم تشییع، خانواده تازه متوجه جایگاه ویژه و نقش اثرگذار او در جبهه مقاومت شدند. همچنین از پنج مرتبه مجروحیت شهید، خانواده تنها از یکی از آنها اطلاع داشتند.
وی گمنامی را از مهمترین ویژگیهای اخلاقی شهید حسینپور دانست و اظهار کرد: او هیچگاه به دنبال دیده شدن نبود. هر زمان فرماندهان ارشد از خطوط مقدم بازدید میکردند، ترجیح میداد نیروهایش گزارش ارائه دهند و خود در حاشیه بماند. حتی در جلسات نیز در انتهای مجلس مینشست و همواره نگران بود که مبادا شهرت، اخلاص عملش را تحت تأثیر قرار دهد.
این همرزم شهید با اشاره به ارتباط نزدیک شهید حسینپور با فرماندهان جبهه مقاومت گفت: او از نخستین نیروهایی بود که در کنار شهید حاج قاسم سلیمانی در پدافند بغداد و سامرا حضور داشت. فرماندهان مقاومت به دلیل نبوغ نظامی، او را «حسن باقری زمان» مینامیدند، اما شهید حسینپور همواره خود را تنها یک رزمنده ساده میدانست و از هرگونه تعریف و تمجید فاصله میگرفت.
سجادی در ادامه به خاطرهای از ارادت شهید به رهبر معظم انقلاب اشاره کرد و گفت: شهید حسینپور علاقه زیادی به انگشتر اهدایی رهبر معظم انقلاب داشت، اما از بیان خواسته خود خجالت میکشید. سرانجام با روحیه ایثارگرانه، تلفن همراه گرانقیمت خود را به یکی از دوستانش بخشید و انگشتر را دریافت کرد؛ رفتاری که نشان میداد هیچ دلبستگیای به مال دنیا نداشت.
وی همچنین درباره نشان «۳۱۳» بر لباس شهید اظهار کرد: این نشان برای او تنها یک آرم نبود، بلکه اعتقاد قلبیاش را نشان میداد و همواره با ایمان میگفت خود را یکی از ۳۱۳ یار حضرت ولیعصر(عج) میداند و باید تا پایان عمر در این مسیر باقی بماند.
به گفته این همرزم، شهید حسینپور در میان نیروهایش از محبوبیت کمنظیری برخوردار بود و این محبوبیت نه به دلیل جایگاه فرماندهی، بلکه به واسطه اخلاق، عدالت، شجاعت، تواضع و احترام عمیقی بود که برای نیروهای تحت امر خود قائل میشد.
سجادی با اشاره به روحیه معنوی این شهید مدافع حرم افزود: شهید حسینپور هر سال ماههای شعبان و رمضان را روزه میگرفت و در روز شهادتش نیز با وجود گرمای شدید، کمبود آب و شرایط سخت عملیات، روزهدار بود. در کنار روحیه عبادی، از آمادگی جسمانی بسیار بالایی نیز برخوردار بود.
وی درباره نگاه شهید به شهادت گفت: شهید حسینپور همواره تأکید میکرد که برای شهید شدن به میدان نبرد نرفته، بلکه هدفش مبارزه با گروههای تکفیری و انجام مأموریت است. حتی پس از مجروح شدن نیز با آرامش کامل، نیروهایش را برای بستن زخم و ادامه عملیات راهنمایی میکرد.
سجادی در پایان، شهید مرتضی حسینپور را یکی از مخلصترین فرماندهان جبهه مقاومت توصیف کرد و گفت: او گمنام زندگی کرد، بیادعا جنگید و با شهادتش نشان داد که بزرگی انسان در اخلاص، ایمان و خدمت صادقانه به اسلام و مردم معنا پیدا میکند.
