چه بهتر که رفتن، شهادت باشد

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «شیروین احمدی» متولد چهارم آبیان ۱۳۳۶، در شهرستان جویباربه دنیا آمد پدرش عبدالرحمان نام داشت. این شهید بزگوارتا مقطع ابتدایی درس خواند و سرانجام در تاریخ شانزدهم اردیبهشت ۱۳۶۱، در منطقه فکه عراق به شهادت رسید. پیکر این شهید در مزار جویبارزرین کلا به خاک سپرده شد.

فرازی از وصیت نامه شهید «علی اکبر احمدپور»:

همسرم! من فرزند خود یعنی علی را از همه بیشتر دوست دارم از او خوب نگهداری کنید که او یادگار من است او را هیچوقت ناراحت نکنید که اگر او را ناراحت شود بدان که من ناراحت هستم. اگر چنانچه من شهید شدم و جنازه‌ام آمد او را کفن بپوشانید و جلوی تابوت من حرکت کند در یک دست او قرآن و در دست دیگر او عکس امام بگذارید تا من خوشحال شوم. در سر نماز دعا کنید که رزمندگان اسلام پیروز شوند. همسرم! برای من ناراحت نباش. انسان خلاصه یکروز از دنیا می‌رود و چه بهتر است که به شهادت برسد. سلام مرا به پدرم برسان و از قول من به او بگو که نماز برای رزمندگان دعا کند تا پیروز و موفق شوند. سلام مرا به تمام دوستان و آشنایان برسان. اگر شهید شدم وصی من علی و نایب وصی من پدرم است.

از خانواده عزیزم میخواهم ادامه دهنده برای من گریه نکنند، زیرا من در راه خدا کشته شدم و فرشتگان خدا مرا غسل دادند.

از پسرم میخواهم ادامه دهنده راه من باشد و سلاح مرا برگیرد و علیه آمریکا بجنگد.

پدر! افتخار کن پسرت در راه خدا کشته شد و به فیض شهادت رسید. به فامیلهایم سفارش میکنم راه مرا ادامه داده یا لااقل امام را تنها نگذارند.

سفارش بزرگ من به رادرنی که با هم بودیم این است که هیچوقت همدیگر را رها نکرده تا دشمن در صفوف شما نفوذ نکند. همیشه مثل گذشته علیه منافقین بجنگید.

انتهای پیام/