در گفت و گو با نویسنده کتاب "جنایات جنگی" مطرح شد/
نوید شاهد: "متأسفانه سازمان ملل بی تفاوتی به خرج می داد، برای مثال دبیر کل درخواست ایران را به مدت 2 هفته معلق باقی می گذاشت و بعد از 2 هفته، طبعا آثار جنایات شیمیایی عراق از بین می رفت. بعد از ان هم به صدور یک بیانیه دو پهلو و خنثی اکتفا می کرد.

به گزارش خبرنگار نوید شاهد، با توجه به اهمیت کتاب "جنایات جنگی" به قلم محمد باقر نیکخواه بهرامی در تیراژ 2 هزار نسخه به همت مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس، که به بررسی حملات شیمیایی عراق در جنگ با ایران، جنگ شیمیایی میکروبی و کاربرد قساوت مندانه سلاح های شیمیایی در 544 صفحه به صورت مصور با جدول رنگی در 12 فصل به همراه ضمائم پرداخته است، در نظر گرفتیم مصاحبه ای با نویسنده این اثر ترتیب دهیم که با هم می خوانیم.

محمد باقر نیکخواه بهرامی با اشاره به تازه ترین اثر منتشر شده اش در رابطه با بررسی حملات شیمیایی عراق در جنگ با ایران گفت: این کتاب مستند است و بر اساس آن یک نقد کلی وارد ساخته و در پایان نتیجه گیری کرده ام که چرا سازمان ملل به خصوص شورای امنیت مواضعشان اینگونه بود و اگر اینگونه نبود این جنگ اینقدر به درازا نمی کشید.

وی با برشمردن فصول مختلف این کتاب گفت: "تاریخچه جنگ های شیمیایی"، " عوامل شیمیایی و کاربرد آنها در جنگ ها، "عراق و دستیابی به سلاح های شیمیایی"، کاربرد سلاح های شیمیایی از دوره اشغال تا ورود ایران به خاک عراق"، " بمباران شیمیایی در عملیات خیبر و اقدامات دیپلماتیک ایران"، "افزایش حملات شیمیایی عراق در عملیات بدر و اقدامات سیاسی ایران"، "بمباران گسترده فاو؛ اوج جنگ شیمیایی عراق علیه ایران"، "تکرار بمباران شیمیایی گسترده در منطقه شلمچه"، "فاجعه شیمیایی شلمچه(دولت بعث علیه ملت)"،"حملات شیمیایی عراق در مقطع پایانی جنگ"، "برون افتادن راز ها"، " جمع بندی نتایج کلیه حملات شیمیایی، بررسی کلیه مواضع سازمان های بین المللی" به ترتیب عناوین فصول دوازده گانه این کتاب است.

نیکخواه با اشاره به اینکه مستندات کتاب را از چه منابعی استفاده کرده است، گفت: با توجه به اینکه مسئولیت جنگ نوین قرار گاه خاتم را بر عهده داشتم، یادداشت های روزانه از حملات عراق را همراه با چگونگی آمار و ارقام، گزارش فرماندهی از یگان پدافند شیمیایی از تیپ ها و لشکر ها را به رشته تحریر در می آوردم و در گزارشهایم می کوشیدیم با مواجه مختلف و مشاهدات مستقیم از بهداری رزمی خودمان یادداشت ها را مستند کنم، یعنی آمار و ارقامی که دربرگیرنده منطقه عملیات محوری مورد بمباران قرار گرفته بود را با ثبت نوع هواپیما، خمپاره، توپخانه، نوع تجهیزات، نوع گازها و عوامل شیمیایی از جمله خردل، اعصاب، خفه کننده، سیانور و.. تعداد مصدومین، شهدا و همچنین منبع گزارش را ثبت می کردم. بعد از جنگ در طول 20 سال از منابع دیگری نیز که به این یادداشت ها اضافه شده بود، جمع آوری کردم. شش هیئت دعوت شده سازمان ملل برای بازدید از آثار جنایات جنگی عراق به منطقه اعزام شدند تا بقایای بمب ها را مشاهده کنند و با نمونه برداری از آنها و بمب های عمل نکرده آن عوامل شیمیایی را در آزمایشگاه شان مورد بررسی قرار دهند.

این پژوهشگر دفاع مقدس در ادامه صحبت هایش گفت: هیئت های کارشناسی اعزامی سازمان ملل به ایران با مصدومین شیمیایی مصاحبه می کردند و از عوارض شیمیایی پوستی و چشمی آنها نمونه برداری می کردند. این هیئت در معراج شهداء هم از اجساد شهدا نمونه برداری می کردند و با مشاهده عینی مصدومین در قالب گزارش سفر به آقای خاویر پرز دکوئیار, دبیر کل سازمان ملل متحد(از یکم ژانویه ۱۹۸۲ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱) در آن سال ها می دادند.

نیکخواه افزود: در این گزارش به بخش های مختلفی اشاره می کردند، جنبه های نظامی- پزشکی را در گزارش می آورند و روزشمار مأموریت و نوع دیدارهایشان را به دبیر کل سازمان ملل متحد ارائه می دادند و در پایان نتیجه گیری می کردند. مثلا می گفتند عراق در عملیات خیبر یا فتح فاو از تسلیحات شیمیایی استفاده کرده و ما شاهد این بودیم. با ارائه چندین مورد آثار مشاهده شده به دبیر کل می دادند با این احوال دبیر کل باید شدیدا موضع می گرفتند اما مشاهده می کردیم که او مواضع دو پهلوگویی داشت و با توجه به ملاحظاتی که با 5 عضو دائمی سازمان ملل که حق وتو(وتو کلمه‌ای از زبان لاتین و به معنای «من منع می‌کنم» است) دارند از جمله ایالت متحده ی آمریکا، روسیه، فرانسه، انگلستان و چین، خودشان، عراق را تجهیز می کردند و با یادداشتی که بر گزارش می گذاشت به شورای امنیت می داد.

فرمانده پدافند شیمیایی در طي ساليان هشت سال دفاع مقدس با بیان بخشی دیگر از مطالب این کتاب ادامه داد: بنا بر درخواست ایران، سازمان ملل بایستی قطعنامه شدید اللحنی صادر می کرد تا در آن عراق را به دلیل به کارگیری تسلیحات شیمیایی و خیانت مرتکب شده تنبیه کند، در خواست تنبیه متجاوز، تعهد گرفتن از عراق برای جلوگیری از ادامه حملات به ایران، تعهد گرفتن از کشور ها و دولت های غربی، شرقی و حتی آسیایی و آفریقا برای جلوگیری از ارسال مواد اولیه و خام تولید سلاح های شیمیایی که به صورت مشروح در 443 صفحه در متن کتاب مذکور آمده است از جمله خواسته های ایران از سازمان ملل بود و متأسفانه این سازمان بی تفاوتی به خرج می داد برای مثال دبیر کل درخواست ایران را به مدت 2 هفته معلق باقی می گذاشت و بعد از 2 هفته طبعا آثار جنایات شیمیایی عراق از بین می رفت. بعد از آن هم به صدور یک بیانیه دو پهلو و خنثی اکتفا می کرد. به این معنا که طبق پروتکل 1925 ژنو ، 7 ژوئن" این سلاح ها و گازها جزو سلاح های ممنوعه است و کاربرد آن ممنوع است." در کنوانسیون لاهه و ژنو و برخی اعلامیه های دیگر، به کارگیری این سلاح ها به عنوان جنایت تلقی می شوند و در آن کنوانسیون به طرفین توصیه کلی می کرد تا خویشتن داری کند. این برخوردهای سازمان ملل برای عراق چراغ سبز محسوب می شد و به عراق اطمینان می داد که در مقابل نسل کشی که در قبال ایران مرتکب می شود، مجازات نمی شود.

نیکخواه با نوش دارو بعد از مرگ سهراب خواندن قطعنامه های سازمان ملل ادامه داد: این سهل انگاری های سازمان ملل باعث گسترده شدن عملیات جنگی عراق می شد. از سال 66، سال هفتم جنگ، عراق به مناطق غیر نظامی ایران حمله ور شد که حتی شهرهای مرزی ایران را در کردستان، آذربایجان غربی و خوزستان مورد حملات خود قرار داد. سردشت، بانه، پیران شهر، اشنویه، مریوان، نوسود، کرمانشاه، سرپل ذهاب، دیره، زیده، نودشه، پاوه و گیلان غرب، روستاهای خوزستان در اطراف اهواز از جمله هویزه، سوسنگرد و.... از جمله این شهرها بودند. عامل این تشدید حملات عدم حساسیت و پاسخ مناسب شورای امنیت بود. سازمان ملل در مجموع در طول جنگ شش بیانیه و دو قطعنامه صادر کرد که هیچکدام کارساز نبود و در قطعنامه 612 هم همینطور و آخری قطعنامه 620 بود که در 4 شهریور 67 صادر شد و با آخرین گلوله شیمیایی بر زمین خورده در جنوب مصادف بود.

دو بند در آن به خواسته ایران اشاره کرد که کشورها از صدور تسلیحات و مواد اولیه شیمیایی به ایران و عراق خودداری کنند. قطعنامه ای که ایران در 27 تیر 67 و عراق در 15 مرداد پذیرفت. جنگ بین دو طرف به آتش بس منجر شد و عراق در انجام مأموریت واگذار شده اش از سوی کشورهای غربی کم نگذاشت و صدور این قطعنامه آخر نوش دارویی بعد از مرگ سهراب محسوب می شد.

نویسنده کتاب جنایات جنگی با اشاره به عوارض شیمیایی این حملات حتی در دوران معاصر تصریح کرد: اگر در سال 62 در عملیات خیبر این قطعنامه با همه کاستی هایش صادر می شد جلوی گستردگی حملات عراق و ازدیاد قربانیان حملات و شهدا را می گرفتند. و ضایعات مادی و معنوی کمتری وارد می شد این خسارات و آثار روانی منفی ای که این جنایات در جامعه بر جای گذاشت، قابل مقایسه با هیچ جنگی نیست. عوارض شیمیایی ای که هنوز بعد از سالها پابرجاست و مصدومینش با رنج و تعب مواجه اند و هرازگاهی به دلیل صدمات ناشی از آن روزها به شهادت می رسند. آثار ژنتیکی بر جای مانده بعد از 20 سال از دیگر عوارض این حملات شیمیایی است. این عوارض اثرات دراز مدت دارند. و حتی در نوع خفیف آن به مرور زمان در بافت ارگان تقویت شده و باعث امراض مختلف ریه، روده، دستگاه گوارش، پوست، چشم، روحی شده است و گاهی تبدیل به سرطان پوست، خون می شود و اثر ژنتیکی آن به بچه ها سرایت می کند. من بسیار سراغ دارم که حتی بچه های این افراد عوارض پوستی گرفته اند.

نیکخواه اذعان داشت: در سال 1975، بعد از گذشت 37 سال از هر 47 کودک ویتنامی یکی فلج است از هر 4 زن یکی شانس مادر شدن ندارد. در سایت سازمان حمايت از قربانيان سلاحهاي شيميايي ويتنام (VAVA) به آدرس www.vava.org.vn می توانید عکس ها و قربانیان عامل نارنجی(orange agent) و گاز تورشین و عامل دی اکسین(Dioxins and furans are a group of toxic chemical) را مشاهده و پیگیری کنید.

محمد باقر نیکخوه با بیان اینکه در این کتاب به وجود آثار و تبعات سلاح های شیمایی در طبیعت کنونی اشاره شده ادامه داد: این سلاح ها و جنگ افزار ها