به مناسبت ماه محرم منتشر شد:
از کوچههای کرج تا آسمان شلمچه؛ روایتی از جوانی که پنج سال با جبهه نفس کشید
مهران آقاخانبابایی، جوانی از دل خانوادهای مؤمن در کرج، سالهای نوجوانیاش را نه در آسودگی که در مسیر دفاع از میهن گذراند. او که همزمان با تحصیل، قدم در جبهههای نبرد گذاشته بود، سرانجام در اسفند ۱۳۶۵ در شلمچه، در کنار خاطره برادر شهیدش، به آسمان پر کشید.
به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید مهران آقاخانبابایی در بیستونهم دیماه سال ۱۳۴۶ در شهر کرج و در خانوادهای متدین و پایبند به ارزشهای دینی دیده به جهان گشود. پدرش رمضان، مردی زحمتکش و مؤمن بود که تلاش میکرد فرزندانش را با اصول اخلاقی و باورهای مذهبی پرورش دهد. مهران نیز در چنین فضای سرشار از ایمان و سادهزیستی رشد کرد و از همان سالهای کودکی نشانههای نجابت، مسئولیتپذیری و روحیهای عمیقاً مذهبی در رفتار او دیده میشد.
دوران کودکی او در کوچههای ساده و صمیمی کرج سپری شد. در هفت سالگی قدم به مدرسه گذاشت و تحصیلات ابتدایی و راهنمایی خود را با پشتکار و موفقیت پشت سر گذاشت. معلمان و اطرافیانش از او به عنوان دانشآموزی آرام، مؤدب و کوشا یاد میکردند؛ نوجوانی که در کنار درس، به مسائل اجتماعی و مذهبی نیز توجه ویژهای داشت. پس از پایان دوره راهنمایی، وارد مقطع دبیرستان شد و تا کلاس سوم نظری ادامه تحصیل داد.
سالهای نوجوانی مهران با یکی از حساسترین دورههای تاریخ ایران همزمان شد؛ روزهایی که موج بیداری و اعتراض مردمی علیه رژیم پهلوی سراسر کشور را فرا گرفته بود. او که روحیهای پرشور و عدالتخواه داشت، در بسیاری از راهپیماییها و تظاهرات مردمی حضور پیدا میکرد. این حضور، برای او تنها یک فعالیت اجتماعی نبود؛ بلکه گامی در مسیر آرمانهایی بود که از کودکی در دلش شکل گرفته بود.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مهران نیز همچون بسیاری از جوانان مؤمن و پرانگیزه کشور، خود را مسئول حفظ و پاسداری از دستاوردهای انقلاب میدانست. او آرام و قرار نداشت و همواره به دنبال راهی بود تا بتواند نقشی در خدمت به مردم و کشورش ایفا کند. با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، این احساس مسئولیت در وجودش رنگی تازه گرفت. او جبهه را میدان دفاع از ایمان، وطن و ارزشها میدانست.
مهران در همان سالهای جوانی، قدم در مسیر حضور در جبهههای نبرد گذاشت و فعالیتهای خود را آغاز کرد. در کنار تحصیل، بارها به مناطق عملیاتی اعزام شد و همین حضورهای مکرر سبب شد که تمرکز او از فضای کلاسهای درس به میدانهای واقعی دفاع از میهن معطوف شود. سرانجام نیز برای آنکه بتواند با تمام توان در این مسیر قدم بردارد، تحصیل خود را در کلاس سوم دبیرستان متوقف کرد.
با تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مهران به این نهاد انقلابی پیوست و به عنوان پاسدار در مسیر دفاع از انقلاب و کشور خدمت کرد. روحیه ایثار، شجاعت و مسئولیتپذیری او باعث شده بود که در میان همرزمانش به عنوان رزمندهای فعال و قابل اعتماد شناخته شود. او بارها به جبهه اعزام شد و در طول حدود پنج سال حضور در مناطق عملیاتی، تجربههای بسیاری از میدانهای نبرد به دست آورد.
این سالها برای مهران تنها سالهای جنگ نبود؛ بلکه سالهای آزمون ایمان، صبر و ایستادگی بود. او در کنار همرزمانش سختیهای فراوانی را تحمل کرد؛ از سرمای شبهای جبهه گرفته تا گرمای طاقتفرسای مناطق عملیاتی و خطر همیشگی گلوله و خمپاره. اما با وجود همه این دشواریها، هیچگاه از راهی که انتخاب کرده بود پشیمان نشد.
خانواده او نیز سهم بزرگی در این مسیر داشتند. آنان با وجود نگرانیهای طبیعی، همواره از تصمیم مهران حمایت میکردند. فضای خانواده آقاخانبابایی سرشار از ایمان و ایثار بود؛ چنانکه پیش از مهران نیز برادرش، شهید مجید آقاخانبابایی، در سال ۱۳۶۱ در راه دفاع از میهن به شهادت رسیده بود. این اتفاق، گرچه اندوهی بزرگ برای خانواده بود، اما روحیه مقاومت و استقامت را در آنان عمیقتر کرد.
مهران با یاد و خاطره برادر شهیدش، مسیر جهاد و دفاع را ادامه داد. او باور داشت که راه شهدا باید ادامه پیدا کند و نسل جوان مسئولیت دارد از ارزشهایی که برای آن خونهای بسیاری ریخته شده پاسداری کند. همین باور باعث شد که با جدیت و انگیزهای دوچندان در جبهه حضور داشته باشد.
در طول سالهای حضور در جبهه، مهران بارها به مناطق مختلف عملیاتی اعزام شد و در کنار همرزمانش به دفاع از خاک کشور پرداخت. او نه تنها رزمندهای شجاع، بلکه انسانی خوشاخلاق، متواضع و مهربان بود. همرزمانش از روحیه همکاری و صمیمیت او یاد میکردند؛ جوانی که در سختترین شرایط نیز لبخند و امید را در میان دوستانش زنده نگه میداشت.
سرانجام در روزهای پایانی زمستان سال ۱۳۶۵، سرنوشت مهران در سرزمین شلمچه رقم خورد؛ منطقهای که به یکی از نمادهای مقاومت و ایثار در دوران دفاع مقدس تبدیل شده است. در تاریخ دهم اسفند همان سال، در جریان درگیریهای منطقه عملیاتی شلمچه، ترکش خمپارهای به او اصابت کرد و این رزمنده جوان پس از سالها حضور در جبهه، به آرزوی دیرینهاش یعنی شهادت دست یافت.
با شهادت مهران آقاخانبابایی، خانوادهای که پیشتر نیز داغ یک شهید را بر دل داشت، بار دیگر در سوگ فرزندی دیگر نشست؛ اما این اندوه با احساس افتخار و سربلندی همراه بود. پیکر پاک او پس از تشییعی باشکوه در گلزار امامزاده محمد به خاک سپرده شد تا یاد و نامش برای همیشه در دل مردم و همرزمانش زنده بماند.
زندگی مهران نمونهای از سرگذشت نسلی بود که جوانی خود را در راه دفاع از ایمان، سرزمین و آرمانهای انقلاب سپری کرد. نسلی که بسیاری از آرزوهای شخصیاش را کنار گذاشت تا آیندهای امن برای کشورش رقم بزند.
امروز سالها از آن روزها گذشته است، اما نام و یاد شهید مهران آقاخانبابایی همچنان در حافظه جمعی مردم زنده است؛ جوانی که از کوچههای ساده کرج برخاست، سالهای نوجوانیاش را در میدانهای دفاع گذراند و سرانجام در شلمچه، در کنار هزاران رزمنده دیگر، پرواز به سوی آسمان را برگزید. روحش شاد و راهش پررهرو باد.
