آرزوی دیرینه شهادت
همسر شهید سیدمصطفی بخشی گفت: او علاقه زیادی به حضور در جبهه داشت و هر زمان که فرصتی فراهم میشد، داوطلبانه به مناطق عملیاتی اعزام میشد. آخرین باری که قصد اعزام داشت، احساس عجیبی داشتم و به دلم افتاده بود که این سفر، سفر بازگشت نیست. برای سلامتیاش قرآن آوردم، او را از زیر قرآن عبور دادم و پشت سرش آب ریختم.
به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید سیدمصطفی بخشی هشتم خرداد سال ۱۳۲۵ در روستای ولشکلا از توابع شهرستان ساری در خانوادهای مذهبی و متدین دیده به جهان گشود. وی پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکی و جوانی، با تلاش و پشتکار به فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی روی آورد و همواره در میان مردم به خوشاخلاقی، دینداری و خدمتگزاری شناخته میشد.
شهید بخشی علاوه بر فعالیتهای عمرانی، چند سال در کنار برادرش به شغل بنایی مشغول بود و پس از آن به عنوان کارمند آتشنشانی خدمت میکرد. وی در دوران دفاع مقدس بارها به صورت داوطلبانه راهی جبهههای نبرد شد و سرانجام ۲۱ بهمن سال ۱۳۶۴ در عملیات والفجر ۸ و در منطقه دریاچه نمک به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر مطهر این شهید والامقام پس از مدتها تفحص و شناسایی در گلزار شهدای روستای ولشکلا به خاک سپرده شد.
آغاز زندگی مشترک با سادگی و محبت
سیده عفت خدابخشی، همسر شهید، در روایت شهادت همسر خود در گفتوگو با نوید شاهد مازندران میگوید: همسرم پسرعموی پدرم بود. زمانی که برای خواستگاری آمد، پدرم به دلیل اختلاف سنی با این ازدواج موافق نبود، زیرا من شش سال از ایشان بزرگتر بودم.
وی افزود: با پیگیری و وساطت برادرم، این ازدواج سرانجام انجام شد و مراسم ازدواجمان نیز بسیار ساده و بیتکلف برگزار شد.
همسر شهید خاطرنشان کرد: زندگی مشترک ما بر پایه محبت، احترام و همکاری شکل گرفته بود. کارهای خانه و بیرون را با هم انجام میدادیم و ایشان در تمام مراحل زندگی همراه و پشتیبان خانواده بود.
مردی محبوب در میان مردم
سیده عفت خدابخشی بیان کرد: همسرم چهار سال همراه برادرش به شغل بنایی مشغول بود و پس از آن به استخدام آتشنشانی درآمد. فردی خوشاخلاق، مردمدار و دلسوز بود و همه از او رضایت داشتند.
وی ادامه داد: در منزل برنامههای مذهبی برگزار میکرد و جوانان را به انجام واجبات، اخلاق اسلامی و پیروی از مسیر اهلبیت (ع) توصیه میکرد.
آرزوی دیرینه شهادت
همسر شهید با اشاره به روحیه جهادی شهید بخشی گفت: او علاقه زیادی به حضور در جبهه داشت و هر زمان که فرصتی فراهم میشد، داوطلبانه به مناطق عملیاتی اعزام میشد.
وی افزود: آخرین باری که قصد اعزام داشت، احساس عجیبی داشتم و به دلم افتاده بود که این سفر، سفر بازگشت نیست. برای سلامتیاش قرآن آوردم، او را از زیر قرآن عبور دادم و پشت سرش آب ریختم.
سیده عفت خدابخشی ادامه داد: همسرم همیشه میگفت امام را تنها نگذارید و پشتیبان اسلام و قرآن باشید. این توصیه را در وصیتنامه خود نیز مورد تأکید قرار داده بود.
رؤیایی که تعبیر شد
همسر شهید اظهار کرد: شبی که قرار بود به شهادت برسد، در خواب دیدم که در میان رودخانهای پرآب قرار دارد. آن خواب برایم عجیب بود و بعدها معنای آن را فهمیدم.
وی افزود: پس از شهادت، پیکر مطهرش تا سه ماه پیدا نشد و همین موضوع روزهای سختی را برای خانواده رقم زد، اما سرانجام پیکر او شناسایی و به زادگاهش بازگردانده شد.
تربیت فرزندان در مکتب شهدا
سیده عفت خدابخشی در پایان گفت: پس از شهادت همسرم تلاش کردم فرزندانمان را با فرهنگ اهلبیت (ع) و راه شهدا تربیت کنم. همیشه اعتقاد داشتم که حضرت زهرا (س) و حضرت زینب (س) پشتیبان زندگی ما هستند و فرزندانم را با توسل به این بزرگواران پرورش دادم.
وی خاطرنشان کرد: امروز نیز بزرگترین آرزویم ادامه یافتن راه شهدا و حفظ ارزشهایی است که آنان برای آن جان خود را فدا کردند.
انتهای پیام/
