ابوالفضل؛ از سنگرهای مساجد تهران تا کربلایِ جبهه‌های حق

در قاموسِ جوانانی که انقلاب را با جان‌ودل لمس کردند، شهید "ابوالفضل صالحی" نامی است که از کوچه پس‌کوچه‌های خمین آغاز شد و در سنگرهای «عباس‌آبادِ دولاب» به بالندگی رسید. او که از نوجوانی، کار و تحصیل را در هم آمیخته بود، در سال ۱۳۶۰ با درکِ درست از مفهوم «حسینِ زمان»، راهی جبهه‌ها شد تا با نثار خونِ گلوی خویش، سرود سرخِ وفاداری به امام امت را جاودانه سازد.

کد خبر: ۶۲۹۴۶۹

شنبه - ۱۴ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 14 June

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید ابوالفضل صالحی در بیست‌وسوم خردادماه ۱۳۴۱ در خانواده‌ای مذهبی در شهرستان خمین دیده به جهان گشود. او از همان دوران کودکی، الگویی از تلاش و استقامت بود؛ به طوری که هم‌زمان با تحصیل در دبستان، برای کمک به معیشت خانواده و کاستن از بارِ مسئولیت بر دوش پدر، صبح‌ها به کار می‌پرداخت و بعدازظهرها به مدرسه می‌رفت. فعالیت‌های مذهبیِ او از ۱۴ سالگی و با پایبندی به نماز و روزه آغاز شد، اما نقطه عطفِ زندگیِ سیاسی‌اش، سال‌های منتهی به انقلاب بود. او که از معنویتِ خانواده بهره برده بود، همگام با مردم تهران در تظاهرات‌ها شرکت می‌کرد، اعلامیه‌ها و رساله‌های امام (ره) را پخش می‌نمود و در پیروزی تاریخی ۲۲ بهمن‌ماه ۱۳۵۷ نقش مؤثری ایفا کرد.

سنگرنشینِ مسجد و بصیرتِ سیاسی

پس از پیروزی انقلاب، ابوالفضل لحظه‌ای آرام ننشست. او با عضویت در بسیج مسجد «صاحب‌الزمان (عج)» در منطقه عباس‌آباد دولاب و فعالیت در انجمن اسلامی محل، در خط مقدم مقابله با منافقین قرار گرفت. بصیرتِ سیاسیِ او، ناشی از حضورِ مستمر در نمازهای جمعه، جماعت و دعاها بود. این کنشگری، تنها به عرصه‌های عمومی محدود نمی‌شد، بلکه او همواره در نامه‌های خود به پدرش، بر حفظ «مسجد به عنوان سنگر» تأکید می‌ورزید.

لبیگ به ندایِ حسینِ زمان

با آغاز جنگ تحمیلی، ابوالفضل که راهِ خود را با پیروی از مسیرِ سیدالشهدا (ع) انتخاب کرده بود، در اواخر ماه مبارک رمضان سال ۱۳۶۰ داوطلبانه به جبهه‌های حق علیه باطل شتافت. او در وصیت‌نامه‌اش، انگیزه خود را چنین تبیین کرد: «راهی که انتخاب کردم، راهِ حسین (ع) است؛ و در هر زمانی حسینی وجود دارد که حسینِ زمان، خمینی است.» او در همین سفرِ آسمانی، با اصابت تیر مزدوران بعثی به گلویش، همچون مولایش حسین (ع) به لقاءالله پیوست.

پیامی برای آیندگان

شهید در واپسین نوشته‌های خود، میراثی از تقوا و ایستادگی به جای گذاشت. او با تأکید بر حفظ حجاب که به تعبیرش «کوبنده‌تر از خونِ شهداست»، از خانواده خواست که در شهادتش بی‌تابی نکنند و مراسم را ساده برگزار کنند. ابوالفضل از هم‌نسلان خود نیز خواست که منتظر مرگ ننشینند، بلکه خود به استقبال شهادت در راه خدا بروند؛ پیامی که امروز، طنینِ روشنِ زیستنِ مؤمنانه و انقلابیِ اوست.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی