به مناسبت ماه محرم منتشر شد:
مهربانیهایی که هرگز فراموش نشد؛ روایت دوستی صمیمانه با شهید علی آقازاده
احمد شاهدی، همکلاسی و دوست صمیمی شهید علی آقازاده، از مهر و دلسوزی این شهید والامقام در دوران مدرسه و نیز آخرین دیدارشان پیش از اعزام به جبهه میگوید؛ خاطراتی که امروز چون گوهری ماندگار از آن شهید بزرگوار بر دلها نشسته است.
به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید علی آقازاده کمارعلیا، جوان مؤمن و انقلابی مرندی، در دوران انقلاب فعال بود و در سال ۱۳۶۱ در عملیات بیتالمقدس در منطقه شوش به شهادت رسید. او نمادهای از ایثار و فداکاری برای میهن و اسلام است.
اول مهر سال ۱۳۵۸، آغاز سال تحصیلی در مدرسه مصدق مرند بود. احمد شاهدی، دانشآموزی روستایی و غریب در فضای جدید مدرسه، به دلیل ناآشنایی با محیط و تنهایی، تا مرز ترک تحصیل پیش رفته بود. اما همان روز، گرمای سلام و محبت یکی از دانشآموزان – علی آقازاده – مسیر زندگی او را تغییر داد. علی با مهربانی کنار او نشست، با رویی باز احوالش را پرسید و حتی در پایان کلاس، درس زبان را با خطی زیبا در دفترش برایش نوشت؛ مهربانیای که دوستیای عمیق و ماندگار را میان آن دو رقم زد.
این دوستی در طول سالهای تحصیل ادامه یافت و حتی به برادری تبدیل شد. احمد برای درس خواندن به خانه علی میرفت و در همان دیدارها بود که درسهایی از ایمان و اخلاق نیز گرفت؛ از جمله روزی که هنگام شنیدن اذان، علی برای نماز ایستاد و این رفتار سبب شد احمد نماز خواندن را بیاموزد. محبت و صمیمیت علی حتی در جزئیترین رفتارها آشکار بود؛ چنانکه روزی نوزاد برادرش را نشان داد و با شوق گفت: «ببین احمد، چطور دستهایش را مثل حضرت امام مشت کرده.» همان جمله سبب شد نام کودک را روحالله بگذارند.
در سال ۱۳۶۰، هنگامی که در کلاس سوم راهنمایی درس میخواندند، چند روز غیبت علی همه را نگران کرد. او در بازگشت، با دلی استوار اعلام کرد که دیگر به مدرسه بازنخواهد گشت و برای طی دوره آموزشی به خوی میرود تا پس از آن به جبهه اعزام شود. پس از گذراندن آموزش و حضور در عملیات فتحالمبین، به مرخصی آمد و احمد برای دیدارش رفت. در آن دیدار، علی چای و سیب را میان خود و دوستش نصف کرد و گفت: «میخواهم این خاطرهای باشد بین من و تو. این بار به من الهام شده که شهید خواهم شد.»
دیری نگذشت که این حس به حقیقت پیوست. علی چند روز پیش از شهادت، در نامهای برای دوستش از عشق رزمندگان به امام خمینی، روحیه بالای آنان، کمبود شدید آب در منطقه و شرایط دشوار خط مقدم نوشت. و سرانجام در یازدهم اردیبهشت ۱۳۶۱، خبر شهادت او همراه با تصویری بزرگ، به دست دوستش رسید؛ خبری که داغ فقدان رفیقی مهربان و پاکنهاد را بر دل او ماندگار کرد.
روحش شاد و راهش پایدار باد.
انتهای پیام /
