سرباز «شهید جعفر سپهری» می‌گوید: سپهر خويشتن رابه اخلاق اسلامي آراسته بود و اين بزرگترين افتخارش بود. او به يقين دريافته بود که امروز در نظام جمهوري اسلامي ايران، اين به عنوان و درجه نيست که به انسان ارزش مي دهد. بلکه اين متحلق شدن به اخلاق حسنه و نيک و خير است که اگر در وجود انسان تبلور يابد، نه تنها به آدمي افتخار و ارزش ميدهد بلکه درجه دنيوي او را به درجات اخروي در بهشت برين تبديل ميکند.

مادر شهید «حسن یزدانی» خاطرنشان کرد: ساعاتی را برای امام زمان کار می‌کرد و می‌گفت حقوق این ساعت‌ها را حساب نکنید. او حسن را جوانی دلسوز، خوش‌اخلاق و خنده‌رو توصیف کرد و گفت: خیلی چشم‌پاک بود. من این اخلاقش را خیلی دوست داشتم.

پدر شهید نصرالله حسن‌نژاد می‌گوید: فرزندم روحیه‌ای انقلابی داشت و به ارزش‌های دینی پایبند بود. کمتر کسی را دیده بودم که در آن سن و سال چنین اخلاق و منش پسندیده‌ای داشته باشد.

جعفر مزید‌ها آزاده بهشهری که ۵ سال از جوانی خود را در اردوگاه‌های حزب بعث عراق سپری کرده است دربیان خاطرات خود از دوران تلخ و شیرین اسارت برایمان می‌گوید، خاطراتی که تلخی آن را با خبر شنیدن رحلت امام (ره) و شیرنی اش را مژده‌ای که سید آزادگان شهید ابوترابی به آن داد، یاد می‌کند.

مادر شهید «محمد کوچکی» می‌گوید: محمد پس از گذراندن دوره آموزشی در سوادکوه، ابتدا به کردستان اعزام شد و پس از حدود چهار ماه حضور در مناطق عملیاتی، راهی جبهه جنوب و منطقه شلمچه شد. مهدوی ذکر کرد: هرچه به او می‌گفتم من تنها هستم و نرو، قبول نمی‌کرد. روحیه‌ای شجاع و نترس داشت و عاشق حضور در جبهه بود.

خواهر شهید «یزدان سلطان‌تویه» می‌گوید: «برادرم همیشه می‌گفت اگر شهید شدم مرا کنار پسرخاله‌های شهیدم دفن کنید و همین آرزو نیز پس از شهادتش برآورده شد. امیر همواره خواهرانش را به رعایت حجاب توصیه می‌کرد و هنگام بازگشت از جبهه با شوخی می‌گفت: «گوسفند بکشید، دارم می‌آیم.»

برادر شهید «ابراهیم اکبری نودهی» می‌گوید: علاقه‌ی زیادی برای رفتن به جبهه داشت، اما سن او کم بود و همه روز به محل ثبت نام بسیج نکا می‌رفت و به پرسنل آن جا اصرار می‌کرد که چرا نام مرا نمی‌نویسند برای اعزام به جبهه آنها گفتند هم سن کمی دارد و هم جثه ریزی دارد به خاطر همین آن قدر ورزش کرد تا جثه درشت و اندامی و ورزشی برای خود فراهم نمود.

مادر شهید «محمدرضا ذاکریان» می‌گوید: محمدرضا مقید بود که حتما برنج این نذری را خودش بکشد، حتی چند ساعت قبل زنگ می‌زد که مامان پلو را به کسی نده خودم می‌آیم. مقید بود که به نیت امام علی (ع) حتما این قدم را در راه ایشان بکشد. هرکجای تهران یا اصفهان بود سحر بیست و سوم ماه رمضان می‌آمد خانه و برای روزه داران غذا می‌کشید. اینکه در شب میلاد امام علی (ع) به شهادت رسید همان اخلاص صادقانه اش برای ایشان بود که در راه خودشان به شهادت برسند.

دوست شهید «علی باقری» می‌گوید: با وجود اینکه در زندگی اش مشکلات زیادی را به چشم دید، اما صبر و مقاومت فوق العاده‌ای داشت. همیشه از مشکلات زندگی اش صحبت می‌کرد.

برادر شهید «سیدناصر حسینیان» می‌گوید: دوره نوجوانی با بچه‌های محل که بازی می‌کردم اگر بین ما بحثی می‌شد شهید همیشه طرف حق را می‌گرفت به او می‌گفتم تو برادر من هستی ایشان می‌گفت: من طرفدار حق هستم.