قسمت سوم ؛ مسئولیتی بزرگ‌تر از یک عنوان

با پیروزی انقلاب اسلامی، کشور وارد مرحله‌ای تازه و سرنوشت‌ساز شد؛ مرحله‌ای که بیش از هر زمان دیگری به نیروهایی باتجربه، آگاه و متعهد نیاز داشت. در چنین شرایطی، سید موسی نامجو مسئولیت‌هایی را پذیرفت که هر یک نیازمند دانش، شجاعت و احساس تعهدی عمیق بود؛ مسئولیت‌هایی که سرانجام او را به جایگاه وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران رساند.

کد خبر: ۶۲۸۴۶۹

چهارشنبه - ۰۴ شهريور ۱۴۰۵ / 1405 04 June

به گزارش نوید شاهد گیلان، پس از پیروزی انقلاب اسلامی، فضای کشور با تغییرات گسترده و تحولات عمیقی همراه شد. ساختارهای پیشین در حال دگرگونی بودند و در این میان، حفظ امنیت، انسجام و توان دفاعی کشور به یکی از مهم‌ترین ضرورت‌های روز تبدیل شده بود. ایران در مقطعی حساس قرار داشت؛ مقطعی که برای عبور از آن، بیش از هر چیز به نیروهایی نیاز بود که در کنار تجربه و دانش، از روحیه‌ای متعهد و مسئولیت‌پذیر برخوردار باشند.

سید موسی نامجو یکی از چهره‌هایی بود که در چنین شرایطی، مسئولیت‌های مهمی را بر عهده گرفت. سال‌ها تجربه در ارتش، سابقه فعالیت در حوزه آموزش و نگاه جدی او به دانش و تربیت نیرو، از او شخصیتی ساخته بود که می‌توانست در شرایط دشوار، مسئولیت‌های سنگین‌تری را بپذیرد.

اما آنچه در مسیر زندگی نامجو بیش از عناوین و سمت‌ها اهمیت داشت، نگاه او به مفهوم مسئولیت بود. برای او، مسئولیت وسیله‌ای برای رسیدن به جایگاه و موقعیت اجتماعی نبود؛ بلکه فرصتی برای خدمت و انجام وظیفه‌ای بود که بر عهده گرفته بود.

در ادامه همین مسیر، موسی نامجو به عنوان وزیر دفاع جمهوری اسلامی ایران منصوب شد؛ مسئولیتی سنگین در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ کشور. وزارت دفاع در آن روزها تنها یک جایگاه اداری نبود؛ بلکه با مسائل مهمی همچون حفظ توان دفاعی، سامان‌دهی نیروهای نظامی و تأمین امنیت کشور در شرایطی پرالتهاب پیوند داشت.

نامجو در این جایگاه نیز همان نگاهی را دنبال می‌کرد که در سال‌های پیشین زندگی خود آموخته بود: مسئولیت باید با تعهد همراه باشد و جایگاه، زمانی ارزشمند است که بتوان از آن برای خدمت استفاده کرد.

شاید بتوان یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیت او را همین نگاه دانست؛ اینکه عنوان‌ها برایش هدف نبودند. او به دنبال جایگاهی نبود که نامش را بزرگ‌تر کند؛ بلکه هر جایگاه را فرصتی می‌دید تا مسئولیتی بزرگ‌تر را بر عهده بگیرد.

موسی نامجو از آن دست انسان‌هایی بود که مسئولیت را برای جایگاه نمی‌خواستند؛ جایگاه را برای مسئولیت می‌پذیرفتند.

همین نگاه بود که نام او را از یک عنوان رسمی فراتر برد و جایگاهش را در روایت روزهای حساس پس از انقلاب، ماندگار کرد؛ روایتی که خیلی زود وارد یکی از دشوارترین فصل‌های خود شد.

فصلی که با آغاز جنگ تحمیلی، معنای مسئولیت برای نامجو و بسیاری از مردان آن روزگار، سنگین‌تر از همیشه شد.

ادامه دارد...