سیدجمال قریشی، مداح شهید و پاسدار لشکر ۱۰ سیدالشهدا(ع)، از کودکی با نوای اهل‌بیت(ع) مأنوس بود و در خانواده به مهربانی، تقوا و محبت به اهل‌بیت(ع) شناخته می‌شد. او که آرزوی شهادت داشت، سرانجام در عملیات کربلای یک و در منطقه مهران، با لبانی تشنه و ندای «یا صاحب‌الزمان(عج)» به شهادت رسید؛ سال‌ها بعد، وقتی نام برادر شهیدش در محضر رهبر انقلاب برده شد، حضرت آقا فرمودند: «سیدجمال را هرگز فراموش نمی‌کنم.»

شهید محمدحسین طالبی، جوانی مؤمن، پرتلاش و خوش‌اخلاق از دیار کرج بود که در کنار مسئولیت سربازی، بار زندگی را با کار و مهارت فنی به دوش می‌کشید و در خانواده و میان بستگان، به مهربانی و یاری‌رسانی شناخته می‌شد. او که تنها پنج ماه از آغاز زندگی مشترکش می‌گذشت، سرانجام در دهم اسفند ۱۴۰۴ در حال انجام وظیفه به شهادت رسید؛ جوانی که زندگی‌اش با کار، محبت، غیرت و خدمت معنا شده بود.

سندی دست‌نویس از شهریور ۱۳۶۱ که اخیراً در میان یادگاری‌های یک خانوادهٔ تهرانی پیدا شده، روایتگر دلتنگی‌های رزمنده‌ای به نام «آقابزرگ آقاجان‌نژاد» از جبهه‌های خونین‌شهر (خرمشهر) است. او در این نامه خطاب به پدر و مادرش، از اشتغال به عنوان مسئول انتظامات قرارگاه نصر، قول بازگشت تا ۳۰ روز دیگر و سلام به اعضای خانواده داده است. این نامه یادآور ایثار نسلی است که بدون مدیا و فضای مجازی، عشق و ارادت را با خطِّ قلم بر کاغذ می‌نوشتند.

او با دستانِ هنرمندش، خنکایِ آرامش را به خانه‌هایِ مردم در تهران می‌برد، اما وقتی دید که خاکِ وطنش در آتشِ تجاوز می‌سوزد، ابزارِ کار را زمین گذاشت و به «قرارگاهِ نصر» رفت تا در گرمایِ طاقت‌فرسایِ خرمشهر، خنکایِ آزادی را به قلبِ ایران بازگرداند. شهید «آقابزرگ آقاجان‌نژاد»، روایتگرِ عشقی است که از کوچه‌هایِ نوشهر تا دروازه‌هایِ خرمشهر امتداد یافت.

تنها ۲۲ سال سن داشت که در اوج نوجوانی، پدر شهیدش تاج‌الدین را الگوی خود ساخت. سه ماه در محاصره خرمشهر جنگید تا سرانجام در دهم اردیبهشت ۱۳۶۱، با ترکش خمپاره به دیدار حق شتافت. خبر شهادت پدر و پسر در یک روز به مادر صبورشان رسید؛ مادری که هر دو عزیز خود را «زینب‌گونه» نذر انقلاب کرد. متن کامل زندگی‌نامه (۱۰۰۰ کلمه) تولد در خانواده‌ای از تبار طالقان شهید سیروس آطاهریان، فرزند تاج‌الدین و نوه مجید آطاهریان، در سال ۱۳۴۶ در تهران دیده به جهان گشود. اصل و نسب او به روستای «جوستان» از دیار مردان مومن طالقان بازمی‌گشت. خانواده‌ای که در روزگار خفقان شاهنشاهی، هیچ‌گاه حقیقت را فدای ترس نکردند و با ساده‌زیستی و ایمانی عمیق، فرزندان خود را با عطر قرآن و سیره نبوی پرورش دادند.

شهید مهدی عبدالله‌نژاد، کشتی‌گیر جوان و آینده‌دار نظرآباد که با تلاش و غیرت توانسته بود به مقام سوم کشوری برسد و خود را برای رقابت‌های جهانی آماده کند، در کنار ورزش، مسیر خدمت به مردم را نیز با حضور در دوره‌های آتش‌نشانی دنبال می‌کرد؛ جوانی خوش‌اخلاق و پهلوان‌منش که سرانجام در حمله موشکی رژیم صهیونیستی به میدان سپاه کرج، هنگام رساندن برادرش به پادگان، به شهادت رسید.

شهیده محدثه علیزاده، دبیر ریاضی و معلم دلسوز روستای هیو، که سال‌ها با عشق به دانش‌آموزان «مشق زندگی» می‌آموخت، در ماه مبارک رمضان و در حالی که چهار ماه باردار بود، همراه همسر و فرزند چهارساله‌اش در حمله تروریستی به شهر جدید هشتگرد به شهادت رسید؛ معلمی که ایمان، مهربانی و تعهدش او را در دل شاگردانش ماندگار کرد.

زندگی شهید احمد اله‌وردی، روایت صعود روحی جوانی است که از میان هیاهوی شهر تهران سربرآورد، با نگاهی فراتر از جسم و جهان خاکی راه جهاد را برگزید، و آن‌چنان که خود نوشته بود، «اگر به شهادت برسیم خوشا به حالمان و اگر نرسیم باز هم خوشا به حالمان»، در میدان نبرد نور علیه ظلمت به مقام رفیع شهادت دست یافت. این بازنویسی، سرگذشت اوست؛ جوانی که پیش از رفتن، خود خبر آمدنش را شنیده بود.

علی آقازاده کمارعلیا، پاسدار غیور مرندی، که از نوجوانی در صف مبارزات مردمی و فعالیت‌های انقلابی حضور داشت، پس از سال‌ها تلاش، ایمان و مجاهدت، سرانجام در یازدهم اردیبهشت ۱۳۶۱ در عملیات بیت‌المقدس و در منطقه شوش به مقام رفیع شهادت نائل آمد.

پنج روز فاصله میان پرواز دو شهید از یک خانواده طالقانی؛ تاج‌الدین آطاهریان، کارمند صداوسیما و پدری مهربان، پنجم اردیبهشت ۱۳۶۱ در شلمچه به درجه رفیع شهادت نایل آمد و تنها پنج روز بعد، فرزندش سیروس نیز در همان منطقه خون خود را نثار انقلاب کرد.