صد روز نه، صد سال از نبودنت گذشت

به گزارش نوید شاهد لرستان، آقای شهیدم! گاهی نبودنِ یک نفر، زمان را از معنا تهی می‌کند. انگار عقربه‌ها می‌چرخند، اما دل آدم در همان لحظه‌ای که خبر رسید، گیر می‌کند و جلو نمی‌رود.

صد روز گذشته… اما برای دلی که به حضور تو خو گرفته بود، این روزها نه عددند و نه تقویم؛ صد سال دلتنگی‌اند. هر صبح که چشم باز می‌کنیم، جای خالی صدای تو، آن آرامش آشنا، آن ثباتی که بودنت می‌داد، بیشتر حس می‌شود.

انگار جهان کمی بی‌پناه‌تر شده، کمی بی‌صدا‌تر، کمی دورتر از آن چیزی که باید باشد. نبودنت فقط یک غیبت نیست؛ یک فصل تازه است که هنوز کسی بلد نیست چطور در آن زندگی کند. فصلی که در آن، خاطره‌ها جای قدم‌ها را گرفته‌اند و دلتنگی، تبدیل به زبان مشترک خیلی‌ها شده.

می‌گویند زمان همه‌چیز را حل می‌کند، اما بعضی نبودن‌ها نه حل می‌شوند، نه کم. فقط یادآوری می‌شوند…

در هر خبر، در هر تصویر، در هر لحظه‌ای که آدم ناخودآگاه دنبال نشانه‌ای از گذشته می‌گردد.

صد روز گذشته، اما برای دل‌هایی که هنوز در نبودنت مانده‌اند، این فقط آغازِ یک دلتنگیِ طولانی است. 

نویسنده: فرحزاد جهانگیری

انتهای پیام/