در آستانه زنده نگه داشتن حماسه‌های ماندگار دفاع مقدس، شهرستان لنگرود میزبان عطر یاد و خاطره ۲۹ شهید سرافراز عملیات کربلای ۲ استان گیلان می‌شود؛ آیینی که روایتگر ایثار، مقاومت و جانفشانی مردانی است که با گذشتن از جان خود، برگ‌های زرینی از تاریخ این سرزمین را رقم زدند.

همزمان با گرامیداشت یاد و خاطره شهدای والامقام، آیین معنوی یادواره شهدای درویشانبر شهرستان لنگرود با حضور مسئولان، خانواده‌های معظم شهدا و مردم شهیدپرور برگزار می‌شود؛ مراسمی که فرصتی برای تجدید عهد با آرمان‌های شهیدان و پاسداشت فرهنگ ایثار و شهادت خواهد بود.

این تصاویر، بازسازی‌شده از چهره و یادگارهای تصویری شهید سید موسی نامجو است؛ مردی که نامش با ارتش، دفاع از میهن و روزهای سرنوشت‌ساز انقلاب اسلامی و دفاع مقدس گره خورده است.

«اینک ما و شما مانده‌ایم که وارث رسالت و حامل امانت شهدا باشیم.» این کلام ماندگار شهید سید موسی نامجو، تنها یک جمله برای یادآوری گذشته نیست؛ ندایی است برای امروزِ ما. ندایی که از ما می‌پرسد: با امانتی که شهدا با خون خود به دستمان سپرده‌اند، چه کرده‌ایم؟

نام شهید سید موسی نامجو برای بسیاری، یادآور یک فرمانده، یک نظامی متعهد و مردی است که بخش بزرگی از عمرش را در میان مسئولیت‌های سنگین و روزهای پرالتهاب انقلاب و دفاع از میهن گذراند؛ اما در پشت آن همه صلابت و مسئولیت، تصویری دیگر نیز از او وجود داشت؛ تصویری ساده‌تر، صمیمی‌تر و شاید ماندگارتر: پدری که با وجود خستگی، دلش نمی‌آمد فرزندانش را بی‌پاسخ بگذارد. مردی که تمام روز برای یک کشور مسئولیت داشت، اما وقتی به خانه می‌رسید، می‌خواست چند دقیقه‌ای تمام دنیای فرزندانش باشد.

پیش از آن‌که نامش در شمار شهدا جاودانه شود، پیش از آن‌که تصویرش با لباس نظامی و خاطره روزهای پرالتهاب انقلاب و دفاع از میهن در ذهن‌ها بماند، سید موسی نامجو یک انسان بود؛ انسانی با زندگی، خانواده، آرزوها، دغدغه‌ها و انتخاب‌هایی که مسیر زندگی‌اش را از یک افسر و معلم، به یکی از چهره‌های ماندگار تاریخ معاصر ایران رساند.

شناخت شهدا، تنها به دانستن تاریخ تولد، محل خدمت یا روز شهادت آنان محدود نمی‌شود. آنچه اهمیت دارد، شناخت مسیر زندگی و انتخاب‌هایی است که آنان را به نقطه‌ای رساند که در لحظه‌های دشوار، مسئولیت را بر آسودگی ترجیح دادند. زندگی سید موسی نامجو، نمونه‌ای از همین مسیر است؛ روایتی از دانش، ایمان، مسئولیت، خدمت و فداکاری که هنوز می‌تواند برای نسل امروز معنا داشته باشد.

هفتم مهرماه ۱۳۶۰، یکی از تلخ‌ترین روزهای تاریخ دفاع مقدس رقم خورد؛ پروازی که قرار بود جمعی از فرماندهان و مسئولان ارشد نظامی کشور را از جبهه به تهران بازگرداند، به مقصد نرسید. در این پرواز، سید موسی نامجو نیز حضور داشت؛ مردی که سال‌ها از عمر خود را در مسیر آموزش، خدمت و دفاع از ایران سپری کرده بود و سرانجام، در راه بازگشت از جبهه به شهادت رسید.

با پیروزی انقلاب اسلامی، کشور وارد مرحله‌ای تازه و سرنوشت‌ساز شد؛ مرحله‌ای که بیش از هر زمان دیگری به نیروهایی باتجربه، آگاه و متعهد نیاز داشت. در چنین شرایطی، سید موسی نامجو مسئولیت‌هایی را پذیرفت که هر یک نیازمند دانش، شجاعت و احساس تعهدی عمیق بود؛ مسئولیت‌هایی که سرانجام او را به جایگاه وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران رساند.

برای شهیدسید موسی نامجو، پوشیدن لباس نظامی تنها انتخاب یک شغل یا آغاز یک مسیر اداری نبود؛ این لباس برای او معنای مسئولیت، تعهد و خدمت داشت. او در سال‌های حضور خود در ارتش، تلاش کرد دانش، آموزش و باورهای عمیقش را در کنار وظیفه نظامی قرار دهد؛ نگاهی که شخصیت او را فراتر از یک سرباز و یک نظامی معمولی نشان می‌داد.