روایت ایستادگی یک جانباز ۷۰ درصد در میدان جهاد و ورزش؛

جانباز ۷۰ درصد قمی در اوج محدودیت‌های جسمی نایب‌قهرمان کشور شد

مجتبی محمدی، جانباز ۷۰ درصد قمی، که در دوران دفاع مقدس هنگام پاکسازی میدان مین در پاسگاه زید به‌شدت مجروح و چهار سال نابینا شد، با اراده و پشتکار مسیر زندگی را ادامه داد و پس از سال‌ها تلاش در عرصه ورزش، امسال در مسابقات پرس سینه قهرمانی باشگاه‌های کشور در ارومیه به مقام نایب‌قهرمانی دست یافت.

کد خبر: ۶۲۸۶۵۴

سه‌شنبه - ۱۰ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 10 June

به گزارش نوید شاهد استان قم، مجتبی محمدی، جانباز ۷۰ درصد و ورزشکار، یکم اسفندماه سال ۱۳۴۵ در محله خاکفرج شهر قم متولد شد. وی از دوران جوانی در فعالیت‌های مذهبی و اجتماعی حضور فعالی داشت و از جمله در مسجد قلعه میدان نو به فعالیت می‌پرداخت.

محمدی در کنار فعالیت‌های اجتماعی و مذهبی، به ورزش نیز علاقه‌مند بود و سال‌ها در این عرصه فعالیت داشت. وی شغل آزاد دارد و در سال ۱۳۶۴ نیز ازدواج کرد. همسرش با افتخار زندگی مشترک خود را در کنار یک جانباز ۷۰ درصد آغاز کرد و در تمام این سال‌ها با صبوری و همراهی در کنار او بوده است. حاصل این زندگی مشترک سه فرزند، شامل دو دختر و یک پسر، است.

نخستین اعزام و شوق حضور در جبهه

او درباره نخستین اعزام و چگونگی رفتن به جبهه گفت: آن زمان سنم به حد قانونی اعزام نمی‌رسید، اما شوق حضور در جبهه و دفاع از کشور باعث شد با دست بردن در شناسنامه، تلاش کنم همراه با بچه‌های محله راهی جبهه شوم. برای اینکه بتوانم خودم را به محل اعزام برسانم، داخل قطار مخفی شدم و سرانجام همراه دیگر رزمندگان به پادگان امام حسین(ع) اعزام شدم. در این مسیر همراه با حسن محمدزاده و جواد غدیری به‌صورت داوطلبانه در دوره آموزش تخریب شرکت کردیم و هر سه نفر آموزش‌های تخصصی این حوزه را فرا گرفتیم.

اعزام به قرارگاه اهواز و آغاز مأموریت تخریب

مجتبی محمدی جانباز 70 درصد دفاع مقدس درباره مأموریت خود و نحوه فعالیت نیروهای تخریب در این منطقه اظهار کرد: پس از پشت سر گذاشتن دوره آموزش تخریب در پادگان امام حسین(ع)، همراه نیروهای اعزامی از شهرهای قم، یزد و اراک از لشکر علی‌ابن‌ابیطالب(ع) راهی قرارگاه اهواز و منطقه‌ای به نام «سه پنتا» شدیم و در آنجا مأموریت پاکسازی میدان‌های مین و باز کردن مسیر برای نیروهای عملیاتی را بر عهده داشتیم.

در قالب یک گروه ۱۲ نفره فعالیت می‌کردیم و به‌صورت یک شب در میان، مأموریت پاکسازی میدان‌های مین در مناطق نامنظم را انجام می‌دادیم. کار ما بسیار حساس بود و باید مین‌ها را با دقت شناسایی کرده و چاشنی آنها را خنثی می‌کردیم تا مسیر برای عبور نیروها آماده شود.

او یادآور شد: فرمانده ما نیز فردی بسیار حرفه‌ای به نام «اسحاقی» بود که مهارت زیادی در تیراندازی داشت و در جریان مأموریت‌ها هدایت نیروها را بر عهده داشت.

مجروحیت در جریان باز کردن معبر

وی درباره لحظه مجروحیت خود گفت: در پاسگاه زید که عملیات شکست خورده بود، من و تعدادی از دوستان تخریب برای باز کردن معبری که بچه‌ها بتوانند به عقب برگردند، وارد منطقه شدیم. ناگهان سرنیزه‌ام با یک مین برخورد کرد و مین منفجر شد. بر اثر انفجار، سر و صورتم دچار سوختگی شد و دیگر متوجه اتفاقات اطرافم نشدم. همان‌جا بود که جانباز شدم.

گوش‌هایم می‌شنید، اما دیگر نمی‌توانستم اتفاقات اطرافم را به‌درستی درک کنم؛ گویی عالمی همچون برزخ برایم رخ داده بود و همه چیز را از فاصله‌ای دور احساس می‌کردم.

دوران درمان و شگفتی از سالم ماندن دست‌ها

او در خصوص دوران درمان خود و وضعیت نیروهای تخریب گفت: پس از مجروحیت، به مدت دو ماه در بیمارستان امام حسین(ع) تهران بستری بودم و در این مدت ۶ بار تحت عمل جراحی قرار گرفتم. در جریان این حادثه، چشم چپم به‌طور کامل تخلیه شد و چشم راست نیز بر اثر اصابت ترکش آسیب دید و تنها ۲۰ درصد بینایی‌ام باقی ماند.

بچه‌های تخریب بلااستثنا در جریان مأموریت‌ها با مجروحیت‌های سختی مواجه می‌شدند و بسیاری از آنها دست یا انگشتانشان را از دست می‌دادند، اما من با وجود شدت انفجار و جراحات وارده، دو دستم سالم مانده است و هنوز هم از این موضوع در عجبم.

دوران نابینایی و بازگشت دوباره به جبهه

مجتبی محمدی جانباز 70 درصد دفاع مقدس درباره وضعیت بینایی و بازگشت دوباره خود به جبهه توضیح داد: پس از مجروحیت، به مدت چهار سال نابینا بودم و به‌تدریج بینایی چشم راستم را به دست آوردم. سال ۱۳۶۴، زمانی که بینایی‌ام را دوباره به دست آوردم، با وجود جراحات و شرایط جسمی، بار دیگر راهی منطقه شدم و به گیلان‌غرب رفتم.

در گیلان‌غرب در بخش پشتیبانی فعالیت می‌کردم و با یک وانت، غذای رزمندگان را بین نیروها توزیع می‌کردم.

روی آوردن به ورزش و رهایی از داروهای آرام‌بخش

او در خصوص دوران درمان و روی آوردن به ورزش و آغاز فعالیت‌ها بیان کرد: در بیمارستان روزبه تهران از قرص‌های گارگادین و نپولکس که خاصیت آرام‌بخشی داشتند، استفاده می‌کردم، اما مصرف آنها مرا آزار می‌داد. با استاد حبیبی در ورزشگاه حیدریان قم مشورت کردم و ایشان مرا به ورزش دعوت کرد.

ورزش را با بلند کردن یک میله سبک شروع کردم و به‌تدریج با تقویت توان جسمی، مصرف قرص‌ها را کنار گذاشتم و پس از آن در رشته بدنسازی و به‌طور تخصصی در سه حرکت وزنه‌برداری قدرتی یا همان پاورلیفتینگ فعالیت کردم.

کسب مقام‌های برتر در رقابت‌های پرس سینه

این جانباز هفتاد درصد درباره موفقیت‌ها و رقابت‌های ورزشی خود گفت: امسال در مسابقات پرس سینه در چند مرحله شرکت کردم؛ در مسابقات استانی غیرجانبازان که در کاشان برگزار شد، مقام نخست را کسب کردم، در مسابقات کشوری در تهران که از سوی هیئت پرورش اندام غرب تهران برگزار شد، به مقام سوم رسیدم و در رقابت‌های پی‌اف فینال که در ارومیه برگزار شد نیز مقام دوم را به دست آوردم.

همچنین قرار است مرحله کشوری مسابقات پرس سینه جانبازان در بهمن‌ماه امسال در رامسر برگزار شود که دو سال پیش در این مسابقات موفق به کسب مقام دوم کشور شده بودم.

نایب‌قهرمانی در مسابقات پرس سینه قهرمانی باشگاه‌های کشور

محمدی درباره موفقیت و کسب عنوان نایب‌قهرمانی در مسابقات پرس سینه قهرمانی باشگاه‌های کشور اظهار کرد: این مسابقات امسال در ارومیه، مرکز استان آذربایجان غربی برگزار شد و کسب مقام دوم در این رقابت‌ها برای من افتخار بزرگی است؛ چراکه مسابقات در سطح کشوری و با حضور ورزشکاران توانمند برگزار شد.

او در پایان بیان کرد: این موفقیت حاصل سال‌ها تلاش، تمرین و پشتکار است و برای من به‌عنوان یک جانباز ۷۰ درصد، ارزش و اهمیت ویژه‌ای دارد. این عنوان نشان می‌دهد که محدودیت‌های جسمی نمی‌تواند مانع اراده و تلاش انسان شود و می‌توان با انگیزه و پشتکار، در عرصه‌های مختلف به موفقیت رسید.