وقتي صحبت از سينماي دفاع مقدس مي شود بيشترين توجه مخاطبان به فيلم هايي معطوف مي شود كه در زمان جنگ ساخته شده و يا اينكه به طور مستقيم به جبهه و صحنه نبرد پرداخته اند. البته بوده اند فيلم هايي كه پس از جنگ كارگرداني شده و يا به پشت جبهه نظر داشته اند اما در اين ميان هيچ كدام به تأثيرگذاري «گيلانه» نبوده است. اين فيلم وقتي تأثيرگذاري اش بيشتر بر دل مي نشيند كه معلوم مي شود كارگردان آن يك زن است كه با وجود قريحه مادري توانسته است به خوبي مهر مادري را در روند عرصه دفاع مقدس به تصوير بكشد.

مازيار ميري با ساخت «پاداش سكوت» خبر از ورود نسل سوم كارگردانان سينماي ايران به حيطه يي مي دهد كه تا پيش از اين مخصوص عده يي خاص بوده است. ميري از نسلي است كه شايد جنگ را با چشم تجربه نكرده باشد ولي او با ساخت سومين فيلم بلندش نشان مي دهد كه جنگ را با دلش تجربه است.

مازيار ميري پس از ساخت «قطعه ناتمام» و «به آهستگي» كه اين آخري موردتوجه مخاطبان نيز قرار گرفت، در سومين اثر خود «پاداش سكوت» فيلمي را تجربه كرد كه هر دو ويژگي جشنواره بيست و پنجم فجر را نيز با خود داشت.

سومين فيلم بلند سينمايي محمد علي آهنگر بعد از "نيمه گمشده" و "نبات داغ" ، بسيار جسورانه تر از دو فيلم قبلي به نظر مي رسد، اين درحالي است كه حداقل تماشاگران پرو پا قرص سريال هاي تلويزيوني در دهه فجر يكي دوسال اخير ، سريال جذاب "تا صبح" را از اين فيلمساز به خاطر دارند. ضمن اينكه آهنگر براي فيلمنامه "فرزند خاك" ، همكاري محمدرضا گوهري را (كه پيش از اين با آثاري چون "خيلي دور ، خيلي نزديك" ، "يك تكه نان" و "اقليما" قابليت خود را به اثبات رسانده بود) نيز در كنار خود داشت و اساسا طرح و فيلمنامه اصلي بازهم مثل كارهاي قبلي به گوهري و فكر خلاق و هوشمند وي مربوط بودكه با جسارت و تخصص محمد علي آهنگر تركيب مناسبي را بوجود آورد و به حق بهترين فيلم جشنواره بيست و ششم و اكران سال 1387را پديد آورد.