فرازی از وصیت‌نامه شهید «خالد حسنی»؛

دو گل یادگاری‌ام را به شما می‌سپارم

شهید خالد حسنی، از رزمندگان و پیشمرگان مسلمان کرد بود که سال‌ها در مسیر دفاع از انقلاب اسلامی و مقابله با عوامل ضدانقلاب ایستادگی کرد و پس از تحمل مجروحیت، سرانجام در چهاردهم فروردین‌ماه ۱۳۶۵ به شهادت رسید؛ شهیدی که در وصیت‌نامه‌اش، آخرین سفارش‌های خود را با دلی سرشار از محبت به پدر و مادر، همسر و دو فرزندش به یادگار گذاشت.

کد خبر: ۶۲۸۵۷۷

دوشنبه - ۰۲ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 02 June

به گزارش نوید شاهد کردستان، شهید خالد حسنی، فرزند حاج حسن، پنجم اسفندماه ۱۳۴۲ در روستای حمزلان متولد شد و بعد‌ها به همراه خانواده به روستای سیاحومه مهاجرت کرد.

شهید حسنی در سال ۱۳۶۰ توسط عوامل ضدانقلاب دستگیر و حدود ۲۰ روز زندانی شد. او برای مقابله با ضدانقلاب، به همراه دو برادرش به عضویت سازمان پیشمرگان مسلمان کرد درآمد. در سال ۱۳۶۲ نیز در جاده سنندج ـ دیواندره، به همراه همسرش در کمین گروهک‌های ضدانقلاب مجروح و جانباز شد و پس از مدتی بستری در بیمارستان‌های بیجار و تهران، بار دیگر به جمع رزمندگان سپاه اسلام پیوست.

سرانجام شهید خالد حسنی در سیزدهم فروردین‌ماه ۱۳۶۵ در یک اقدام تروریستی در روستای کانی‌سور مجروح شد و یک روز بعد، چهاردهم فروردین‌ماه، در بیمارستان سقز به شهادت رسید. پیکر مطهر این شهید والامقام در روستای سیاحومه به خاک سپرده شد.

وصیت‌نامه شهید خالد حسنی

بسم‌الله الرحمن الرحیم

پدرم و مادر گرامی‌ام، خداحافظ. فقط در این دنیا «چیا» و «سیروان» را دارم و آن دو پسر، دو یادگاری برای شما هستند. مادر، اگر خود بازنگشتم، آن دو پسر جای من را پر می‌کنند.

اگر همسر عزیزم پهلوی دو یادگاری‌ام نشست و در زیر بار مشکلات زندگی مقاومت کرد، هیچ‌کس حق ندارد او را از خانه بیرون کند؛ و اگر همسرم نتوانست این بار گران را تحمل نماید، مادر، از تو می‌خواهم که آن دو گل را به خوبی نگهداری و تربیت صحیح نمایید.

مادرم، من هیچ حرفی ندارم؛ فقط وقتی چشم از دنیا فرو می‌بندم، به یاد سه کس هستم و تا لحظه‌ای که می‌میرم، در فکر آن سه کس هستم؛ یعنی دو پسر که ثمره ازدواج ما بودند. برای شما آن دو پسر را به یادگار گذاشته‌ام و از تو می‌خواهم تا آنجایی که توان داری، از همسرم و دو گل یادگاری‌ام مراقبت کنی و محبت نثارشان کنید؛ و پدرم، من هیچ خواهشی از تو ندارم، چون می‌دانم که توان انجام آن را نداری. فقط در این دنیا داغی بر دل شما گذاشتم؛ امیدوارم من را ببخشی.

همسرم، امیدوارم صبر داشته باشی و تحمل کنی این بار گران را و از دو یادگاری، از ثمره ازدواجمان و زندگی که در مدت خیلی کوتاهی بود، نگهداری کنی. امیدوارم که بتوانی مسئولیت پدر و مادر بودن را برای بچه‌ها فراهم آوری و در زندگی، محبتی، چون محبت پدر و مادر بودن را برای آن دو فرزند عزیزم به‌جا آوری.

خداحافظ همسر عزیزم. تا من چشم از جهان فروبندم، در یاد تو هستم؛ و حال به دو فرزند عزیزم؛ سعی کنید در زندگی مقاوم و شکیبا باشید و سربار جامعه نباشید. سعی کنید درس بخوانید و فرد مهم و مفیدی برای جامعه باشید و برای آن کس که محبت را نثار من کند، محبت داشته باشید؛ و اخطار به شما دو فرزند عزیز و دلبندم؛ مادرتان را به شما می‌سپارم.