برای کودکان شهید جنگ رمضان

به گزارش نوید شاهد لرستان، بیست روزه بود، هنوز نامش کامل در خانه جا نیفتاده بود هنوز صدای خنده‌اش به دیوارهای اتاق عادت نکرده بود.

دو ساله، سه ساله، چهار ساله‌ها با دست‌های کوچکی که قرار بود مداد رنگی بگیرند یا گوشه‌ی چادر مادر را.

و آن‌ها که تازه «الف» و «ب» را یاد گرفته بودند کلاس اول و دوم و سوم با کیف‌هایی که هنوز بوی نو می‌داد.

کدام جنگ از گریه‌ی یک نوزاد می‌ترسد که آسمان را بر گهواره‌اش خراب می‌کند؟

کدام پیروزی از قدّ کوتاه کودکی می‌گذرد که هنوز به زحمت از پله‌ی مدرسه بالا می‌رفت؟

نامشان را شاید خبرها کوتاه نوشتند اما مادرها آن نام‌ها را تا آخر عمر آه می‌کشند.

زمین این روزها کوچک‌تر از آن است که جای بازیِ همه‌ی کودکانش باشد و بزرگ‌تر از آن که داغِ نبودشان را پنهان کند. 

فرحزاد جهانگیری

انتهای پیام/