شهید داود ایزدی، فرزند اکبر، در شانزدهم دی‌ماه ۱۳۴۵ در روستای چهرقان از توابع کمیجان و در خانواده‌ای مذهبی و معتقد به قرآن و اهل‌بیت(ع) متولد شد. او که در کنار خانواده به کشاورزی و دامداری مشغول بود، جوانی مؤدب، نمازگزار و اهل مسجد بود و کمک به مردم را راهی برای رضایت خدا می‌دانست. داود به‌عنوان پاسدار وظیفه به لشکر ۷۱ روح‌الله پیوست و در روزهای پایانی جنگ تحمیلی در عملیات مرصاد حضور یافت؛ سرانجام پس از مجروحیت در اسلام‌آباد غرب، دوازدهم مرداد ۱۳۶۷ در بیمارستان مشهد به شهادت رسید.

شهید "ابراهیم داودآبادی"، فرزند عباس، در نخستین روز بهار سال ۱۳۴۳ در روستای داودآباد اراک متولد شد. او از کودکی با قرآن، مسجد و آموزه‌های دینی مأنوس بود و به خوش‌اخلاقی، کمک به مردم و پایبندی به نماز اول وقت شهرت داشت. ابراهیم پس از دریافت دیپلم به ارتش پیوست و به‌عنوان فرمانده دسته در تیپ ۴۰ سراب خدمت کرد. سرانجام این افسر جوان در دهم مرداد ۱۳۶۶، در عملیات نصر ۶ و در منطقه میمک به شهادت رسید.

شهید "عباس شبانی ورکانی"، جوانی خوش‌اخلاق، مهربان و دوست‌داشتنی بود که لبخند همیشه بر لب داشت. او که علاقه زیادی به ماهی داشت، روزی سر سفره با شوخی به خانواده گفت: «نکنه من آنقدر ماهی می‌خورم یه روز ماهی‌ها عصبانی بشن منو بخورن؟» کسی نمی‌دانست این شوخی ساده، سال‌ها بعد یادآور سرنوشتی تلخ خواهد شد؛ عباس در جریان عملیات کربلای ۵ در منطقه شلمچه به شهادت رسید و پیکرش مدتی مفقود بود تا سرانجام پس از تفحص به زادگاهش بازگشت.

شهید "علی‌اکبر عبادی"، فرزند حسینعلی، پنجم شهریور ۱۳۵۱ در روستای آشیانه سفلی از توابع خمین و در خانواده‌ای دین‌باور و زحمتکش متولد شد. پس از پایان دوره ابتدایی، برای کمک به خانواده در کار کشاورزی کنار پدر و دیگر اعضای خانواده قرار گرفت و در دوران سربازی به نیروی انتظامی پیوست. او هشتم مرداد ۱۳۷۲ هنگام انجام مأموریت در محور ارومیه ـ مهاباد، بر اثر سانحه رانندگی و ضربه مغزی به شهادت رسید و در زادگاهش به خاک سپرده شد.

شهید "علی رودی"، جوان دلیجانی، در دهم شهریور ۱۳۵۰ در خانواده‌ای مسلمان و متدین چشم به جهان گشود. او از کودکی با تربیت دینی رشد کرد و به اخلاق نیک، دینداری و خدمت به دیگران شناخته می‌شد. علی در روزهای پایانی دفاع مقدس همراه گردان روح‌الله برای مقابله با منافقین راهی کرمانشاه شد و ششم مرداد ۱۳۶۷ در جریان عملیات مرصاد و درگیری با منافقین در منطقه اسلام‌آباد غرب، بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید.

سرباز شهید "محمد بابایی"، فرزند امیر، اول فروردین ۱۳۴۴ در خمین متولد شد. او پس از پایان دوره ابتدایی به کشاورزی روی آورد و در کنار پدر به کار و تلاش پرداخت. جوانی آرام، نجیب، مؤمن و پایبند به نماز اول وقت بود که به‌عنوان سرباز تیپ ۵۵ هوابرد راهی جبهه شد. محمد هفتم مرداد ۱۳۶۷ در منطقه مریوان، هنگام دفاع در برابر نیروهای بعثی عراق، بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید.

در میان هیاهوی جبهه و روزهای سخت جنگ، نامه‌ای از یک سرباز جوان به خانه رسید؛ نامه‌ای که بیش از هر چیز، سرشار از دلتنگی، فروتنی و محبت به خانواده بود. شهید "محمد بابایی" در این نامه با طلب بخشش از پدر و مادرش نوشت: «چون در این مدت در جهل و نادانی به سر می‌برده‌ام و حالا قدر پدر و مادر را فهمیده‌ام.» چند روز بعد، همین سرباز جوان در منطقه مریوان در راه دفاع از میهن به شهادت رسید و نامش برای همیشه در خاطره خانواده و مردم خمین ماندگار شد.

شهید "غلامعلی جعفرخانی"، فرزند حیدرعلی، در دهم فروردین ۱۳۴۰ در روستای موت‌آباد اراک چشم به جهان گشود. جوانی آرام و پرتلاش بود که پس از ترک تحصیل، برای ساختن زندگی خود به کار روی آورد و سرانجام در شرکت واگن‌سازی پارس اراک مشغول به کار شد. او که در دوران دفاع مقدس در سنگر تولید به خدمت مشغول بود، پنجم مرداد ۱۳۶۵ در جریان بمباران شرکت واگن‌پارس اراک به شهادت رسید.

شهید "حسین سبحانی"، طلبه جوان محلاتی، از کودکی با تحصیل و آموزه‌های دینی رشد کرد و پس از ورود به حوزه علمیه القائم محلات، هفت سال از محضر استادان علوم حوزوی بهره برد. او که بارها به جبهه اعزام شده و در حلبچه بر اثر حمله شیمیایی مجروح شده بود، در روزهای پایانی دفاع مقدس بار دیگر برای دفاع از کشور راهی کرمانشاه شد و چهارم مرداد ۱۳۶۷ در جریان عملیات مرصاد و درگیری با منافقین بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید.

شهید "بهمن شمس‌کلاهی"، فرزند حسین، در سال ۱۳۳۴ در اراک و در خانواده‌ای مذهبی و زحمتکش چشم به جهان گشود. مردی خوش‌اخلاق، صبور، متواضع و متدین بود که پس از ترک تحصیل، به‌عنوان کارگر برقکار مشغول به کار شد و پس از تشکیل خانواده و داشتن دو فرزند، به‌عنوان بسیجی راهی جبهه‌های دفاع مقدس شد. او سوم مرداد ۱۳۶۵ در منطقه شوش و رودخانه کرخه بر اثر سانحه به شهادت رسید و پیکر مطهرش در گلزار شهدای اراک آرام گرفت.