«ذبیحِ» میدان عشق؛ روایتی از سربازِ گمنامِ جزیره مجنون

در تقویم ایثارگری دفاع مقدس، نام «ذبیح‌الله گل‌محمدی» بیش از آنکه تنها یک نام باشد، تداعی‌گرِ پیمانی است که از نامش آغاز و در یازدهم شهریورماه ۱۳۶۵ در جزیره مجنون به فرجامی خونین و آسمانی ختم شد. این پاسدار وظیفه لشکر ۱۷ علی‌بن‌ابی‌طالب(ع)، با نثار جان خویش، معنای دقیق پاسداری از آرمان‌های انقلاب را در بهبوهه نبرد تبیین کرد.

کد خبر: ۶۲۹۴۶۲

شنبه - ۱۴ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 14 June

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید ذبیح‌الله گل‌محمدی در ششم فروردین‌ماه ۱۳۴۶ در روستای «گوره زار» از توابع شهرستان خنداب دیده به جهان گشود. او که در دامان خانواده‌ای متدین پرورش یافته بود، تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند و همگام با ایام جوانی، در شرایطی که میهن اسلامی در تب و تاب دفاع در برابر تجاوز دشمن بعثی می‌سوخت، لباس مقدس سربازی را بر تن کرد.

پاسداری از مرزهای عقیده و خاک

شهید گل‌محمدی دوران خدمت سربازی خود را به عنوان پاسدار وظیفه در یگان دریایی لشکر ۱۷ سپری کرد. نگاه او به مقوله خدمت، فراتر از یک وظیفه اداری بود؛ او در نوشته‌ها و کنش‌هایش، پاسداری را نوعی «عشق‌ورزی» به کیانِ ایران و انقلابی نوپا تعریف می‌کرد. هم‌رزمان و نزدیکانش او را جوانی توصیف می‌کنند که در لحظات سخت نبرد، گویی برای «اسماعیل‌وار» رفتن به مسلخ عشق، لحظه‌شماری می‌کرد.

عروج در افقِ جزیره

سرانجام در یازدهم شهریورماه ۱۳۶۵، در حالی که در عملیات پدافندی در منطقه عملیاتی جزیره مجنون حضور داشت، اصابت ترکش به ناحیه سر، نقطه پایان زمینیِ حیات او را رقم زد. او که از بدو تولد، گویی برای «ذبح شدن در راه عشق الهی» نام‌گذاری شده بود، به درجه رفیع شهادت نائل آمد و پیکر پاکش پس از تشییعی باشکوه، در زادگاهش، روستای گوره زار، به خاک سپرده شد.

امروز یادمانِ این شهید، چراغ راهی است برای تبیینِ جایگاهِ پاسدارانِ بی‌ادعایی که در گمنامی، سنگر دفاع از ناموس و خاک مسلمین را رها نکردند.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی