از دیگر ابعاد وجودی‌اش، ارتباط عاشقانه و عمیق با پروردگار بود. آن‌گونه که نقل است، شب‌ها در خلوت، سجاده‌اش گواه اشک‌های گرمی بود که برای وصال دوست می‌ریخت. این دلبستگی به ماورای دنیا، به او بصیرتی بخشیده بود تا بداند دنیا محل عبور است و نه جای ماندن.

شهید دلش دریایی از مهربانی بود. به کودکان با لبخند نگاه می‌کرد، دست نیازمندان را بی‌منت می‌گرفت و همیشه تلاش می‌کرد لبخندی بر لب غم‌زدگان بنشاند.

من زندگی ابدی، آزاد و خوب را در جبهه‌ها می‌بینم، چون این انتخاب، پیوستن به لقاء‌الله و خدمت رسول‌الله است.

او مردی مؤمن و خداجو بود که ایمان و باور عمیقش در کردار و گفتارش جلوه‌گر بود. همواره در صف نمازگزاران جماعت حاضر می‌شد و در آیین‌ها و سوگواره‌های مذهبی، به‌ویژه در عزاداری‌های ماه محرم، حضوری خالصانه و پرشور داشت. او از یاران صدیق آرمان‌های امام خمینی (ره) و پاسدار راستین ارزش‌های انقلاب اسلامی بود.

شهید رسول پیرو ولایت و رهبری بود تا حدی که می‌گفت حاضرم جانم را فدای ولایت فقیه و رهبری نمایم.

به مناسبت فرارسیدن ولادت حضرت فاطمه الزهرا (س) و روز مادر، گزیده وصیت نامه شهدای گلستان را با موضوع وصایای شهدا به مادران خود منتشر کردیم، که در نوید شاهد گلستان می‌خوانید.

به امام علاقه زیادی داشت به کسی اجازه نمی‌داد در حضورش به امام انتقادی کند. یکی از آرزوهایش زیارت امام بود. یک کوبلن بزرگ عکس امام را خودش به عشق امام دوخت.

شهید تاج محمد در تمام طول خدمت با وظیفه شناسی و حسن نیت به انجام وظایف محوله مشغول بود تا اینکه سرانجام در ۱۱ آذر ماه ۱۳۸۳ در حد فاصل جاده کرمان به زاهدان و در جریان درگیری مستقیم با اشرار مسلح هدف کینه و دشمنی اهریمنان قرار گرفت و افتخار شهادت را نصیب خود نموده و به سوی معبود شتافت.

از جوانان پر شور و فعال اجتماع بود، که بعد از عضویت در بسیج سپاه پاسداران گنبد و طی مراحل آموزشی مسئول گروه مقاومت دکتر چمران گردید و به فعالیت پرداخت و بدین ترتیب روز‌ها بکار و شب هایش قسمتی به تحصیل و قسمتی دیگر به پاسداری و گشت زنی می‌گشت و در روز‌های جمعه نیز برای حفاظت از سنگر نمازجمعه به نگهبانی و حفاظت از این محل مقدس می‌پرداخت.

حاج حسن بهرامی برادر شهید «شعبانعلی بهرامی» نقل می‌کند: یکی از دوستان شهید گفت؛ من مسئولش بودم، در سنگر نشسته بودیم که ناگهان در حین حمله عراقی‌ها یک خمپاره هشت به سمت ما آمد. شهید مرا بغل و سپس به بیرون سنگر پرتاب کرد و خودش در آنجا ماند و به شیوه دردناکی به صورت شقه شدن به دو نیم شد و به درجه رفیع شهادت نائل آمد.