از کرامت امام رضا(علیه السلام) تا شهادت در فاو

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «حسین شفیعی رونیزی» دهم آذرماه سال ۱۳۴۶ در روستای رونیز سفلی از توابع شهرستان استهبان، در خانواده‌ای مؤمن و ساده‌زیست دیده به جهان گشود.

کودکی او با آزمایشی سخت همراه بود؛ به‌گونه‌ای که تا دو سالگی توان راه رفتن نداشت و همین موضوع نگرانی عمیقی در دل پدر و مادرش ایجاد کرده بود. خانواده که دل در گرو اهل‌بیت (علیهم‌السلام) داشتند، با توسل و امید او را به پابوسی حضرت امام رضا (علیه‌السلام) بردند. در جوار بارگاه نورانی ضامن آهو کرامتی آشکار رخ داد و حسین شفا یافت؛ از همان زمان، مهر و عشق اهل‌بیت (علیهم السلام) در دل او ریشه دواند و مسیر زندگی‌اش رنگی معنوی گرفت.

حسین دوران کودکی را در همان فضای پاک روستا سپری کرد و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا پایان دوره ابتدایی ادامه داد، اما پس از آن برای کمک به خانواده، در کنار پدر مشغول کار شد و از همان نوجوانی طعم تلاش و مسئولیت‌پذیری را چشید. با پیروزی انقلاب اسلامی، روحیه انقلابی و اعتقادی او بیش از پیش شکوفا شد و با حضور فعال در پایگاه‌های بسیج، در برنامه‌ها و فعالیت‌های انقلابی شرکت می‌کرد.

در هجده‌ سالگی، با وجود سن کم عزم خود را برای دفاع از اسلام و میهن جزم کرد و خود را برای خدمت سربازی مهیا ساخت. عشق به جبهه و انجام تکلیف الهی او را راهی میدان‌های نبرد کرد تا در صف رزمندگان اسلام، در برابر تجاوز دشمن بعثی ایستادگی کند.

آخرین باری که حسین برای دیدار خانواده به زادگاهش بازگشت، حال و هوایی متفاوت داشت؛ آرام، متفکر و در عین حال مصمم. در میان راه، رو به پدر کرد و با لحنی آمیخته به یقین و وداع گفت: «پدر، شاید این آخرین سفرم باشد و من شهید شوم.» جمله‌ای که عمق آمادگی روحی او برای شهادت را نشان می‌داد و بعدها برای خانواده‌اش معنایی روشن یافت.

این رزمنده مؤمن پس از ۴۵۲ روز حضور مستمر در جبهه‌های نبرد و مجاهدت در برابر نیرو‌های بعثی سرانجام در ۳۰ بهمن‌ماه ۱۳۶۴ در جریان عملیات والفجر ۸ منطقه فاو به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای رونیز سفلی به خاک سپرده شد.

انتهای متن/