از دعای مادرانه تا شهادت زیر آوار؛ روایت بانویی که عاقبت بخیر شد

شهیده «سیده گوهر هاشمی» بانوی مؤمن و فداکاری بود که سال‌ها با صبر و ایثار، رنج بیماری را از خانواده پنهان کرد و همواره دعای عاقبت‌به‌خیری و ندیدن داغ فرزندان را بر لب داشت. او تنها یک روز پس از بیان احساسش درباره شهادت، در حمله هوایی دشمن و تخریب منزل مسکونی در ۱۶ اسفند ۱۴۰۴ زیر آوار به شهادت رسید و به آرزوی خود دست یافت.

کد خبر: ۶۲۹۰۸۵

دوشنبه - ۰۹ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 09 June

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ گاهی خداوند سرنوشت بندگان خاص خود را به گونه‌ای رقم می‌زند که زندگی و مرگشان هر دو درس‌آموز و الهام‌بخش باشد. شهیده «سیده گوهر هاشمی»، متولد ۱۰ مهر ۱۳۳۱ بانوی ۷۴ ساله اهل شهرستان دره‌شهر، از جمله همین انسان‌های وارسته بود که در حمله هوایی دشمن و بر اثر تخریب منزل مسکونی خود، زیر آوار ماند و به مقام رفیع شهادت نائل آمد.

فرزند این شهیده، سید جواد هاشمی، در روایت زندگی مادرش از بانویی سخن می‌گوید که شجاعت، صراحت، ایثار و مهربانی را در وجود خود جمع کرده بود.
مادری که همه عمر دغدغه فرزندان و نوه‌هایش را داشت و همواره دعایی را بر زبان جاری می‌کرد که از مادرش به یادگار مانده بود؛ «خدایا داغ فرزندانم را نبینم.» دعایی که به گفته فرزندش مستجاب شد و این مادر فداکار، پیش از آنکه داغی از فرزندانش ببیند، خود آسمانی شد.
شهیده هاشمی سال‌ها با مشکلات کلیوی دست و پنجه نرم می‌کرد و با وجود تحمل درد‌های فراوان، هیچ‌گاه اجازه نمی‌داد خانواده از رنج جسمی او آگاه شوند. او نمی‌خواست فرزندانش نگران شوند و همین روحیه ایثار و ازخودگذشتگی، وی را به الگویی کم‌نظیر از صبر و فداکاری تبدیل کرده بود.
در سال‌های اخیر، ارادت و دلبستگی خاصی به انقلاب اسلامی، شهدا و ارزش‌های دینی پیدا کرده بود. هرگاه تصاویر رهبر معظم انقلاب و یا شهیدان انقلاب اسلامی را مشاهده می‌کرد، اشک در چشمانش حلقه می‌زد. فرزندش می‌گوید تنها یک روز پیش از حادثه، هنگامی که درباره تجاوزات دشمن و شهادت مردم بی‌گناه سخن می‌گفتند، مادرش با حالتی خاص رو به او کرده و گفته بود: «نمی‌دانم چه حکمتی در کار است، اما احساس می‌کنم قسمت من این است که شهید شوم.»
ساعاتی بعد این سخن رنگ حقیقت به خود گرفت. بانویی که عمر خود را با عشق به خانواده، ایمان به خدا و وفاداری به آرمان‌های انقلاب سپری کرده بود، در حمله ناجوانمردانه دشمن در ۱۶ اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید و نامش در شمار شهدای این سرزمین ثبت شد.

در فرهنگ اسلامی، شهادت تنها به حضور در میدان نبرد محدود نمی‌شود. هرچند شهید معرکه جایگاه ویژه‌ای دارد، اما در آموزه‌های دینی، مفهوم شهادت بسیار گسترده‌تر است. روایات متعددی بیان می‌کند کسانی که در راه دفاع از حق، دفاع از مظلوم، یا حتی در اثر حوادثی، چون غرق شدن، سوختن، زیر آوار ماندن و دیگر رخداد‌های ناخواسته جان خود را از دست می‌دهند، از اجر و منزلت شهید برخوردارند.
بر همین اساس، افرادی که در حملات دشمن، بمباران مناطق مسکونی و تجاوز به جان مردم بی‌دفاع به شهادت می‌رسند، صرفاً قربانیان یک حادثه نیستند؛ آنان شهدای راه حق‌اند. خون پاکشان سند مظلومیت یک ملت و نشانه‌ای از ایستادگی در برابر ظلم و تجاوز است.
شهادت شهیده سیده گوهر هاشمی نیز از همین منظر قابل تفسیر است؛ مادری مؤمن، صبور و ولایت‌مدار که در خانه خود و در میان فعالیت‌های روزمره، هدف جنایت دشمن قرار گرفت و جان خود را در راهی تقدیم کرد که پایان آن رضایت الهی و حیات جاودانه است.

امروز اگرچه خانواده، دوستان و آشنایان او در فراقش اندوهگین هستند، اما آنچه تسلی‌بخش دل‌هاست، باور به وعده الهی است؛ وعده‌ای که در قرآن کریم آمده است: «گمان مبرید کسانی که در راه خدا کشته شده‌اند مرده‌اند، بلکه آنان زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند.»
شهیده سیده گوهر هاشمی رفت، اما نام و یاد او در حافظه مردم دره‌شهر و در قلب خانواده‌اش باقی خواهد ماند؛ مادری که تمام عمر برای خوشبختی فرزندانش دعا کرد و سرانجام با شهادت، عاقبتی را یافت که نصیب بندگان برگزیده خداوند می‌شود.

انتهای پیام/