آخرین دیکته یک معلم؛ روایت شهادت «زهرا وطنپرست» در آستانه روز معلم
در آستانه ۱۲ اردیبهشت، روز معلم، نام شهیده «زهرا وطنپرست»؛ معلم ۳۷ ساله گیلانی و ناظم دبیرستانی در تهران، بیش از همیشه در میان فرهنگیان طنینانداز شده است؛ معلمی که پس از ۱۸ سال خدمت در عرصه تعلیم و تربیت، سوم فروردین ۱۴۰۵ در پی بمباران مناطق مسکونی تهران در منزل خود به شهادت رسید و با خون خود ماندگارترین درس ایستادگی و عشق به وطن را نوشت.
به گزارش نوید شاهد گیلان، در آستانه فرا رسیدن ۱۲ اردیبهشت، روز معلم، یاد و نام شهیده «زهرا وطنپرست» در میان فرهنگیان کشور زنده شده است؛ معلمی که سالها در کلاسهای درس تهران به تعلیم و تربیت نسل آینده پرداخت و سرانجام در مسیر دفاع از میهن، به جمع شهدای این سرزمین پیوست.
شهیده زهرا وطنپرست، ۳۷ ساله و اهل شهرستان صومعهسرا در استان گیلان بود که در تهران زندگی میکرد. این بانوی فرهنگی دارای مدرک کارشناسیارشد و ناظم یکی از دبیرستانهای تهران بود و طی ۱۸ سال فعالیت در آموزش و پرورش، بخش مهمی از عمر خود را صرف تربیت دانشآموزان و خدمت به نظام تعلیم و تربیت کشور کرد.
این معلم فداکار روز سوم فروردین ماه ۱۴۰۵ در پی بمباران مناطق مسکونی تهران، در منزل مسکونی خود به شهادت رسید؛ حادثهای که جامعه فرهنگیان کشور را در اندوه فرو برد. پس از این واقعه، فرهنگیان و معلمان با چشمانی اشکبار در آیین تشییع همکار شهیدشان حضور یافتند و پیکر او را بدرقه کردند؛ بدرقهای که با بغض و افتخار همراه بود.
پیکر مطهر شهیده زهرا وطنپرست در زادگاهش، روستای «دوگور» از توابع شهرستان صومعهسرا به خاک سپرده شد؛ جایی که سالها پیش از آن برای خدمت به عرصه آموزش ترک کرده بود و اکنون در قامت یک شهید به آن بازگشت.
شهیده وطنپرست در کلاسهای درس خود همواره از عشق به وطن، ایثار و ایستادگی سخن میگفت. دانشآموزانش او را معلمی میشناختند که درس نظم، مسئولیت و تعهد را با جدیت به آنان میآموخت. اما اکنون، نام او فراتر از یک معلم در حافظه شاگردان و همکارانش ماندگار شده است؛ معلمی که با خون خود، ماندگارترین درس را نوشت.
فرهنگیان میگویند کلاس درس این معلم شهید شاید در سوم فروردین ناتمام ماند، اما پیام او همچنان در مدارس و میان دانشآموزان جاری است؛ پیامی از ایستادگی، وطندوستی و فداکاری باقی ماند.
اکنون در آستانه روز معلم، نام «زهرا وطنپرست» برای بسیاری از معلمان و دانشآموزان یادآور حقیقتی روشن است؛ اینکه معلمی تنها انتقال دانش نیست، بلکه گاهی نوشتن آخرین درس با جوهر خون برای سربلندی ایران است.
