خاطرات/«اخلاق،فراتر از مقام و عنوان»

سرباز «شهید جعفر سپهری» می‌گوید: سپهر خويشتن رابه اخلاق اسلامي آراسته بود و اين بزرگترين افتخارش بود. او به يقين دريافته بود که امروز در نظام جمهوري اسلامي ايران، اين به عنوان و درجه نيست که به انسان ارزش مي دهد. بلکه اين متحلق شدن به اخلاق حسنه و نيک و خير است که اگر در وجود انسان تبلور يابد، نه تنها به آدمي افتخار و ارزش ميدهد بلکه درجه دنيوي او را به درجات اخروي در بهشت برين تبديل ميکند.

کد خبر: ۶۲۹۴۹۷

شنبه - ۱۴ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 14 June

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «جعفر سپهری» سال ۱۳۱۴ در اسبیکلای نور متولد شد. دوره افسری را در دانشگاه نظامی گذراند و به استخدام ارتش درآمد. او از بدو خدمت در مشاغل حساس منصوب و خدمات چشمگیر داشت. سرانجام در ۱۹ اسفند ۱۳۶۱ براثر اصابت گلوله توسط عناصر گروهک‌های تروریستی در اهواز ترور شد و به شهادت رسید.

چند خاطره‌ای از شهید «جعفر سپهری»:

«رضا سربندانی»، سرباز وظیفه می‌گوید: اولین بار که او را دیدم اصلا احساس هم نکردم که شاید یکی از فرماندهان باشد.اورکت را بدوش انداخته بود و تسبیحی به دست داشت.

آنچنان بدون آلایش و خالی از غرور وتکبر بر زمین گام مینهاد که گوئی سبک‌ترین انسان روی زمین است، اما بعد... هرگز به یاد ندارم که ابتدا من به او سلام داده باشم. هر وقت مرا می‌دید بدون اینکه متوجه بشوم مانند پدری مهربان می‌گفت:

سلام پسرم!

هرگاه درون اتاقش برای کاری می‌رفتم. قبل از آنکه احترام نظامی به او بگذارم فورا از جای بر می‌خواست، دستش را جلو پرتاب می‌کرد و با فشار. گرمای بر خواسته از قلبش را به دستم منتقل می‌ساخت.

هنگام بازدید از یگان‌ها و پاسگاه‌ها ناحیه خوزستان با تک تک سر بازان دست داده و رو بوسی میکرد. مشکلاتشان را یک یک می‌پرسید و بررسی می‌کرد و در حد توان و امکاناتش در رفع آن کوشا بود.

آنگاه که در دعا‌های کمیل، ندبه، توسل و. شرکت مینمود، آنچنان اشک می‌ریخت و ناله سر میداد که انسان را منقلب می‌کرد و در قطره‌های اشکش خلوص و استغفار و طهارت موج میزد. نماز‌های جماعت را ترک نمی‌کرد و همواره در آنها شرکت می‌کرد.

حالات عرفانی عجیبی داشت و به همین دلیل بشدت به دعا نوحه و مرثیه علاقمند بود.

آری سپهر خویشتن رابه اخلاق اسلامی آراسته بود و این بزرگترین افتخارش بود. او به یقین دریافته بود که امروز در نظام جمهوری اسلامی ایران، این به عنوان و درجه نیست که به انسان ارزش می‌دهد. بلکه این متحلق شدن به اخلاق حسنه و نیک و خیر است که اگر در وجود انسان تبلور یابد، نه تنها به آدمی افتخار و ارزش میدهد بلکه درجه دنیوی او را به درجات اخروی در بهشت برین تبدیل میکند.

به مفهوم دیگر او به خوبی دریافته بود که امروز افسر بودن ارزش ندارد، بلکه افسر مکتبی بودن ارزش دارد.و، اما چگونه رفتنش.

آنگاه که گمراه‌ترین و سیاه بخت‌ترین انسان‌ها از روی شرک و کفر و نفاق خود دست بروی ماشه برد تا چندی از عزیزانمان را به شهادت برساند. سلحشور عزیز سپهری صحنه ایثارگری را برای چندمین بار در طول عمرش تکرار نمود و خود را فدای دیگران ساخت.

همان لحظه که قامت استوار سپهری بسوی بهشت خم شد و چشمان هوشیارش بر زندگی پست دنیوی بسته شد. آنان که همیشه در کنارش بودند، از افسر تا درجه دار و سرباز اشک از چشمانشان جاری شد؛ که نه تنها فرمانده‌ای تیزبین را از دست داده بودند، بلکه پدری مهربان را، دیگر در میان نداشتند؛ و به حق سپهری یکی از لایق‌ترین فرماندهان در سطح ژاندارمری بود. باشد تا همه فرماندهان و پرسنل ما راه سپهری را پیموده و با یاری خدا مهربانی، تواضع، فروتنی، شهامت، شجاعت و خصوصیات اخلاقی این شهید عزیز را سر مشق خود قرار دهند.

انتهای پیام/