برگی از خاطرات شهید «رجبعلی بهتویی»؛

این اسلحه ناموس ماست، مواظب باش

«وقتی برای جایگزینی نیرو‌ها در خط مقدم میمک، ناگهان شهید بهتویی را در میان گروه تعویضی دیدم، وی با نگاهی پرمعنا اسلحه‌اش را به من داد و گفت: «این اسلحه به معنای ناموس ما است، مواظب ناموسمان باش ...» آنچه می‌خوانید بخشی از خاطرات همرزم شهید «رجبعلی بهتویی» است که تقدیم حضورتان می‌شود.

کد خبر: ۶۲۹۳۲۰

چهارشنبه - ۱۱ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 11 June

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید «رجبعلی بهتویی»، سوم آبان ۱۳۴۲ در روستای شریف‌آباد از توابع شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش محمدعلی (فوت۱۳۵۱) و مادرش صفیه نام داشت و تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. این شهید بزرگوار به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت، بیست و یکم اسفند ۱۳۶۲ با سمت معاون فرمانده گردان در جزیره مجنون عراق به شهادت رسید، پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۶ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

حمزه صابری‌فر همرزم شهید رجبعلی بهتویی روایت می‌کند: در سال ۱۳۶۰ وقتی که در مسجدالنبی (ص) اولین گروه‌های اعزامی به جبهه‌ها را دیدم و دوستان شریف‌آبادی را که تعدادشان سیزده نفر بود مشاهده کردم. انگیزه‌ام برای رفتن به جبهه زیاد شد تا اینکه داوطلبانه به چهره‌ها رفتم و پس از گذراندن آموزش‌های مقدماتی به منطقه میمک اعزام شدم.

من نمی‌دانستم که آقای بهتویی هم در آن منطقه بوده و در خط مقدم است. در آن زمان برای تحویل گرفتن خط نیرو‌ها را پنج نفر پنج نفر جا به جا می‌کردند و وقتی که من به همراه چهار نفر دیگر برای جایگزینی پنج نفر به خط مقدم رفتیم، می‌بایست در روستای سرّنی سلاح را تحویل می‌گرفتیم وقتی که پنج دفتر تعویضی خط مقدم آمدند با تعجب دیدم که آقای بهتویی هم جزو آنها است و هنگامی که مرا دید به طرفم آمده و اسلحه را تحویلم داد و سخن بسیار معناداری گفت که همیشه آن را به یاد دارم، ایشان فرمودند: «این اسلحه به معنای ناموس ما است، مواظب ناموسمان باش.»

منبع: کتاب دلیر بی‌ادعا (زندگی‌نامه و مجموعه خاطرات سردار شهید رجبعلی بهتویی)