وصیت نامه شهید الیاس احمدی

کارمند بهداری که مدافع حریم اسلام شد

شهید الیاس احمدی، از نیرو‌های خدوم بهداری دشتی، در آستانه اعزام به جبهه با یادآوری ایثارگری‌های رزمندگان، از همگان خواست تا در برهه حساس دفاع مقدس، رهرو راه شهدا باشند. او با تأکید بر صبر و تقوا، آخرین کلام خود را با دعا برای پیروزی رزمندگان و حفظ انقلاب اسلامی مزین کرد تا چراغ راهی برای نسل‌های آینده باشد.

کد خبر: ۶۲۸۸۱۴

پنجشنبه - ۰۵ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 05 June

به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ شهید الیاس احمدی، فرزند ناصر، در تاریخ سوم فروردین ۱۳۳۶ در روستای محمدآباد از توابع شهرستان دشتی دیده به جهان گشود. وی در خانواده‌ای ساده‌زیست و روستایی پرورش یافت و دوران کودکی خود را در زادگاهش سپری کرد.

الیاس دوران تحصیلات ابتدایی را در مدرسه ششم بهمن روستای محمدآباد گذراند، اما پس از پایان دوره ابتدایی به دلیل شرایط زندگی و مشکلات اقتصادی، ادامه تحصیل را رها کرد و وارد عرصه کار شد.

وی در سال ۱۳۵۱، در سن ۱۵ سالگی، برای تأمین معاش به کشور قطر رفت و به‌عنوان کارگر مشغول به کار شد. حضور او در قطر تا زمان پیروزی انقلاب اسلامی ادامه داشت. پس از بازگشت به ایران، در بهداری خورموج به‌عنوان راننده آمبولانس استخدام شد و فعالیت خود را در خدمت‌رسانی به مردم ادامه داد.

با آغاز جنگ تحمیلی و احساس مسئولیت در دفاع از کشور، شهید احمدی راهی جبهه‌های نبرد شد. وی در تاریخ بیست و یکم بهمن ۱۳۶۶ به همراه ناوتیپ امیرالمؤمنین (ع) به جبهه‌های جنوب اعزام شد و به‌ عنوان راننده در خدمت رزمندگان اسلام قرار گرفت.

پس از حدود یک ماه و نیم حضور در جبهه، به خانه بازگشت، اما پس از گذشت یک هفته دوباره عازم مناطق عملیاتی شد. سرانجام در تاریخ بیست و هفتم فروردین ۱۳۶۷، در جریان حمله شیمیایی نیرو‌های بعثی عراق در منطقه آبادان، بر اثر آسیب‌های ناشی از بمباران شیمیایی از ناحیه صورت، سینه و پشت سر مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان امام خمینی (ره) تهران، همان روز به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

پیکر مطهر شهید الیاس احمدی پس از تشییع، به زادگاهش منتقل و در آنجا به خاک سپرده شد.

وصیت نامه شهید:

بسم الله الرحمن الرحیم

«وَلا تَقُولُوا لِمَن یُقتَلُ فی سَبیلِ اللَّهِ أَمواتٌ بَل أَحیاءٌ وَلَکِن لا تَشعُرون»

(به کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند مرده نگویید، بلکه آنان زنده‌اند، ولی شما درک نمی‌کنید.)

اینجانب الیاس احمدی فرزند ناصر، ساکن محمدآباد، در این ایام خجسته سالگرد جشن پیروزی انقلاب اسلامی، در حالی که همه دشمنان این مملکت اسلامی با یکدیگر هم‌عهد شده‌اند تا اسلام عزیز را که حیات مجددی پیدا کرده است، از بین ببرند؛ اسلامی که حیات دوباره خود را مدیون ایثار‌های جانی و مالی رزمندگانی است که در این مدت جنگ از خود نشان داده‌اند.

ما نیز تصمیم گرفتیم که در این برهه حساس، در کنار رزمندگان قرار بگیریم تا شاید از نزدیک خدمتی هرچند ناچیز انجام دهیم؛ گرچه خدمات این عزیزان آن‌قدر باعظمت است که ما حتی در حد قطره‌ای نیز نمی‌توانیم عرض اندام کنیم.

از خداوند بزرگ می‌خواهم که مرا در این هدف والا و مقدس یاری نماید؛ لذا از همه برادران و دوستان درخواست دارم که دفاع مقدس را فراموش نکنید و رهرو راه شهدا باشید.

فرزندانم و خانواده‌ام را به صبر و تقوا سفارش می‌کنم.

خداوندا، همه شما را در انجام خیرات و امور نیک موفق بدار.

خدایا، خدایا تا انقلاب مهدی (عج)، خمینی را نگهدار.
حتی کنار مهدی (عج)، خمینی را نگهدار.

عمر ما بکاه و بر عمر او بیفزا.

با امید پیروزی رزمندگان اسلام

الیاس احمدی