دوست شهید «مهرداد رفیعی کشتلی» می‌گوید: از آن جایی که بنده از بدو کودکی و همچنین دوران تحصیل با ایشان بودم هیچگونه انحرافی از وی ندیدم همیشه حامی انقلاب و مستضعفین بود. در مورد حجاب به خانم‌ها خیلی تأکید می‌کرد و در جلسات مکرراً گوشزد می‌نمود که از کار‌های خلاف که زیبنده انقلاب نیست بر حذر باشیم.

مادر شهید «احمدرضا اسدی کلایی» می‌گوید:: احمدرضا به افراد نیازمند همیشه کمک می‌رساند، برای کمک به مستمندان برای شان نان و نفت می‌برد، بعد از شهادتش عده‌ای از زنان آمدند پیش من و می‌گفتند شما مادر احمدرضا هستی؟ می‌گفتم بله! آنها اظهار می‌کردند که شهید به آن‌ها در امرار معاش و تامین هزینه خانواده کمک می‌کرده و برای شان نان و نفت می‌برد و همیشه در جهت جلب رضایت خدا قدم بر می‌داشت و در آخر هم خداوند جواب نماز شب‌های او را داده و در زمره‌ی شهیدان قرار داد.

برادر شهید «کرامت الله داخته» می‌گوید: از آن‌جایی که شهید کرامت از روابط عمومی قوی برخوردار بود، دیگران را جذب خود می‌کرد و به همین خاطر همه او را می‌شناختند و از او راضی بودند.

فرزند شهید «ابراهیم بیگی درونکلایی» می‌گوید: زمانی که من ۳ ساله بودم، پدرم مرا هر صبح با خود به مسجد می‌برد و بر سرم سربند یا فاطمه زهرا می‌بست همیشه مرا به روی پاهایش می‌نشاند و می‌گفت: دختر من! بهترین دختر دنیاست. آخرین باری که قرار بود به جبهه برود، من گریه می‌کردم و گفتم موقع برگشتن برایم چادر مشکی بیاورد.

برادر شهید «نورالله سیفی دیوکلایی» می‌گوید: اخلاق و رفتار شهید زبانزد همه‌ی مردم بود و بسیار دوست داشتنی بود و از حق و حقوق دیگران دفاع می‌کردند و حق کسی را ضایع نمی‌کردند. عاشق اهل بیت بودند.

همسر شهید ذبیح‌الله عالی کردکلایی اظهار کرد: اطلاعی از فرمانده بودن شهید نداشتیم و رسانه‌های بعثی عراق پس از شهادت او، او را با عنوان «ژنرال خمینی» معرفی کردند و برای سرش جایزه تعیین کردند.

برادر شهید «صدیف اسماعیل پور» می‌گوید:ایشان با این که در بیشتر عملیات‌ها مسئولیت داشت، اما همانند یک رزمنده عادی آر پی جی می‌گرفت و به شکار تانک‌های عراقی می‌رفت و به خاطر همین رشادت‌ها و شجاعت‌ها در جنگ مورد تشویق سردار رشید اسلام حاج حسین بصیر قرار گرفت.

پدر شهید «سجاد ابراهیمی پاکزاد» می‌گوید: شهید دارای روحیه خوب از نظر معاشرت بود. خیلی خوشرو و خوش رفتار و منطقی بود طوری با مردم برخورد می‌کرد که آن‌ها را به سمت انقلاب هدایت می‌کرد رضایتمندی پدر و مادر را فراهم می‌کرد بالاترین آرزویش شهادت بود.

برادر شهید «محمد برزگر دامیری» می‌گوید: شهید موقع خداحافظی در گوش من گفت که این آخرین مرخصی من است و دیگر زنده بر نمی‌گردم و دیدار ما باشد تا قیامت.

پدر شهید «ناصر مهری فیروزجایی» می‌گوید: همیشه پیش قدم در مراسم اهل بیت بود تا حدی که هر کاری از دستش بر می‌آمد انجام می‌داد. ارادت خاصی نسبت به حضرت امام، شهیدان رجایی و با هنر داشت و با علاقه زیادی در مسیر آنان قدم برمی داشت و همیشه به سخنان آنان گوش فرا می‌داد.