جمعه سیاه

در آن روز سیاه که گلوله‌های رژیم شاه بر پیکر مردم بی‌پناه فرود می‌آمد، نوجوان ۱۵ ساله‌ای از خانه بیرون زد تا به یاری مجروحان بشتابد؛ غافل از اینکه این آخرین بار است که پا از خانه بیرون می‌گذارد. حالا پس از دهه‌ها، مادرش با چشمانی اشک‌بار روایت می‌کند: «در خوابم می‌گه مادر، من اومدم دیگه نتونستم برگردم... گذشت کن». این روایت مادری است که آرزوی دیدن عروسی پسرش برای همیشه در سینه‌اش ماند.

مراسم بزرگداشت یاد و خاطره شهدای ۱۷ شهریور « جمعه سیاه » با حضور مردم و مسئولان در بندرعباس برگزار خواهد شد.

در این کلیپ عبدالله عامری برادر شهید «علیرضا عامری» می‌گوید: «در زمان غیبت امام عصر(عج) باید گوشمان به فرمان ولی فقیه باشد تا انحراف پیدا نکنیم.»

حاج حسن معینیان می‌گوید: «امام خمینی(ره) فرمودند: ۱۷ شهریور از ایام‌االله است که ملت شریف ایران یاد آن را زنده نگه‌می‌دارند.»

مراسم بزرگداشت شهدای قیام خونین ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ در مسجد غربای شهرستان شاهرود برگزار گردید.

نویدشاهد- واقعه هفدهم شهریور 1357 و به خاک و خون کشیده شدن زنان و مردان آزاده در میدان ژاله از خاطر ملت مبارز ایران پاک نمی شود. برای زنده نگه‌داشتن فرهنگ ایثار و شهادت و یادآوری دلاوری این غیور مردان و شیرزنان، تصاویری از قبور مطهر شهدای 17 شهریور که تاریخ جدیدی برای میهن رقم زدند را می بینیم.

نوید شاهد - قیام 17 شهریور 1357 معروف به « جمعه سیاه » واقعه‌ای در جریان شکل‌گیری انقلاب اسلامی بود که زمینه‌ساز سقوط رژیم دیکتاتوری و وابسته پهلوی در سال 1357 شد.

نوید شاهد - واقعه 17 شهریور 1357که از آن به عنوان « جمعه سیاه » یا جمعه خونین یاد می‌شود، آغازی بود بر پایان کار حکومت پهلوی در ایران. این واقعه هرگونه امید به مصالحه را میان انقلابیون و سلطنت‌طلبان از بین برد.

صبح جمعه پانزدهم شهریور ماه مزار مطهر شهدای ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ در گلزار شهدای بهشت زهرای تهران گلباران شد.

نوید شاهد در آستانه سالروز قیام جمعه خونین هفدهم شهریور 57 بخش نخست مجموعه تصاویر شهدای این قیام ملی را برای نخستین بار منتشر می کند.

کتاب کابوس در بیداری روایتی از حج خونین سال 66 است که توسط نشر شهید کاظمی منتشر شده است.

رژیم شاه تا قبل از واقعه ۱۷ شهریور بر این باور بود که ایده مشاوران اطلاعاتى ساواک مبنى بر برقرارى حکومت نظامى مؤثر واقع مى شود و مردم را از راهپیمایى ها باز مى دارد، اما قیام ۱۷ شهریور براى دربار یک پیام آشکار را به دنبال داشت و آن این که..

مراسم یادبودی به مناسبت سالگرد 27 دیماه سال 57 معروف به چهارشنبه سیاه در اندیمشک برگزار شد.

در پی سیاست‏ سركوب خونین رژیم در اواخر بهار تا اواسط تابستان‏1357 ه.ش. از شدت و گستره اعتراضات و فعالیت های مخالفان تا حد زیادی كاسته شد و در تیر ماه همان سال، اوضاع كشور كاملا رو به آرامش نهاد. ناظران خارجی، مفسران سیاسی و كارشناسان رژیم به این جمع‏بندی دست‏یافتند كه شاه پس از یك رشته درگیری با شورشیان و سركوب مخالفان از دی ماه‏1356 تا خرداد1357، اكنون ابتكار عمل را به دست گرفته و كاملا بر اوضاع مسلط گشته است و اكنون هیچ خطر جدی رژیم را تهدید نمی‏ كند.

‬جمعه روزي بود بامدادان كه هزاران زن و مرد و كودك شال و كلاه كرده و از خانه‌ها بيرون زدند. از كوچه‌ها و پس كوچه‌هاي جنوبي‌ترين و شرقي‌ترين محلات تهران براه افتادند و رفته رفته به رودي انساني در خيابانهاي مركزي تهران تبديل شدند.

من‌ در اینجا به‌ جریان‌ هفده‌ شهریور اشاره‌ می‌كنم‌ تا آنجا كه‌ حافظه‌ من‌ یاری‌می‌كند در آخرین‌ راهپیمایی‌ میلیونی‌ قبل‌ از هفده‌ شهریور مرحوم‌ شهید بهشتی‌اعلام‌ كرد كه‌ راهپیمایی‌ بعدی‌ رسماً توسط‌ جامعه‌ روحانیت‌ مبارز اعلام‌ خواهدشد. راهپیمایی‌ روز هفده‌ شهریور توسط‌ جامعه‌ روحانیت‌ اعلام‌ نشده‌ بود و علت‌آن‌ این‌ بود كه‌ جامعه‌ روحانیت‌ مبارز احساس‌ می‌كرد كه‌ بعد از راهپیمایی‌ بزرگ ‌اربعین‌ رژیم‌ ممكن‌ است‌ عكس‌العمل‌ نشان‌ بدهد

نوید شاهد: روز 17 شهریور فوج‌ عظیمی‌ از مردم‌، كه‌ بسیاری‌ از آن‌ها، از جمله‌خودم‌، نسبت‌ به‌ اعلام‌ حكومت‌ نظامی‌ بی‌اطلاع‌ بودند، در تهران‌ به‌خیابان‌ها ریختند. در این‌ تظاهرات‌ من‌ از طرف‌ تسلیحات‌ به‌ میدان‌ ژاله‌ی‌سابق‌ می‌آمدم‌ كه‌ یك‌ مرتبه‌ تیراندازی‌ شروع‌ شد و مردم‌ را به‌ رگباربستند؛ همه‌ متفرق شدند و من‌ هم‌ فرار كردم‌.

نوید شاهد: جمعه سياه (17 شهريور سال 57) از جمله وقايع بزرگ و مهم تاريخ نهضت اسلامي حضرت امام است و شايد اغراق نباشد اگر بگوييم همه محققين تاريخ انقلاب با هر نيت و مقصدي، چون به اين فصل از تاريخ انقلاب رسيده‌اند، به شرح و ذكر آن پرداخته‌اند. بعضي از اين مورخين با نيات پاك و الهي و برخي با نيات پليد و مغرضانه آن را بررسي نموده‌اند كه در گروه اخير غربي‌ها خصوصا امريكايي‌ها يا به تعبير ديگر عوامل سيا (C.I.A) گوي سبقت را از ديگران ربوده‌اند و اين روند موذيانه همچنان ادامه دارد. (و شايد جديدترين اثر آنان كتاب شكست شاهانه به قلم ماروين زوئيس امريكايي باشد.)

آنانكه تاريخ انقلاب اسلامي ايران را مطالعه كرده و يا خود در پيدايش آن نقش داشته اند، به خوبي مي دانند كه روند رخداد اين محاسبه بزرگ در زمستان 56 به انتشار مقاله توهين آميز درباره حضرت امام (ره) تسريع شد.