روایت زندگی و فداکاری‌های یک شهید از زبان همسرش

به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، در تاریخ پرافتخار کشور عزیزمان ایران، شهدای بسیاری بوده‌اند که با فداکاری‌های بی‌دریغ خود، راه آزادی و استقلال میهن را هموار کردند. هر یک از این شهدا داستانی منحصر‌به‌فرد دارند که پر از ایثار، دلاوری و اعتقاد راسخ به آرمان‌های انقلاب اسلامی است. یکی از این شهدا، شهید حسن حاجعلی است که در سال ۱۳۷۵، در حادثه‌ای دلخراش در حین بازگشت از مأموریت، به جمع شهدای مدافع وطن پیوست.

همسر شهید، سرکار خانم طیبه رهنی، با صبوری و افتخار، سال‌هاست که خاطرات زندگی مشترک خود را با شهید به یادگار می‌گذارد و در این مسیر، تلاش می‌کند تا یاد و خاطره شهید را در دل‌های نسل‌های آینده زنده نگه دارد. در این گفت‌وگوی اختصاصی، فرصتی فراهم شد تا سرکار خانم رهنی از ویژگی‌های بارز شهید، آرزو‌ها و خواسته‌های او در زندگی، و تأثیر شهادت ایشان بر خانواده و جامعه سخن بگویند.

این مصاحبه نه تنها روایتی از زندگی یک شهید است، بلکه نشان‌دهنده عمق ایمان و استقامت در برابر سختی‌ها و آزمون‌های زندگی است. شهیدی که همواره در مسیر خدا و خدمت به مردم گام برداشته و در نهایت جان خود را فدای میهن کرد.

خانم طیبه رهنی، همسر شهید حسن حاجعلی، در ابتدای صحبت‌های خود به معرفی کوتاهی از خود پرداخته و می‌گویند: «بسم الله الرحمن الرحیم. سلام بر شهدا. اینجانب طیبه رهنی، همسر شهید حسن حاجعلی، ساکن گناباد خراسان رضوی هستم.»

وی در ادامه اشاره می‌کند که شهید حسن حاجعلی دومین فرزند خانواده بودند و از یک خانواده بزرگ با ۱۰ فرزند که در محیطی پرجمعیت و مذهبی رشد کرده بود. خانواده‌ای که همواره به اصول اخلاقی و تربیت صحیح اهمیت می‌دادند و این ارزش‌ها در شخصیت شهید حسن حاجعلی کاملاً نمایان بود.

آغاز زندگی مشترک

خانم رهنی با یادآوری دوران ازدواجشان می‌گویند: ویژگی‌های شخصیتی شهید حاجعلی، به ویژه ایمان و اخلاق ایشان، باعث شد که زندگی مشترکشان بسیار موفق و سرشار از محبت و احترام باشد. «در ابتدا از طریق تحقیقاتی که پدرم در مورد شهید انجام داده بودند، به این نتیجه رسیدیم که شهید فردی سالم، با اخلاق، و با ایمان است. ویژگی‌هایی مثل مقید به نماز اول وقت، کمک به خانواده و به ویژه احترام ویژه‌ای که به پدر و مادرش داشت، باعث شد که من به زندگی مشترک با ایشان رضایت دهم.»

همسر شهید حسن حاجعلی با اشاره به نحوه آشنایی و آغاز زندگی مشترک خود با این شهید والامقام می‌گوید: در سال ۱۳۷۲ بنده در دانشگاه فرهنگیان و در رشته تربیت معلم مشغول به تحصیل بودم. در همان ایام، شهید حاجعلی نیز به‌تازگی تحصیلات خود را در دانشگاه افسری امام علی (ع) به پایان رسانده بودند و با درجه ستوان‌یکمی مشغول خدمت در ارتش جمهوری اسلامی ایران شدند. در همان سال ۱۳۷۲ مراسم عقد ما برگزار شد و پس از یک سال دوران عقد، در شهریورماه سال ۱۳۷۳ زندگی مشترک خود را به‌صورت رسمی آغاز کردیم.

وی ادامه می‌دهد: زندگی مشترک ما بسیار ساده اما سرشار از محبت، آرامش و معنویت بود. با وجود اینکه مدت زیادی از آغاز زندگی مشترکمان نگذشته بود، خداوند متعال لطف بزرگی به ما عطا کرد و صاحب فرزندی شدیم. فرزندمان «حمید» در تاریخ دهم دی‌ماه سال ۱۳۷۴ به دنیا آمد و تولد او، شیرینی زندگی ما را دوچندان کرد. شهید علاقه بسیار زیادی به فرزندش داشت و با وجود مشغله‌های فراوان کاری، هر زمان که در منزل حضور داشت، تمام توجه خود را صرف خانواده می‌کرد.

همسر شهید با بیان خاطره‌ای از آخرین روزهای حضور شهید در کنار خانواده می‌افزاید: با توجه به اینکه شهید در لشکر ۷۷ ارتش خدمت می‌کردند، مأموریت‌های مختلفی به ایشان محول می‌شد. در سال ۱۳۷۵ مأموریتی برای ایشان تعیین شد تا به منطقه اهواز در استان خوزستان اعزام شوند. به دلیل همین مأموریت، ما تصمیم گرفتیم جشن تولد فرزندمان را که مصادف با دهم دی‌ماه بود، زودتر برگزار کنیم. به همین دلیل در آذرماه سال ۱۳۷۵ و حدود یک ماه زودتر از تاریخ تولدش، جشن کوچکی در جمع خانواده برگزار کردیم، چراکه شهید باید برای انجام مأموریت عازم منطقه مرزی می‌شدند.

وی در ادامه، با اشاره به نحوه شهادت همسرش بیان می‌کند: شهید حاجعلی پس از انجام مأموریت، در تاریخ ۲۲ اسفندماه سال ۱۳۷۵ به همراه جمعی از همرزمان خود قصد بازگشت به محل خدمت و سپس شهر گناباد را داشتند. در مسیر بازگشت، هواپیمای نظامی ارتش جمهوری اسلامی ایران که حامل ایشان و سایر نیروهای نظامی بود، دچار سانحه شد. این هواپیما که از استان خوزستان به سمت مقصد در حرکت بود، در منطقه کوهستانی بینالود دچار حادثه شد و سقوط کرد.

همسر شهید ادامه می‌دهد: این هواپیما متعلق به ارتش جمهوری اسلامی ایران بود و تمامی سرنشینان آن از نیروهای نظامی، شامل فرماندهان، افسران و سربازان ارتش بودند. در این سانحه دلخراش، شهید حاجعلی به همراه حدود ۱۳۰ نفر از همرزمان خود به فیض عظیم شهادت نائل آمدند و به یاران شهیدشان پیوستند.

وی درباره علت این سانحه می‌گوید: در آن زمان، علت دقیق حادثه به‌صورت کامل برای ما مشخص نشد. مسئولان اعلام کردند که این سانحه یک حادثه هوایی در حین مأموریت نظامی بوده و گفته می‌شد هواپیما در اثر برخورد با ارتفاعات منطقه دچار سقوط شده است. با این حال، جزئیات دقیق آن برای خانواده‌ها روشن نشد و آنچه برای ما باقی ماند، داغ سنگین فراق عزیزانمان بود.

همسر شهید در پایان این بخش تأکید می‌کند: اگرچه فقدان همسرم برای من و فرزندم بسیار سخت و جانسوز بود، اما همواره به این موضوع افتخار می‌کنم که ایشان در مسیر انجام وظیفه و خدمت به کشور و دفاع از میهن اسلامی به شهادت رسیدند. این افتخار بزرگی برای خانواده ماست و امیدوارم بتوانیم ادامه‌دهنده راه و آرمان‌های آن شهید عزیز باشیم.

ویژگی‌های اخلاقی و شخصیت شهید

خانم رهنی از ویژگی‌های بارز شهید حسن حاجعلی می‌گویند: «شهید حسن حاجعلی فردی بسیار صبور بود. حتی در سخت‌ترین شرایط نیز همیشه با آرامش و تواضع رفتار می‌کرد. یادم می‌آید که همیشه در زندگی مشترک به من کمک می‌کرد، حتی زمانی که خودشان خسته از مأموریت‌های سخت به خانه می‌آمدند، همیشه در کنار من و فرزندمان، حمید، بودند.»

وی در ادامه به کمک‌های شهید در کارهای منزل اشاره کرده و می‌گوید: «شهید خیلی در کارهای منزل کمک می‌کردند. در آشپزی و شستشو، حتی در نگهداری از حمید، پسرمان که در آن زمان فقط چند ماه داشت، به من کمک می‌کردند. یادم است که شب‌ها وقتی می‌خواستند نماز بخوانند، حتی در این سن کم، حمید را هم به نماز تشویق می‌کردند.»

خاطرات شهید از دوران جهاد

خانم رهنی در خصوص انگیزه‌های شهید برای حضور در جبهه و میدان‌های نبرد اظهار می‌کنند: «شهید به جهاد و خدمت به مردم علاقه زیادی داشت. او همیشه می‌گفت که شغل نظامی را به خاطر خدا و مردم انتخاب کرده است و می‌خواهد برای رضایت خداوند و خدمت به وطنش در این راه گام بردارد. حضور در جبهه برای او یک تکلیف الهی بود و همیشه با اشتیاق به خدمت می‌پرداخت.»

وی همچنین یادآوری می‌کند که شهید هیچ‌گاه از سختی‌های کار در ارتش برای خانواده صحبت نمی‌کرد و بیشتر از شرایط مأموریت‌ها و سختی‌های دوران جنگ به عنوان فرصتی برای تقویت ایمان و استقامت یاد می‌کرد.

شهادت و تأثیر آن بر خانواده

خانم رهنی در خصوص شهادت شهید حسن می‌گوید: «شهادت ایشان برای من و خانواده‌ام بسیار سنگین و دشوار بود. زندگی با یک بچه کوچک و در شرایطی که منزل ما هنوز در حال ساخت بود، بسیار سخت گذشت. با این حال، حمایت‌های خانواده و اطرافیان باعث شد که بتوانم مشکلات را تحمل کنم. به خصوص پدر و مادر شهید که همیشه در کنار ما بودند، توانستم تحمل کنم.»

وی همچنین خاطرات مراسم تشییع شهید را چنین بیان می‌کنند: «مراسم تشییع شهید بسیار باشکوه و باشعور بود. مردم گناباد، مشهد، تربت حیدریه و قائن، همگی با حضور خود در این مراسم، احترام زیادی به شهید گذاشتند. نیروهای لشکر 77 ارتش نیز در مراسم حضور داشتند که این مراسم برای ما خاطره‌ای ماندگار و پر از افتخار بود.»

آرزوها و خواسته‌های شهید

خانم رهنی در خصوص آرزوهای شهید حسن می‌گویند: «بزرگترین آرزوی شهید حسن حاجعلی این بود که فرزندش، حمید، را به درستی تربیت کند. او همیشه به من می‌گفت که حمید باید مذهبی، با ایمان و آگاه از مسائل دینی بزرگ شود. علاوه بر این، شهید آرزوی سفر به کربلا را داشت، اما متأسفانه به دلیل مأموریت‌های نظامی‌اش هیچ‌گاه به این آرزو نرسید.»

وی همچنین خاطرنشان می‌کنند که شهید همیشه به تربیت صحیح فرزند و رعایت مسائل مذهبی تأکید می‌کردند و از ایشان خواسته بودند که حمید را با ایمان و به شیوه‌ای صحیح تربیت کند.

تأثیر شهادت بر نسل جوان

خانم رهنی به نسل جوان توصیه می‌کنند که در مسیر شهدا قرار گیرند: «به نسل جوان توصیه می‌کنم که در این دنیای پر از مشغله، همیشه به خداوند متعال وفادار باشند و از آرمان‌های انقلاب اسلامی پیروی کنند. فضای مجازی نباید آن‌ها را از مسیر اصلی زندگی دور کند. باید در راه خدمت به مردم و کشور گام بردارند و از شهدا الگو بگیرند تا بتوانند مسیر صحیح زندگی را پیدا کنند.»

گفت‌وگوی امروز با سرکار خانم طیبه رهنی، همسر شهید حسن حاجعلی، یادآور روحیه فداکاری، ایمان و استقامت است که در زندگی شهید و خانواده‌اش نمایان است. او همواره تلاش کرده است تا یاد و خاطره شهید را زنده نگه دارد و راه ایشان را ادامه دهد. امیدواریم نسل‌های آینده از چنین انسان‌های فداکار و باایمانی درس بگیرند و در راه خدمت به کشور و مردم گام بردارند.

انتهای پیام/