انتشار به مناسبت بدرقه «رهبر شهید انقلاب»
سیری در کلام شهید «شهید احسان آطاهریان»:
«بیتفاوت نشستن خیانت است؛ باید برخاست»
شهید احسان آطاهریان در وصیتنامهاش جوانان و نزدیکان را فرا میخواند که در برابر حقیقت، مسئولیت و سرنوشت جامعه بیتفاوت نمانند؛ او باور داشت که هرکس باید سهم خود را در پاسداشت ایمان، اخلاق و راه درست ادا کند و با انتخابی آگاهانه در کنار حقیقت بایستد.
به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید احسانالله آطاهریان، متولد اول اسفند ۱۳۴۳ در جوسقان طالقان، جوانی مؤمن، پرتلاش و اهل عبادت بود که هم در فعالیتهای عبادی و فرهنگی مساجد حضور پررنگ داشت و هم در عرصههای اجتماعی و دانشآموزی نقشآفرینی میکرد. او با روحیهای مهربان و مردمدار، کمک به نیازمندان و مشارکت در جمعآوری کمکهای مردمی برای جبهه را وظیفه خود میدانست. آطاهریان در سالهای نوجوانی به بسیج دانشآموزی پیوست و پس از دو سال حضور مستمر در جبهه، بهعنوان امدادگر در عملیات والفجر یک شرکت کرد و سرانجام در ۲۳ فروردین ۱۳۶۲ در منطقه فکه به شهادت رسید. وصیتنامهاش سرشار از غیرت، ایمان و دعوت به مسئولیتپذیری است؛ در ادامه متن وصیت نامه او را می خوانیم.
«مکتبی که شهادت دارد اسارت ندارد.»
ای خدای بزرگ این مخلوق در مانده و ضعیف تو، حال که به سوی تو آمده او را از درگاهت مران، گناهانش را بیامرز و از درگاهت نامیدش مگردان.
پروردگارا اینک برای رضای تو و برای خشنودی تو و به امر خلیفه بر حق تو که نایب امام زمان نیز میباشد قدم به صحنه جهاد بر علیه کفر میگذارم. بدان امید که یا مرا به فیض شهادت برسانی تا شاید کفارهای باشد برای محو گناهان و ادای دینی در قبال جمهوری اسلامی و یا مرا بیامرزی و توبهام را بپذیری که در حال به تو نیازمندم.
خداوندا به محمدت و به خمینی ات سوگند که گرانبهاتر از خونم متاعی ندارم که بدهم و اینک این خون من و این هم جان بی مقدار من تقدیم به تو و هدیه به روح تو خمینی کبیر.
پدر و مادر عزیزم مرا ببخشید و از من راضی باشید تا خدا هم از من خشنود گردد و مرا بیامرزد.
پدر و مادر عزیزم، امیدوارم بتوانم با تقدیم خون ناچیز خود و جسم ضعیف خود به اسلام و امام عزیزمان رضایت خدا و شما را فراهم کنم، صبور باشید و افتخار کنید که فرزند کوچکتان را فدای اسلام و خاک پای امام کردهاید.
دوستان و خویشان امروز روزی است که بیتفاوت نشستن خیانت به اسلام است، خیانت است به خانواده شهدا و خون شهدا و وظیفه دوم شما مبارزه با منافقان و کوردلان و مگسان دور شیرینی است.
این آرزوی تمام رزمندگان جبهه است که پشت جبهه را حفظ کنید تا رزمندگان دلگرمی داشته باشند با دستی سلاح و با دستی قرآن ندای «هل من ناصر ینصرنی» را که این خمینی زمان، این مرد خدا و این ابراهیم زمان و بر زبان جاری کرد جواب و پاسخ مثبت دهند.
دیگر به دوستان و همکلاسیان عزیزم سفارش میکنم که راه امام و راه جهاد را انتخاب کنید و حق مردم و حق جهاد را رعایت کنید و امر به معروف و نهی از منکر را فراموش نکنید و در جلسات مذهبی شرکت کنید و مردم را به راه اسلام و قرآن هدایت کنید.
خطاب به خواهرانم و برادرانم، از شما تقاضا دارم که هر ناراحتی و بدی از من در طول زندگی داشتهاید مرا ببخشید و از خدا برای ما طلب آمرزش کنید و در دعاهای خیرتان ما را هم به یاد بیاورید.
به اطلاع پدر عزیزم میرسانم که من در زندگی خانوادگی لیاقت هیچ چیز را نداشتم.
از شما تقاضا دارم که برای من هیچ چیز خرج نکنید و اگر هم یک موقع نیت خرج کردن دارید آنرا به حساب آوارهها و جنگزدهها بدهید و یا در راه خیر و بناهای خیر بدهید.
از لحاظ مکان دفن خودم خجالت میکشم که بگویم مرا پهلوی شهدا دفن کنید چون آنقدر گناه و غیبت کردهام روسیاهم ولی از شما تقاضا دارم که مرا در امامزاده بغل خاک شهید احمد دفن کنید تا حق دوستی را رعایت کنیم و شاید از اعمال نیک و ثواب خیر آنها ما هم استفاده کنیم و شاید ما را مورد عفو و بخشش قرار دهد و ما را از دعای خیر شهدا بهرهمند کند.
راجع به حق الناس از مردم برای من رضایت بگیرید و بگویید ما را حلال کنند و اگر هر ناراحتی و بدی از من دیده اید مرا ببخشند و از خدا برای ما طلب مغفرت کنند و شبهای جمعه ما را فراموش نکنند و پیش ما بیایند.
راجع به حق الله، من روزه قضا ندارم ولی دوسال نماز قضا دارم و از پدر محترم تقاضا دارم که به هر وسیلهای که میشود قضای این نماز را ادا کنید.
پدر جان از زحمات و محبتهای شما متشکرم و اهل خانواده ام از من حقیر این سفارش را به گوش خود بگیرید، یعنی فرضیه دینی و واجبات دینی را به موقع به جا آورید چون نه عمر انسان تعهد شده و نه نفسهای انسان و ممکن است برای انسان دیگر راه توبه و ادا فرضیهها نماند و دیگر سخنی با شما ندارم فقط مادرم و پدر و برادرانم و خواهرم در دم آخر نوشتن التماس دعا دارم و امیدوارم مرا حلال کنید.
«مرگ بر آمریکا را فراموش نکنید.» (آیت اله منتظری)
«آنکس که تو را شناخت جان را چه کند
فرزند و عیال و خانمان را چه کند»
بنده حقیر و دست بوس شما
احسان آطاهریان
انتهای پیام/
