روایتی از زندگی و منش شهید دکتر سهیل کیارش

شهید کیارش؛ آرام، باهوش و متواضع

پدر شهید دکتر سهیل کیارش از فرزندش به‌عنوان جوانی آرام، باهوش و متواضع یاد می‌کند؛ شهیدی که از نوجوانی فعالیت‌های بسیجی و فرهنگی خود را آغاز کرد و در کنار تحصیل در رشته پزشکی، مسئولیت‌های مختلفی را بر عهده گرفت و همواره احترام به پدر و مادر را سرلوحه رفتار خود قرار می‌داد.

کد خبر: ۶۲۹۸۵۹

سه‌شنبه - ۱۷ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 17 June

به گزارش نوید شاهد استان قم، شهید دکتر سهیل کیارش متولد سال ۱۳۷۰ بود. به گفته پدرش، سهیل با وجود اینکه از نسل دهه هفتاد بود، در رفتار و منش شباهت زیادی به جوانان نسل‌های گذشته داشت؛ آرام، متین، ساده و در عین حال بسیار باهوش و زیرک بود.

سهیل از ۱۲ سالگی فعالیت خود را در بسیج آغاز کرد. پدر شهید درباره آن دوران می‌گوید: «سهیل از همان ۱۲ سالگی اصرار داشت که به بسیج برود. چون سنش کم بود، فعالیتش را از بسیج دانش‌آموزی آغاز کرد و من هم در بسیج محله در کنارش بودم.»

این فعالیت‌ها با ورود سهیل به دانشگاه نیز ادامه پیدا کرد. او در سال ۱۳۸۹ با رتبه‌ای عالی وارد دانشگاه علوم پزشکی شاهد تهران شد و در کنار تحصیل در رشته پزشکی، فعالیت‌های فرهنگی و بسیجی خود را نیز دنبال کرد.

پدر شهید با اشاره به هوش و توانایی فرزندش می‌گوید: «با توجه به درس‌های سنگین پزشکی و تیزهوشی‌ای که داشت، در کنار درس، کار فرهنگی و بسیج را هم ادامه داد. فعالیت‌هایش را رها نکرد و توانست مسئولیت‌های مختلفی را بر عهده بگیرد.»

سهیل پس از ورود به دانشگاه، به فرماندهی بسیج دانشگاه علوم پزشکی شاهد تهران رسید و چندی بعد نیز فرماندهی پایگاه مقاومت میدان ولی‌عصر(عج) را بر عهده گرفت.

پدر شهید درباره ویژگی‌های شخصیتی او نیز روایت می‌کند: «سهیل فوق‌العاده آرام بود، ولی در عین آرامش، باهوش و زیرک بود. برای اینکه به خواسته‌هایش برسد، با فکر و تدبیر عمل می‌کرد و همین خصوصیت، یکی از ویژگی‌های بارزش بود.»

اما آنچه در رفتار سهیل بیش از همه برای خانواده‌اش جلوه داشت، احترام و تواضع او نسبت به پدر و مادر بود. پدر شهید می‌گوید: «در ارتباط با پدر و مادرش مهربان و فرزندی متواضع بود. هر موقع وارد می‌شدم، حتماً باید از جایش بلند می‌شد و به من احترام می‌کرد.»

وی خاطره‌ای از این رفتار همیشگی فرزندش را این‌گونه بیان می‌کند: «حتی اگر پنج مرتبه از اتاق خارج می‌شدم، او هر پنج بار جلوی من می‌ایستاد و احترام می‌کرد. برایش فرقی نمی‌کرد چند بار از جلویش رد شوم؛ هر بار به احترام من از جایش بلند می‌شد.»

این رفتار برای پدر شهید تنها یک عادت ساده نبود؛ نشانه‌ای از تربیت، تواضع و شخصیت فرزندی بود که در کنار هوش و استعداد علمی، مسئولیت‌پذیری و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی، احترام به خانواده را نیز هیچ‌گاه فراموش نکرد.