نوید شاهد هرمزگان، اسناد تحصیلی به جا‌مانده از شهید «یوسف عسکری مینابی‌نژاد» را منتشر می‌کند.

شهید موسی عسکری فردی با ایمان، اخلاق نیک و عشق به اهل‌بیت(ع) شناخته می‌شد. او که در خانواده‌ای مذهبی پرورش یافته بود، با وجود سختی‌های زندگی، راه جهاد را برگزید و سرانجام در عملیات خیبر در جزیره مجنون، در راه دفاع از میهن و آرمان‌های اسلام به فیض شهادت نائل آمد.

پدر شهید مدافع سلامت «سعادت سجادیان» می‌گوید: وقتی او به دنیا آمد، اسمش را «سعادت» گذاشتم، چون با آمدنش سعادت بزرگی نصیب ما شد. دختری خوب و درس‌خوانی بود. زمان شروع بیماری کرونا بود و در بخشی کار می‌کرد که بیماران مبتلا به کرونا زیاد به آن مراجعه می‌کردند، تا اینکه خودش هم به این بیماری مبتلا شد. شهادتش تأثیر زیادی بر من گذاشت. شهادت تقدیرش بود و نمی‌شود در برابر تقدیر الهی ایستاد.

مادر شهید «لیلا بهمن‌زاده» می‌گوید: وقتی پرستاری قبول شد، بهش گفتم همیشه با بیماران خوش‌ رفتاری کن. چون خودم یک بار در بیمارستان با پرستاری بداخلاق روبه‌رو شده بودم. لبخند زد و گفت؛ “مادر! من همیشه با بیماران خوب رفتار می‌کنم.” و واقعاً همین‌طور بود، دخترم همیشه با مهربانی و صبر زینبی به بیماران خدمت می‌کرد.

همسر شهید تعریف می‌کند: او با شهید غلام‌زاده هم‌سن و سال و هم‌محله بود. با هم به مدرسه می‌رفتند، با هم در سپاه ثبت‌نام کردند و در نهایت هم با هم راهی جبهه شدند. شهید غلام‌زاده زودتر از همسرم به شهادت رسید و همسرم همیشه می‌گفت؛ او یک پله از من جلوتر است. هر بار که فیلم‌های مربوط به دوران هشت سال دفاع مقدس را تماشا می‌کرد، دلش می‌گرفت و اشک از چشمانش سرازیر می‌شد.

شهید «علی افراء» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: پدرجان، مادرجان و همسرم، صبور باشید. به‌ ویژه مادرم… می‌دانم داغِ فرزند سخت است؛ نمی‌گویم برایم گریه نکنید، اما اگر اشک از دیدگانتان جاری شد، آن را نثارِ امام حسین(ع) کنید. راه من و راه شهدا، که همان راه خداست، ادامه دهید و در حفظِ این انقلاب کوشا باشید.

برادر شهید تعریف می‌کند: زمانی که سرباز بود، در نامه‌هایش تأکید می‌کرد اگر به مشکلی برخوردم، حتماً او را در جریان بگذارم. با وجود اینکه از ما بسیار دور بود، همیشه به فکرمان بود. هنوز هم جوانمردی و مهربانی‌هایش برایم در زندگی درسی بزرگ است.

جانباز سرافراز «غلام احمدی تختی» درباره حضورش در جبهه چنین روایت می‌کند: در سال ۱۳۶۴ به استخدام ژاندارمری درآمدم و دو سال بعد، در شهریور ۱۳۶۶ به جبهه اعزام شدم. سال ۱۳۶۷ دشمن به ما حمله کرد. ابتدا فکر می‌کردیم حمله‌ای کوتاه است، اما تا صبح ادامه یافت و با بمباران شیمیایی همراه شد که باعث مجروحیت و شهادت تعدادی از نیروها شد. صبح روز بعد به رودخانه‌ای رسیدیم و دیدیم اطرافمان پر از تانک دشمن است. یکی از سربازان برای شناسایی جلو رفت، اما اندکی بعد نیروهای بعثی ما را محاصره کردند و به اسارت گرفتند.

جانباز سرافراز «علی عیدی پل‌بصره» درباره حضورش در جبهه چنین روایت می‌کند: سال ۱۳۶۷ که به خدمت سربازی رفتم، مستقیم به منطقه عملیاتی جنوب اهواز اعزام شدیم. من سرباز لشکر ۷۷ خراسان و عضو گروهان خط‌شکن بودم و در عملیات‌های ضربتی شرکت می‌کردم. در همان سال، هنگامی که منافقین به ما حمله کردند، مجروح شدم.

شهید «حسن زاهدی درخانه» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: خدا نکند در این زمان انسان در بستر بمیرد؛ حال که مرگ برای هر انسانی هست، اگر در راه خدا باشد، بهتر است. اگر دشمن دستم را در جایی، سرم را در جایی و جگرم را در جایی پاره‌ پاره کند، تنها چیزی که نمی‌تواند از من بگیرد ایمان و عقیده من است.