سوگوارِ مزارِ خالی؛ شهیدِ مفقود در دشت‌های ذهاب

برخی رفتن‌ها، تنها یک غیبت ساده نیست؛ گاهی رفتن، یعنی ماندنِ همیشگیِ یک تپش در دلِ تاریخ. «یوسفعلی شاهمرادی»، سرباز وظیفه لشکر ۸۱ کرمانشاه، از میان دشت‌های پر از حادثه ذهاب، به سوی ابدیت پرواز کرد و پیکر مطهرش، در انتظارِ دیداری که هرگز میسر نشد، در میان خاک وطن مفقود ماند. او جوانی بود که میان تحصیل و وظیفه، پلی از ایمان و اخلاق بنا کرد تا در اوج نبرد، به مقامِ «مفقودالجسد» نائل شود.

کد خبر: ۶۲۹۴۷۳

شنبه - ۱۴ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 14 June

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید یوسفعلی شاهمرادی در سوم خردادماه ۱۳۳۸ در شهرستان کمیجان، در میان خانواده‌ای متدین و مؤمن چشم به جهان گشود. او که فرزند سوم این خانواده بود، از همان سال‌های نخست تحصیل، هوش و اشتیاق خود را به رخ هم‌کلاسی‌ها می‌کشید. او مسیری روشن را پیمود؛ از دوران ابتدایی و راهنمایی با موفقیت عبور کرد و با پشتکار فراوان، تا اخذ مدرک دیپلم دبیرستان پیش رفت. اما فراتر از موفقیت‌های تحصیلی، ویژگیِ متمایز او، اخلاقِ بی‌نقصش بود؛ جوانی که همواره تلاش می‌کرد هیچ قلبی را نشکند و حرمت خانواده را همچون یک میثاق مقدس حفظ کند.

در جستجویِ معنایِ مرگ و زندگی

یوسفعلی معتقد بود که مرگ، حقی است که بر همگان حتمی است، اما تفاوت در «انتخابِ مسیر» است. او راهی را برگزید که در آن، مرگ به معنای رسیدن به سعادت ابدی و رسیدن به اوج انسانیت است. با فرا رسیدن موعد خدمت سربازی، او لباس رزم به تن کرد تا از مرزهای ایران و پرچم اسلام پاسداری کند. او نه برای یک خدمت ساده، بلکه برای اثباتِ معنایِ «ایثار»، به جبهه‌های حق شتافت.

مفقود در میان شعله‌های نبرد

در یازدهم شهریورماه ۱۳۶۰، در جریان عملیات در منطقه سرپل ذهاب، یوسفعلی شاهمرادی در میدان نبرد با دشمن روبرو شد. او در میان هیاهوی جنگ و اصابت گلوله‌ها، در حالی که سینه سپرِ دفاع از میهن بود، به لقاءالله پیوست. اما تقدیر، روایت دیگری برای خانواده‌اش رقم زد؛ پیکر مطهر این جوانِ متدین هرگز به دست خانواده‌ی منتظرش نرسید و او در میان خاکِ دشت‌های ذهاب، مفقودالجسد ماند.

یادی ماندگار در دل‌های منتظر

اگرچه مزارِ فیزیکیِ یوسفعلی در جایی مشخص نیست، اما جایگاه او در دل‌های کسانی که او را می‌شناختند، محکم‌تر از هر سنگ‌قبری است. او رفت تا ایران زیر سایه اسلام باقی بماند و با مفقود شدن خود، نشان داد که گاهی بزرگترین فداکاری، نثارِ حتی «جسم» در راهِ حق است. یاد او، همچون عطری در میان دشت‌های ذهاب و در دل‌های خانواده‌اش، همواره ماندگار خواهد بود.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی