دوست شهید «عابدین اصغری» می‌گوید: «با توجه به این که متأهل بود، گاهی پیش می‌آمد که در طول هفته، یک‌بار به منزل می‌رفت. یک‌روز از محل کارش مرخصی ساعتی گرفت. وقتی داشت به منزلش می‌رفت، سرش پایین بود. جلویش را گرفتم و گفتم: چرا به دور و برت نگاه نمی‌کنی؟ گفت: شاید چند نفر از آشنایان را ببینم و با آن‌ها احوال پرسی کنم. این باعث می‌شود که دیرتر به محل کار برگردم.»

برادرش شهید «محمد رحیم بردبار» می‌گوید: وقتی محمدرحیم به مرخصی می‌آمد، قبل از هر کاری اول به خانواده‌های شهدا سرکشی می‌کرد تا ببیند مشکلات و نیازمندی‌های آن‌ها چیست؛ سپس به خانواده اش سر می‌زد.

شهید «علیرضا نوبخت» فرزند نیک‌سیرت که پرورش‌یافته یک تربیت دینی بود، همواره در ادای فرائض واجب و مستحب می‌کوشید و از انجام محرمات، امتناع می‌ورزید. علاوه بر آن، با الگوپذیری از سیره اهل بیت (ع)، سعی در کسب کمال معنوی و انسانی داشت.

مادر شهید «یدالله رمضانی» می‌گوید: وقتی در درگیری آمل مجروح شد، او را در سردخانه گذاشتند و گفتند که یدالله شهید شد؛ امّا رفیقش که سردخانه رفت، دید نبض یحیی می‌زند. بعد او را به بیمارستان منتقل کردند.

مادرشهید «جواد بابائی» می‌گوید: «من یک‌بار به او گفتم: چرا به فلانی سلام می‌کنی؟ آنها اصلا امام را قبول ندارند. جواد گفت:، چون من دوستدار امام هستم، باید به همه محبت کنم؛ شاید آنها چیزی نمی‌دانند و از روی ناآگاهی، با امام دشمنی می‌کنند.»

شهید «نعمت‌الله ملیحی» در بیمارستان به دلیل حاد بودن جراحت نعمت‌الله، او را ممنوع از نوشیدن آب کردند. او از شدت تشنگی و زجر کاغذی خواست و روی آن نوشت: جگرم سوخت، آب نیست؟! و بعد از دقایقی به علت شدت جراحت به شهادت رسید.»

برادر شهید «سیدیوسف حجازی کیاکجوری» می‌گوید: «علاوه بر انجام واجبات، سعی می‌کرد مستحبات را نیز ادا کند. یکی از مهم‌ترین اصلی که او به آن تقید داشت، نماز شب بود. من چند بار شاهد بودم که یوسف در نیمه‌های شب، برای وضو گرفتن از اتاق بیرون می‌آمد.»

سردار شهید «ذبیح الله عالی کردکلایی» متولد بیست و هشتم آذر ۱۳۳۲، در شهرستان جویبار به دنیا آمد وی تا دیپلم درس خواند واز سوی سپاه وارد جبهه شد و در تاریخ پنجم اسفند ماه ۱۳۶۲، در چیلات بر اثر اصابت تیر مستقیم به سر به شهادت رسید. پیکر این شهید بزرگوار در گلزارشهدای کردکلا به خاک سپرده شد.

«قربان علی کاظمی» از هم رزم دیرینش این‌گونه روایت می‌کند: از لحاظ استقامت در برابر سختی‌ها، برای بچه‌ها در اردوگاه اسوه بود و در بدترین شرایط، روحیه خود را از دست نمی‌داد.

شهید «محمود بابایی ممشی» در بیان تقیدات دینی، همین بس که در ادای فرائض واجب و مستحب، اهتمامی خاص داشت. با قرآن، این منبع نور و رحمت الهی نیز، مانوس بود و در عمل به فرامین آن، کوشا.