شهید «ابوالقاسم یزدانی خردمندی چالی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: برادران! استغفار و دعا را از یاد نبرید که بهترین درمان‌ها برای تسکین دردهاست و همیشه به یاد خدا باشید و در راه او قدم بردارید و نگذارید دشمنان بین شما تفرقه بیندازند و شما را از روحانیت متعهد جدا کنند.

دوست شهید «علی رضا غلام نتاج عربی» تعریف می‌کند: یک بار در آرامگاه کنار خانه مان در حال بازی فوتبال بودیم که پس از چند ساعت بازی، شهید غلام نتاج به ما گفت: یک چیز به شما می‌گویم پیش تان بماند، به زودی من به جبهه می‌روم و شهید می‌شوم، مرا در همین آرامگاه دفن کنید.

«یعقوب علی‌پور رمضان‌نیا» از جانبازان سرافراز استان مازندران، درباره جبهه‌های نبرد حق علیه باطل، با اشاره به استقامت و ایمان رزمندگان در میدان‌های آتش گفت و تأکید کرد: «در جبهه، آینده ده دقیقه بعد قابل تصور نبود، اما هیچ‌کس عقب نمی‌نشست.»

پدر شهید «بهرام رمضانی» تعریف می‌کند: بیشترین تفریحش خواندن نماز، عبادت و کمک به خانواده بود، بسیار شجاع و وفادار بود.

برادر شهید «علی اصغر ایمانی لله مرزی» تعریف می‌کند: همچنین با خوش خلقی و گشاده رویی دوستان و همسایگان را به خود جذب می‌کرد، در نامه هایش آن چه به چشم می‌خورد، توصیه به ذکر خداوند و پایبندی به ولایت فقیه بود.

برادر شهید «عبدالله حق شناس سرخ کلائی» می‌گوید: همیشه سفارش می‌کرد که این انقلاب با سختی و دادن خون مردم عزیز (شهدا) به دست آمد و شما هم باید رهرو امام و شهدا باشید و نگذارید این انقلاب به دست بیگانگان بیفتد و برای کوری چشم دشمنان در نماز جمعه و جماعت شرکت کنید.

پدر شهید «تیمور علی دادی تلخستانی» می‌گوید: ایشان فردی خداپرست بود و مذهبی، بزرگ‌ترین آرزویش این بود که فرزندانی با نماز و با تربیت تحویل جامعه دهد و توصیه می‌کرد نماز را فراموش نکنید.

برادر شهید «زین العابدین کیائی دهگیری» می‌گوید: بسیار امانتدار و دارای اخلاق پسندیده و نیکویی بودند و همچنین به وقت شناسی و نظم اهمیت می‌دادند و به عهد خود پایبند بودند.

دختر شهید «نورعلی جهانیان» در دلنوشته خود می‌گوید: «خدمت پدر عزیزم سلام و علیکم. سلامتی شما را از درگاه خداوند بزرگ خواستارم. پدر جان حال شما خوب است؟ انشااله که خوب باشید تا در راه اسلام بکوشید تا پیروز شوید.»

پدر شهید «رجبعلی فلاح» می‌گوید: زمانی که شهید شد، فصل درو و خرمن‌کوبی بود و ما داشتیم خرمن کوبی می‌کردیم که دیدم برادرزاده من محمد دارد می‌آید، من به بچه‌ها گفتم که رجب شهید شد و محمد تنها می‌آید، زمانی که محمد آمد در مورد رجب سوال کردم که دیدم زد زیر گریه و ما به یقین رسیدیم که رجب به شهادت رسیده است.