صد روز ایستادگی؛ وقتی خیابانها سنگر همبستگی شدند
به گزارش نوید شاهد سمنان، در روزهایی که زمزمههای جنگ به خیابانها کشیده شد تا امروز که مقاومت مردم ولایتمدار و شهیدپرور ایران اسلامی، وارد «صد روزگی» خود گردیده است، ایران نه تنها با آمادگی نیروهای مسلح، بلکه با همدلی و حضور شبانه مردم معنا پیدا کرد. حملاتِ ادعایی دشمنان آمریکایی صهیونیستی نتوانست ترس را مهمان دلها کند. در عوض، خیابانها تبدیل شدند به سنگرِ اراده؛ جایی که شعار و ایمان در کنار یکدیگر، شب را به روزِ مقاومت بدل میکرد.

از نخستین ساعات، روایت اصلی این بود: «میدان با ما و خیابان با شما.» فرمانده غیور هوا و فضای سپاه، این جمله را نه فقط به عنوان یک تقسیم وظیفه، که به مثابه یک پیمان عمومی بیان کرد. مردم پایاپای، قدم در مسیر گذاشتند؛ کسانی که شاید تا قبلتر فقط در چارچوب زندگی روزمره حرکت کرده بودند، این بار با شوق و انگیزهای تازه به صحنه آمدند؛ در واقع مبعوث شده بودند برای امری بزرگ. حضورشان تماشایی نبود؛ حضورشان “حقیقی” بود، پررنگ و همراه با حس مسئولیت.

فضای شهر از همان شبهای نخست تغییر کرد. خیابانها حالوهوای دیگری داشتند، نورها که میتابید، چهرهها روشنتر میشد؛ صدای جمعیت که بالا میرفت، انگار هر فردِ حاضر با قلب خودش سخن میگفت. گاهی موج شعارها از دل جمعیت میآمد و لحظهای بعد، سکوتی کوتاه و پرمعنا جای آن را میگرفت؛ سکوتی که پشتش تمرکز، دعا و امید موج میزد. مردم نه با حالت انتظار، بلکه با روحیهای فعال و پای کار ایستاده بودند؛ حضورشان هرشب تکرار نمیشد، بلکه هر شب عمیقتر میشد.

در میانه این روزها، لبیک به پیام ولیفقیه نیز محسوس در رفتار مردم دیده میشد. این لبیک، فقط یک کلمه نبود؛ در نحوه حضور، در نظم جمع، در نگاهها و حتی در اشتیاق کودکان و جوانان به ایستادن کنار بزرگترها معنا پیدا میکرد. بسیاری میگفتند: “ما اینجاییم، چون وظیفهمان را فهمیدهایم” و همین فهم، به فضای خیابان رنگ استقامت میداد.

اگر دشمن میخواست ایران را از هم بپاشاند، اما مردم با هر شبِ حضور، انسجام را بیشتر کردند. جمعیت، گویی یک خانواده بزرگ بود که در کنار هم ایستاده تا از مرزهای کشور، از حیثیت مردم و از پیامهای رهبری پاسداری کند. در این صد روز، خیابانها تبدیل به صحن همبستگی شدهاند، جایی که ترس رنگ باخت و امید، با حضور واقعی مردم، قدرتمندتر شد.
انتهای پیام/