شهید «محمدمهدی فتحی»، متولد بیست و دوم اردیبهشت ۱۳۸۱ در زنجان و دلاورمرد یگان امداد رجایی‌شهر کرج، از رویش‌های زلال و غیرتمند دهه هشتادی بود که عشق به لباس سبز خدمت و امنیت مردم را با تمام وجود در آغوش کشید. این جوان ۲۳ ساله و خوش‌اخلاق، در حالی که تنها یک سال و نیم از پیوند مشترکش می‌گذشت و پدری مهربان برای طفل شش‌ماهه‌اش بود، در بحبوحه آماده‌باش و در آستانه تهاجم ددمنشانه موشکی دشمن صهیونیستی-آمریکایی، دغدغه نجات جان خانواده را داشت اما خود در سنگر پاسداری از آرامش شهروندان البرز استوار ایستاد. او در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، در پی اصابت موشک به مقر یگان امداد به شهادت رسید و در بهشت سکینه کرج به خیل جاودانگان تاریخ پیوست.

شهیده «اشرف فشکی»، بانوی مؤمن، دلسوز و مادر فداکاری بود که سال‌ها پس از درگذشت همسرش، با شرافت، قناعت و حقوق ناچیز مستمری، سه فرزندش را به ثمر نشاند و چراغ خانه را روشن نگه داشت. این بانوی ۶۲ ساله، در هجدهم اسفندماه ۱۴۰۴، تنها ساعتی پس از یک مکالمه تلفنی عمیق و معنادار با دخترش، در پی حمله موشکی ددمنشانه دشمن صهیونیستی-آمریکایی به بافت مسکونی فاز ۲ مهرشهر کرج و فروریختن آوار آپارتمان مجاور بر سقف خانه ویلایی‌اش، مظلومانه به فیض شهادت نائل آمد؛ مادری که محله‌ای به پاک‌دستی و مهرش گواهی می‌دهند.

شهید «امیرحسین بیگدلی»، افسر ۲۵ ساله، بصیر و شجاع فراجا از دیار خدابنده زنجان، تجسم عینی غیرت و ازخودگذشتگی نسل جوان ایران اسلامی بود؛ جوانی که ردای امن و آرام معلمی را به عشق پوشیدن لباس رزم و پاسداری از میهن رها کرد و در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، با وجود پایان شیفت خدمت در کلانتری ۳۸ شهرک بنفشه، با لباسی شخصی اما دلی سرشار از شوق پرواز، داوطلبانه به ستاد فرماندهی سپاه کرج شتافت و تنها نیم ساعت بعد، در حمله وحشیانه موشکی دشمن صهیونیستی-آمریکایی به فیض عظمای شهادت نائل آمد.

شهید «محمدحسین نوروزی»، جوان پرشور و غیور متولد زنجان و مدافع امنیت در البرز، نمونه‌ای درخشان از رویش‌های زلال نسل جوان انقلاب اسلامی بود؛ پهلوان و کشتی‌گیری خوش‌سیما و اخلاق‌مدار که در بیست و چهار سالگی، لباس خدمت به نظام و مردم را بر تن داشت و در پی تهاجم وحشیانه موشکی دشمن به کلانتری ۳۱ کوی کارمندان کرج، پاداش سال‌ها غیرت، مروت و مردم‌داری خود را با شهادت گرفت و جاودانه شد.

شهید حیدر عباسپور، هشتم فروردین‌ماه ۱۳۵۹ در روستای ولی‌کندی از توابع شهرستان هشترود و در خانواده‌ای پرجمعیت دیده به جهان گشود. کودکی‌اش با سختی گذشت؛ بیماری مادر و از دست دادن زودهنگام پدر، او و خانواده را با دشواری‌های بسیاری روبه‌رو کرد. پس از خدمت سربازی وارد عرصه نظام شد و با عشق و علاقه به خدمت ادامه داد تا به درجه سرهنگی رسید و همزمان تحصیلاتش را نیز دنبال کرد. مهربانی، دلسوزی، دستگیری از دیگران و انس با نماز، از ویژگی‌های شناخته‌شده او در میان خانواده و همکارانش بود. دهم اسفندماه ۱۴۰۴، در جریان حمله به کلانتری ۳۱ بلوار ماهان، در حالی که خانواده‌اش از او خواسته بودند وارد ساختمان نشود، به شهادت رسید.

هم‌زمان با درگذشت مادر مؤمنه و عارفه شهید دانش‌آموز «علی‌رضا محمودی پارسا»، ویژه‌نامه الکترونیکی این شهید والامقام با محوریت توبه‌نامه تاریخی، مصاحبه صوتی، خاطرات خانواده و معرفی کتاب «عقد برادری» در سایت نوید شاهد منتشر شد؛ تقدیم به روح آن مادر صبور و یادگار او.

شهید مهدی شاه‌کرمی، متولد ۱۸ اسفند ۱۳۶۱ در تهران و ساکن فردیس، از نیروهای سپاه بود که مأموریت‌ها و فعالیت‌هایش را محرمانه نگه می‌داشت و خانواده نیز از جزئیات خدمت او اطلاع چندانی نداشتند. چند روز پیش از شهادتش، با جمله‌ای که رنگ و بوی خداحافظی داشت، از خانواده خواست اگر کاری یا نیازی دارند به او بگویند؛ چرا که احساس می‌کرد این بار ممکن است رفتنش بازگشتی نداشته باشد.

روستای «درده» در دلِ جاده چالوس، سال‌هاست که شاهد جانبازان و ایثارگرانی است که ردای مقاومت بر تن دارند، اما جای خالی یک “شهید” همواره در این دیار حس می‌شد. شهید «عرفان جوانمردی»، جوانِ محجوب و مؤدبی که خدمت در هوافضای سپاه و خادمی آستان قدس رضوی را در کارنامه داشت، همان گمشده‌ای بود که با شهادتِ مظلومانه‌اش در حمله موشکی دشمن به پایگاه هوافضا، به این آرزوی دیرینه‌اش رسید و نام خود را به عنوان “اولین شهیدِ روستا” جاودانه کرد.

شهید رسول مالمیر، پاسدار مؤمن و اخلاق‌مدار محمدشهر کرج، مردی بود که با شوقی وصف‌ناشدنی به محل کار می‌رفت و خدمت برایش تنها یک وظیفه نبود؛ انتخابی از سر عشق و اخلاص بود. او که پدر سه فرزند بود، هنوز ۴۰ روز از تولد کوچک‌ترین دخترش نگذشته بود که در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، هنگام انجام مأموریت عملیاتی در منطقه اشتهارد، بر اثر اصابت موشک دشمن صهیونیستی ـ آمریکایی به شهادت رسید؛ اما حتی در آخرین لحظه نیز از پسرعمویش جواد مالمیر جدا نشد و هر دو در حالی که یکدیگر را در آغوش گرفته بودند، به دیدار حق شتافتند.

شهید جواد مالمیر از پاسداران پرتلاش و از فعالان هیئت و موکب‌داری در محمدشهر کرج بود؛ مردی اخلاق‌مدار که صله رحم و پیوند با خانواده برایش جایگاه ویژه‌ای داشت. او از کودکی در کنار پسرعمویش، شهید رسول مالمیر، بزرگ شد و هر دو با یک عهد مشترک، خدمت در سپاه را انتخاب کردند. این دو که سال‌ها همکار و همراه یکدیگر بودند، سرانجام دهم اسفندماه ۱۴۰۴ در حمله موشکی دشمن صهیونیستی به محل کارشان، در حالی که یکدیگر را در آغوش گرفته بودند، به شهادت رسیدند.