شهید همیشه می‌گفت: باید عده‌ای در شهر به شهادت برسند تا این خون شهیدان باعث آگاهی مردم شود و تا از قطره‌های خون شهیدان هزاران لاله‌های انقلاب رشد کنند و برویند.

شهید خطاب به رژیم شاهنشاهی می‌گفت: اینها جنایتکاران تاریخ هستند و بی بند و باری و فساد را در جامعه‌ی مسلمان ایران رواج داده‌اند و شهید از جنایات رژیم صحبت‌های زیادی می‌کرد.

شهید عباس خالداران این فرزند پاک روح الله و مبارز عاشق الله مانند هزاران نفر دیگر از انقلابیون مسلمان روز پنجم آذر ۱۳۵۷ به فرمان امام خمینی (ره) یگانه پیشوای نهضت اسلامی به خیابان آمد و با آن که مسأله مرگ و زندگی در میان بود، ولی نترسید و با فطرتی پاک و قلبی آکنده از ایمان به خدا به جمع تظاهرکنندگان پیوست و به شهادت رسید.

بیست و هشتم آبان ماه ۱۳۷۳، در اهواز همراه گروهی از نظامیان، با اشرار و قاچاقچیان درگیر شدند. در این گیر و دار گلوله‌هایی به قلب و پای محمد خورد. بدین ترتیب این سرباز وطن سر و جانش را در راه میهن فدا کرد.

شهربانو امیر لطیفی خواهر شهید «چنگیز امیرلطیفی» نقل می‌کند: او اولین شهید انقلاب در گرگان بود، به همین دلیل باور و تحملش در ابتدا برای ما خیلی سخت بود. بخصوص با جو خفقان که مأموران ساواک شاه برای مردم به وجود آورده بودند.

بعد از مجروحیت همرزمانش به او می‌گفتند: با توجه به اینکه شما مجروح شیمیایی هستید، باید بیشتر از خودتان مراقبت کنید، اما او می‌گفت: با توجه به اینکه بسیاری از همسنگرهایم چشم، دست، پا و ... خویش را از دست داده‌اند و بسیاری از آنها به شهادت رسیده‌اند، من شرمنده آنها هستم.

خدایا شهادت را نصیبم کن. خدایا تو می‌دانی که تمام گفتارم از روی صدق، خلوص نیت و صداقت پاکم می‌باشد.

پدر و مادرم! بدانید که خدا سفارش فرموده از آنچه دوست دارید، انفاق کنید. شما هم از انفاق در راه خدا فیض ببرید. مادر خوبم! امیدوارم رسالت حزب الهی بودنت را خوب انجام دهی و نبودن وجود من در کنارت مانعی نباشد برای انجام رسالت زینب گونه‌ات، من به شما، پدرم و برادرم افتخار می‌کنم. به تو مادرم، که صبر انقلابی داری و امیدوارم با دلگرمی بیشتر به دعاگویی برای رزمندگان در نماز جمعه و دعای کمیل شرکت کنی.

شهید «احمدعلی شاهرخی» در بخشی از وصیتنامه خود می‌نویسد: قدر امام خمینی را بدانید، این بزرگترین نعمتی است که خداوند به ما داده به حرف‌های امام گوش دهید، چون امام راه خدا را در پیش گرفته است.

طلان کوهستانی خواهر شهید «حبیب اله کوهستانی» نقل می‌کند: او اصلا متوجه ورود من نشد، پیوسته نام خدا و بانو فاطمه زهرا (س) را بر زبان می‌آورد که ترا به حق عصمت زهرا (س) رضایت پدر و مادرم را جلب کن تا من بتوانم در رکاب فرزندان او در کربلای ۴ ایران شرکت کنم.