وصیتنامه شهید «اسماعیل بزرگیان»
شهادت را دریابید که در آن جاودانگی نهفته است
دانشجوی بسیجی شهید «اسماعیل بزرگیان» از تبارِ عاشقانی است که با عشقی زلال، پای در میدانِ جهاد نهاد. او در بخشی از وصیتنامهاش، شهادت را نه یک پایانِ تلخ، که دروازهای گشوده به سوی جاودانگی دانسته و با لحنی سرشار از اشتیاق، همگان را به درکِ این مقامِ والای الهی دعوت میکند.
به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، شهید «اسماعیل بزرگیان» در ۲۵ دیماه ۱۳۴۶ در تهران دیده به جهان گشود. او در خانوادهای متدین و زحمتکش پرورش یافت؛ پدرش محمدمحسن، از کارکنان سازمان گوشت و مادرش فاطمه نام داشت که او را با عشق به اهلبیت (ع) تربیت کردند.
اسماعیل که دانشجوی رشته مهندسی عمران بود، با آغاز جنگ تحمیلی و لبیک به ندای امام، به عنوان بسیجی راهی جبهههای نبرد شد. وی که در کسوت بیسیمچی خدمت میکرد، سرانجام در ۱۹ تیرماه ۱۳۶۵ در منطقه عملیاتی مهران، بر اثر اصابت ترکش به شکم و جراحت شدید، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهر این شهید ۱۹ ساله در قطعه ۵۳ گلزار شهدای بهشت زهرای تهران آرام گرفته است.
متن وصیتنامهای را که از این شهید والامقام به یادگار مانده است، در ادامه میخوانید:
بسم الله الرحمن الرحیم
آری اینک که تصمیم به یاری دین حق که همان اسلام عزیز است گرفتهام، باشد که در این راه نابود شوم. نابودی من شهادت من است و شهادتم زنده شدن و جاودانی شدن است.
ای کاش خیلی زودتر در این راه قدم میگذاشتم و در این راه هزاران بار کشته میشدم تا شاید میتوانستم به حد یک ذره اتمی در این جهان بی حد و مرز، شکرگزار نعمت هایش باشم.
هم اکنون که جهاد بر این حقیر واجب گشته، با عشق و رضایت خویش پای در این راه مینهم تا شاید در هنگام شهادت امام زمان علیه السلام خویش را زیارت کنم.
