خاطرات/ لذت نمازِ جماعت

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «پرویز افصح وکیلی» متولد هفدهم فروردین ۱۳۲۰، در شهرستان ساری به دنیا آمد و در تاریخ چهاردهم آذرماه ۱۳۵۹، در ماهشهر، بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر این شهید بزرگوار در گلزار شهدای ملا مجدالدین ساری به خاک سپرده شد.

چند خاطره‌ای از شهید «پرویز افصح وکیلی»:

مادرش، سیده خانم، ضمن بیان مطالب، خاطره‌ای نقل می‌کند: در توصیف شخصیت و اخلاقیات شهید پرویز افصح که از وی انسانی وارسته و کامل ساخته بود می‌توان گفت: انجام واجبات و مستحبات و شرکت در مساجد و مراسمات همراه پدرش، همچنین پرورش در دامان مادری سیده و پاک و تشویق وی به امور دینی مؤثر بود.

درباره اشتیاق به نماز جماعت، وی اظهار می‌کرد که لذت نماز، به جماعت بجا آوردن آن می‌باشد و عشق و ارادت نسبت به ائمه اطهار(ع) به ویژه امیرالمومنین (ع)، چون ایشان در دستگیری فقرا و تهی دستان پیش قدم بود.

«یک روز از مدرسه به خانه آمد، دیدم کتابهایش در دستش می‌باشد سوال کردم فهمیدم کیفش را به یکی از دوستانش که احتیاج داشت اهدا کرده بود. همچنین در جمع آوری کمک خیریه برای مسجد و افراد مستحق، احساس مسئولیت نسبت به خانواده، چون پدرشان فردی نظامی بودند و کمتر در خانه حضور داشتند وی وظیفه خود را سنگین‌تر می‌دید. وی فردی مسئول، مهربان و دلسوز بود و با والدین خویش به احترام و ادب رفتار می‌کرد. به برادران و خواهرانش احترام می‌گذاشت و برادر بزرگتر خویش، منوچهر، را احترام بیشتری می‌کرد.

درباره تابعیت و ولایت پذیری، وی اظهار می‌کرد: امام خمینی (ره) حامی همه مردم ستم دیده و یار مظلومین و امام حسین (ع) است، راهش را باید ادامه دهیم. برای شخصیت‌های مذهبی، چون رجایی و بهشتی ارزش قائل بود.

درباره دفاع از روحانیت، میگفت: روحانیت را منبع از بین بردن رژیم فاسد پهلوی می‌دانست. در خانواده هم همسری مهربان و دلسوز بود. به همسرش عشق و علاقه وافری می‌ورزید. به تربیت فرزندانش اهمیت می‌داد و به همسرش در باره تربیت آن‌ها سفارش می‌کرد. در کار‌های منزل به همسرش کمک و یاری می‌رساند جدایی از آن‌ها برایش سخت بود ولی آن‌ها را به خیرالحافظین سپرد، که او بهترین نگهبان آن‌ها است.

سرانجام وی عاشقانه و داوطلبانه به سوی جبهه‌های جنگ پر کشید و برای رزمندگان سنگر و جان پناه می‌ساخت تا بتوانند با دشمن متجاوز مبارزه کنند در این راه جان شیرین خویش را نثار کرد و نهال نو پای انقلاب را با خون خویش آبیاری نمود.»

انتهای پیام/